Reviews for அசுரன்: வீழ்த்தப்பட்டவர்களின் வீர காவியம், ராவணன் மற்றும் அவனது இனத்தாரின் கதை

இராவணனை முழுமையாகப் போற்றாமல் அவனது குறைகளையும் காட்டுவதும், பத்ரன் வழியாக அதிகாரத்தின் கீழ் நசுங்கும் எளியவர்களின் வாழ்வைச் சொல்வதும் சிறப்பு. ஆனால் தேவர்களின் ஒருதலைப்பட்சமான எதிர்மறைச் சித்தரிப்பும் அசுரச் சமூகத்தின் மிகையான இலட்சியப்படுத்தலும் உறுத்துகின்றன. எழுத்துப்பிழைகள், மீண்டும் வரும் வாதங்கள், கதையிலுள்ள முரண்பாடுகள், காலத்துக்குப் பொருந்தாத நவீனச் சொற்கள் எனக் குறைகள் அதிகம். இவற்றையும் மீறிக் கதை பிடிப்புடன் நகர்கிறது; சிந்திக்க வைக்கும் முயற்சி என்றாலும், சிறந்த நாவலாக அமையக்கூடிய வாய்ப்பைத் தவறவிடுகிறது.

பழகிய இராமாயணக் கதையை இராவணனும் அவனது மக்களும் சார்ந்த கோணத்தில் அணுகுவதுதான் அசுரனின் தனித்தன்மை. சமண இராமாயண மரபை ஒட்டிய மாற்றுக் கதையாடலும், வடக்கின் தேவர்களுக்கும் தெற்கின் அசுரர்களுக்கும் இடையிலான மோதலில் தெரியும் திராவிடச் சாயலும் கவனத்துக்குரியவை. இந்த அணுகுமுறை சிலருக்கு விநோதமாகத் தோன்றலாம். இருந்தாலும், ஏற்றுக்கொண்ட விளக்கங்களைத் தாண்டி வேறு பார்வைகளையும் அறிய விரும்புவோர் வாசித்துப் பார்க்க வேண்டிய நூல்.

பத்ரன், இராவணன், பிரகஸ்தன், விபீஷணன் என ஒவ்வொருவரின் தரப்பையும் கேட்கும்போது யார் நாயகன் என்று எளிதில் முடிவுசெய்ய முடியவில்லை. அறம், மரபு, சுதந்திரம் ஆகியவற்றின் இரு பக்கங்களையும் சிந்திக்க வைக்கும் பாத்திரப்படைப்பு சிறப்பு. தேவர்களையும் அசுரர்களையும் மனிதர்களாகச் சித்தரிப்பது கதைக்கு நம்பகத்தன்மை தருகிறது. குறிப்பாகப் பத்ரனின் வாழ்வில் பொதுமக்களின் நிலை தெளிவாகப் புலப்படுகிறது. மனிதர்களைப் புரிந்துகொள்ள உதவும், வலுவாகப் பரிந்துரைக்கத்தக்க வாசிப்பு.

முதல் நாவலிலேயே இரண்டு பார்வைகளை இணைத்துக் கதை சொல்லும் திறனும் எழுத்தின் தரமும் பாராட்டத்தக்கவை. ஆனால் சாதி எதிர்ப்பின் பெயரில் பிராமணர்களுக்கு எதிரான வெறுப்பும் கம்யூனிசச் சாயலும் அளவுக்கு மீறி நிறைந்திருப்பது சலிப்பூட்டுகிறது. இந்தப் பகைமையை நாவலின் அடித்தளமாக்கியிருப்பது பழமையான மிகைநாடகமாகத் தோன்றுகிறது. புதிய விளக்கங்களைத் திணிக்கும் முயற்சியில் கதையின் தொடர்ச்சியும் நம்பகத்தன்மையும் பாதிக்கப்படுகின்றன; ஒரு முரண்பாட்டைச் சரிசெய்ய இன்னொன்றை உருவாக்குவது எழுத்தின் சிறப்பையும் மங்கச் செய்கிறது.

வென்றவர்களின் கதையையே முழு உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்கிறோமா என்ற கேள்வியை எழுப்புவதால் அசுரன் முக்கியமான நூலாகிறது. பழகிய இராமாயணக் கதையை ஏற்றுக்கொள்ளும் அதே மனம், இராவணனின் தரப்பைக் கேட்கும்போது மட்டும் ஆதாரம் தேடுவதையும் சிந்திக்க வைக்கிறது. எந்தத் தரப்பையும் கண்மூடித்தனமாக ஆதரிக்காமல், இன்னொரு பார்வை இருக்கலாம் என்பதை உணர்த்துவதே இதன் சிறப்பு. இராமாயணத்தை அறிந்தவர்கள் வாசிக்க வேண்டிய நூல்.

இராவணனின் கோணத்தில் இராமாயணத்தைச் சொல்லும் இந்த நாவலில், சாதாரண அசுரனான பத்ரனின் பார்வையே அதிகம் கவனத்தை ஈர்க்கிறது. அரசர்களின் முடிவுகள் ஒரு எளிய மனிதனின் வாழ்வில் ஏற்படுத்தும் இழப்புகளும் ஏமாற்றங்களும் வாசிப்புக்குப் பிடிப்புத் தருகின்றன. சாதி, சமயம், தர்மம் குறித்த இதன் கேள்விகள் சிலருக்கு ஏற்புடையதாக இல்லாமல் போகலாம். அவற்றை வரலாற்று உண்மைகளாக அல்லாமல், பழகிய இதிகாசத்தை வேறொரு கோணத்தில் அணுகும் புனைவாகப் பார்க்கலாம்.

மெதுவாக நகரும் இந்த நாவலை வாசிக்கப் பொறுமை தேவை. ராவணன், பத்திரன் இருவரின் வாழ்க்கை, அசுரப் பண்பாடு, ஆட்சி ஆகியவற்றுக்கே அதிக இடம் கிடைக்கிறது. போர் சில அத்தியாயங்களில் மட்டுமே வருவதால், ராவணனின் கோணத்தில் முழுப் போரையும் எதிர்பார்ப்பவர்களுக்கு ஏமாற்றமாகலாம். இருவரும் தங்கள் கதையைச் சொல்லும் பகுதிகள் அளவுக்கு மீறியுள்ளன. தொடக்கத்தில் புரிந்துகொள்வது கடினமாக இருந்தாலும், போகப்போக வாசிப்பு ரசிக்கும்படி அமைகிறது.

ராவணன், அவனுடைய பணியாளன் பத்திரன் ஆகியோரின் பார்வையில் ராமாயணத்தைச் சொல்வது புத்துணர்வு தருகிறது. அசுரப் பண்பாட்டின் விரிவான சித்தரிப்பும், சீதை, மண்டோதரி உள்ளிட்ட பெண்களின் தன்னம்பிக்கையான உருவாக்கமும் சிறப்பு. பழகிய இதிகாசப் பார்வையைக் கேள்விக்கு உட்படுத்துகிறது. ஆனால் வடஇந்தியர்கள் மீதான ஆசிரியரின் கோபம் பக்கச்சார்பாகத் தோன்றுகிறது; சில பகுதிகள் சற்றே முகம் சுளிக்க வைக்கின்றன. சர்ச்சைக்குரிய புதிய மறுகதையை நாடுவோருக்குப் பரிந்துரைக்கலாம்.

பாதிவரை வாசித்த நிலையில், ஆனந்த் நீலகண்டனின் இந்தப் புதிய புராண மறுகதை சுவாரசியமாக உள்ளது; ஒரு சிறந்த காவியமாக அமையும் என்ற எதிர்பார்ப்பைத் தருகிறது.

இன்றைய சூழலை ஒட்டி எழுதப்பட்ட வித்தியாசமான நூல். மிகவும் சிறப்பு.