Reviews for அசுரன்: வீழ்த்தப்பட்டவர்களின் வீர காவியம், ராவணன் மற்றும் அவனது இனத்தாரின் கதை

அசுரர்களின் பார்வையில் ராமாயணத்தைச் சொல்லும் யோசனை ஆர்வமூட்டுகிறது. ஒரு கதையின் ஒரு பக்கத்தை மட்டுமே முழுமையான உண்மையாக எடுத்துக்கொள்ள முடியாது என்பதைச் சிந்திக்க வைக்கிறது. சில இடங்களில் சொல்லும் வேகம் தளர்ந்து, கதையும் விலகிச் சென்றாலும், மொத்தத்தில் படிக்கத் தகுந்த சுவாரசியமான நாவல்.

ராவணனும் குறைகளுள்ள மனிதன்தான், கடவுளல்ல என்ற கருத்தை வலியுறுத்தும் முயற்சியில் கதை சில இடங்களில் இழுக்கிறது; சொன்னதே திரும்பச் சொல்லப்படுகிறது. இருந்தாலும், வரலாற்றில் அரிதாகப் பதிவாகும் தோற்ற தரப்பின் கருத்துகளைக் கேட்பது சுவாரசியமாக உள்ளது. இந்த வேறுபட்ட பார்வைக்காகவே மொத்தத்தில் நல்ல வாசிப்பாக அமைகிறது.

ராமன் ராவணனை வென்ற கதையாகவே ராமாயணத்தை அறிந்தவர்களுக்கு, மறுதரப்பின் குரலைக் கேட்பது ஆர்வமூட்டுகிறது. யார் பக்கம் நிற்பது என்ற முடிவு ஏற்கெனவே நமக்காக எடுக்கப்பட்டிருந்ததை இந்தப் பார்வை உணர்த்துகிறது. பரவலாக அறியப்படும் காவியத்துடன் சில விவரங்கள் பொருந்தாவிட்டாலும், சுவாரசியமாக வாசிக்க முடிகிறது.

தர்மம் என்றால் என்ன என்ற கேள்வியை முன்வைத்து, ராமாயணத்தைப் பற்றிய நம் நம்பிக்கைகளைச் சோதிக்கிறது இந்த நாவல். ராவணனின் செயல்களை விளக்கி அவற்றை நியாயப்படுத்தவும் முயல்கிறது. போரில் ஈடுபடும் தரப்புகளை நல்லவர், கெட்டவர் என்று மட்டும் பிரித்துவிடாமல், மனிதர்களின் செயல்களைச் சூழ்நிலைகள் எப்படித் தீர்மானிக்கின்றன என்பதையும் சிந்திக்க வைக்கிறது.

நன்கு தெரிந்த கதைக்குக் கற்பனையாலும் சிந்தனையாலும் புதிய பரிமாணம் தருவது அழகாகவும் மனதைத் தொடுவதாகவும் இருக்கிறது. சிந்தனையின் இயல்பான வேகமும் மொழியைக் கையாளும் திறனும் கவர்கின்றன. பழைய கதைக்கு ஒரு புதிய பார்வையை வழங்குவதோடு, தோற்றுப்போனவர்களின் பொதுவான கதையாகவும் இந்த நாவல் விரிகிறது.

ராவணனைப் பற்றிய கதையாக மட்டுமல்லாமல், ராவணன், சீதை, ராமன் ஆகியோரின் செயல்களால் பாதிக்கப்படுவதோடு அவர்களையும் பாதிக்கும் சாதாரண மனிதனான பத்ரனின் கதையாகவே அசுரன் அமைகிறது. மொத்தத்தில் நல்ல நூல் என்றாலும், அமிஷின் சிவா முத்தொகுப்புடன் ஒப்பிடும்போது வாசிப்புச் சுவாரசியம் குறைவு. பல இடங்களில் அறவுரைகள் கதைக்குச் சுமையாகிவிடுகின்றன.

கீழே வைக்காமல் தொடர்ந்து படிக்கவும் மறுவாசிப்பு செய்யவும் தூண்டும் நாவல் அசுரன். பத்ரனும் ராவணனும் தங்கள் கதைகளை அவரவர் பார்வையில் சொல்கிறார்கள். அந்த இரு குரல்களிலும் உள்ள வலிமை, அவர்களுடைய உலகத்துக்குள் வாசகரை ஆழ்த்திவிடுகிறது.

புராணத்தை நம்பக்கூடிய புனைவாக மாற்றும் முயற்சிதான்; ஆனால் தத்துவமும் அறவுரைகளும் அளவுக்கு அதிகமாக உள்ளன. பாத்திரங்கள் தங்கள் கதையைத் தாங்களே சொல்வதில் சிக்கலில்லை. இங்கோ தங்களைப் பற்றித் தேவைக்கு மேல் பேசிக்கொண்டே இருப்பது சலிப்பூட்டுகிறது. முடிப்பதே சிரமமாக இருக்கும் இந்த நாவல் ரசிக்கும்படி இல்லை.

எம்.டி. வாசுதேவன் நாயரின் ரண்டாமூழம் காட்டிய வழியில், இதிகாசத்தை வேறொரு கோணத்தில் அணுகுகிறார் ஆனந்த் நீலகண்டன். அந்தப் படைப்பின் உயரத்தை எட்டாவிட்டாலும், லட்சிய மனிதனை விடுத்துக் குறைகளுள்ள மனிதர்களின் பார்வையில் ராமாயணத்தை நம்பும்படியாகச் சொல்கிறார். நல்ல வாசிப்பு; புதிய சிந்தனைகளுக்கு வழிவகுக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பையும் தருகிறது.

ராவணன் மற்றும் அவனது மக்களின் பார்வையில் ராமாயணத்தைச் சொல்வதே இந்த நாவலின் அடிப்படை. பழக்கமான காவியத்தைப் பற்றிப் புதிதாகச் சிந்திக்கவும் மேலும் தேடிப் பார்க்கவும் தூண்டுகிறது. வெகுஜனப் புனைவாக இருந்தாலும், நடந்தவை வேறு விதமாக இருந்திருக்கலாமோ என்ற கேள்வியை எழுப்புவதில் ஆசிரியர் வெற்றி பெறுகிறார்.