Reviews for அசுரன்: வீழ்த்தப்பட்டவர்களின் வீர காவியம், ராவணன் மற்றும் அவனது இனத்தாரின் கதை

ராமாயணப் பாத்திரங்களை மனிதர்களாக அணுகியிருப்பதால் அவை நிஜமானவர்களாகத் தோன்றுகின்றன. புராணம், கற்பனை, பகுத்தறிவு ஆகியவை நன்றாகக் கலந்துள்ளன. சாதி அமைப்பின் தோற்றம், இந்தியச் சமூகத்தில் அது வேரூன்றிய விதம் குறித்துப் புனைவின் வழியாகச் சிந்திக்க வைக்கும் நல்ல வாசிப்பு.

நாவல் அளவுக்கு அதிகமாக நீள்கிறது; பத்ரனின் மன ஓட்டங்களை விவரிக்கும் பல அத்தியாயங்கள் சலிப்பூட்டுகின்றன. அசுரர்களைத் தேவர்களால் ஒடுக்கப்பட்டவர்களாகக் காட்டும் புனைவைக் கொண்டு வாசகர்களை நம்பவைக்க முயல்வதாகத் தோன்றுகிறது. சில வன்முறைச் சம்பவங்களின் சித்தரிப்புக்கு ஆதாரம் உள்ளதா என்பதிலும் சந்தேகம் எழுகிறது.

சில பகுதிகள் ரசிக்கும்படி இருந்தாலும், ஒரே கருத்தைத் திரும்பத் திரும்பப் பேசுவதால் கதை இழுவையாகிறது. ராமனின் தரப்புக்கு அதிகம் செல்லாமல் ராவணனின் பார்வையிலேயே கதை நகர்வது நல்ல அம்சம். போர்களும் அரச முடிவுகளும் தன்னைச் சூழும்போது சாமானியனான பத்ரன் என்ன உணர்கிறான் என்பதற்கும் இடமளித்திருப்பது சிறப்பு.

ராமாயணத்துக்கு மாற்றுப் பார்வை தருவதா, பாத்திரங்களை நையாண்டி செய்து நவீனமாகச் சித்தரிப்பதா என்பதில் நாவல் தடுமாறுகிறது. ஆழமான புராணக் கதையாடலுக்கும் நையாண்டிக்கும் இடையே தெளிவான முடிவின்றி எழுதப்பட்டதுபோல் உள்ளது.

ராமாயணத்தைத் தோற்றவர்களின் தரப்பிலிருந்து அணுகுவது வித்தியாசமான வாசிப்பைத் தருகிறது. அக்காலத் தென்னிந்தியா, இலங்கையின் சமூக, அரசியல் அமைப்புகளை நம்பும்படியாகச் சித்தரித்திருக்கிறது. சில இடங்களில் கதை மெதுவாக நகர்ந்தாலும், மொத்தத்தில் ரசித்துப் படிக்க முடிகிறது.

ராவணனின் பார்வையில் சொல்லப்படும் கதைக்கு ஆழமும் அழகும் வலிமையும் சேர்க்க நிறைய வாய்ப்பிருந்தும், எழுத்து அதை வீணடித்துவிட்டது. மொழிநடையும் ராவணனைச் சித்தரித்த விதமும் பெரும் ஏமாற்றத்தைத் தருகின்றன. அந்தப் பாத்திரத்தின் மீது அக்கறையின்றி எழுதப்பட்டதாகவே தோன்றுகிறது.

ராமாயணத்துக்கு வேறொரு பரிமாணம் தரும் நூல். வறுமையிலிருந்து உயர்வு, பிழைப்புக்கான போராட்டம், குடும்ப உறவுகள், பேரரசை உருவாக்குதல் என நாயகனின் வாழ்க்கை ஏற்ற இறக்கங்களுடன் செல்கிறது. ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் இரு வேறுபட்ட பார்வைகள் வழியாக ஆசிரியர் தனது கருத்துகளை முன்வைக்கிறார். இந்துப் புராணங்களில் விருப்பமுள்ளவர்கள் படித்துப் பார்க்கலாம்.

ராவணனின் கோணத்தில் ராமாயணத்தை அணுகும் உள்ளடக்கம் புதிதாகவும் வாசிக்கச் சுவாரசியமாகவும் இருக்கிறது. ஆனால் ஏராளமான அச்சுப் பிழைகள் உறுத்துகின்றன. சில அத்தியாயங்களுக்குப் பிறகு எழுத்துநடை ஒரே மாதிரியாகத் திரும்புவதால், ஆசிரியர் எப்படிச் சொல்லப்போகிறார் என்பதையும் ஊகிக்க முடிகிறது. இருந்தாலும், ராமாயணத்தை இந்த மாற்றுப் பார்வையில் வாசிக்க விரும்புவோருக்குப் பரிந்துரைக்கலாம்.

இருவிதமாக மாறும் எழுத்துநடை ஏமாற்றமளிக்கிறது. நாவல் முழுவதிலும் மையப் பாத்திரத்தின் தனித்தன்மையைத் தெளிவாக உணர முடியவில்லை; ராவணன்தான் கதையின் நாயகனா என்ற சந்தேகமே எழுகிறது. தனித்துவமான படைப்பாக இருப்பதைவிட, சினிமாவைப் போல அமைந்திருக்கிறது என்ற எண்ணமே வலுக்கிறது.

தோற்றுப்போன அசுரர்களின் பார்வையில் ராமாயணத்தைச் சொல்வது நல்ல யோசனை. ராவணனை முழு வில்லனாகவோ வீரனாகவோ அல்லாமல், திறமையும் அகந்தையும் அன்பும் கொடுமையும் கலந்த மனிதனாகக் காட்டுவது ஈர்க்கிறது. சாதாரண வீரனான பத்ரனின் குரல் அசுர மக்களின் அச்சங்களையும் ஏமாற்றங்களையும் உணர்த்துகிறது. ஆனால் சில பகுதிகளில் நிகழ்வுகளைவிட உணர்ச்சிகளுக்கே அதிக இடம் தருவது சலிப்பூட்டுகிறது; இறுதிப் பகுதியும் வாசிப்பு ஆர்வத்தைத் தக்கவைக்கவில்லை.