Reviews for அசுரன்: வீழ்த்தப்பட்டவர்களின் வீர காவியம், ராவணன் மற்றும் அவனது இனத்தாரின் கதை

இராவணனின் பார்வையில் சொல்லப்படும் பகுதிகளில் ஆழம் குறைவாக இருந்தாலும், சாதாரண மனிதனான பத்ரனின் பார்வை நூலைச் சுவாரசியமாக்குகிறது. கதையின் ஓட்டம் ரசிக்க வைக்கிறது. வென்றவர்கள் தங்களுக்குச் சாதகமாகக் கதைகளை மாற்றிக்கொள்ளலாம் என்ற கேள்வியை எழுப்பும் இந்த மாற்றுப் பார்வை, இராமாயணத்தை இன்னொரு தரப்பிலிருந்தும் புரிந்துகொள்ள விரும்புபவர்கள் வாசிக்க வேண்டிய ஒன்று.

இராவணனை இயல்பான மனிதனாகச் சித்தரித்த விதமும், தேவர்கள்மீது அசுரர்களுக்கு இருந்த வெறுப்பை அவர்களின் பார்வையிலேயே விளக்குவதும் ஈர்க்கின்றன. பத்ரனின் அனுபவங்கள் வழியே அதிகாரமுள்ளவர்களுக்கும் சாதாரண மக்களுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு நன்றாக வெளிப்படுகிறது. ஆனால் சில இடங்களில் பாத்திரங்கள் தங்கள் இயல்புக்கு மாறாக நடந்துகொள்கின்றன. தத்துவக் கருத்துகள் நீண்டுகொண்டே போவதால் கதை நகராமல் தேங்கி நிற்பதும் குறை.

இராவணனின் வறுமை, பேராவல், பலம், பலவீனம் ஆகியவற்றோடு அவனை மனிதனாகக் காட்டுகிறது அசுரன். ஒடுக்கப்பட்ட சாதாரண மனிதனான பத்ரனின் அனுபவங்கள் கதைக்கு முக்கியமான இன்னொரு பார்வையைத் தருகின்றன. முழுக்க நல்லவர் அல்லது கெட்டவர் என்று யாரையும் பிரிக்காத அணுகுமுறை சிந்திக்க வைக்கிறது. இராமனையும் அனுமனையும் கடுமையாகச் சித்தரிப்பது அசுரர்களின் பார்வையாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. விரிவான வர்ணனைகளும் தன்மைக் கதைசொல்லலும் வாசிப்பின் பிடிப்பைக் காக்கின்றன.

வென்றவர்களின் பார்வையில் அறிந்த இராமாயணத்தை வேறு கோணத்தில் சிந்திக்க வைக்கிறது அசுரன். அரசனான இராவணனும் சாதாரண மனிதனான பத்ரனும் மாறிமாறிக் கதை சொல்வது நிகழ்வுகளை விரிவாகப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது. பல்வேறு நாட்டார் கதைகளை இணைக்கும் முயற்சியும் தர்க்கத்துடன் நகரும் கதைசொல்லலும் ஈர்க்கின்றன. சில பகுதிகளை இன்னும் செம்மைப்படுத்தியிருக்கலாம் என்றாலும், பெரியவர்கள் வாசித்துப் பார்க்க வேண்டிய புனைவு.

புராணக் கதைகளில் ஆர்வத்தைத் தூண்டும் நல்ல நூல். இராவணனுடன் சாதாரண மனிதனான பத்ரனின் பார்வையையும் இணைத்திருப்பதே முக்கியச் சிறப்பு. அரசர்களின் போர்களுக்கு நடுவே வாழ்வாதாரத்துக்குப் போராடும் அவனது கேள்விகள் மனதைத் தொடுகின்றன. இராவணனை அரக்கனாக மட்டுமல்லாமல் மனிதனாகக் காட்டுவதும் வென்றவர்களின் வரலாற்றைக் கேள்விக்குள்ளாக்குவதும் நம்பவைக்கின்றன. அமிஷ் திரிபாதியின் படைப்புகளுடன் ஒப்பிடும்போது, வழக்கமான வணிகத் திரைப்படக் கதையைப் போலத் தோன்றாத எழுத்து இது.

பத்ரன் பாத்திரமும் கதையை வரிசைப்படுத்திய விதமும் சிறப்பு; இதிகாசத்தைச் சாதாரண மனிதனின் பார்வையில் சொல்வது புதுமையாக உள்ளது. ஆனால் நீளத்தைக் குறைத்திருந்தால் சலிப்பு தவிர்ந்திருக்கும். சூர்ப்பனகையைச் சித்தரித்த விதத்தில் ஆணாதிக்கப் பார்வை தெரிவது உறுத்துகிறது. முடிவு ஆசிரியரின் திறனை வெளிப்படுத்துகிறது. மேலும் விளக்கப்படங்கள் இருந்திருந்தால் வாசிப்பு சுவாரசியமாகியிருக்கும். மொத்தத்தில் தனித்துவமான, உயர்வாக மதிக்கத்தக்க மறுகதை.

தோற்றவர்களின் தரப்பையும் மனிதக் குறைகளுள்ள இராவணனையும் முன்வைக்கும் கதை சிறப்பாக எழுதப்பட்டுள்ளது. இதை ஆய்வு நூலாக அல்லாமல் புனைவாக வாசிக்க வேண்டும்; அதிர்ச்சிக்காகச் சேர்க்கப்பட்டதாகத் தோன்றும் விவரங்கள்கூட கதையின் ஓட்டத்தோடு பொருந்துகின்றன. குறிப்பாகப் பத்ரனின் பார்வையில் தெரியும் சாதாரண மக்களின் வாழ்க்கையும் ஏற்றத்தாழ்வுகளும் இன்றைய சமூகத்தை நினைவூட்டுகின்றன. எழுத்துநடையும் வாசிப்பைச் சிறப்பாக்குகிறது.

இராமனின் குடும்ப உறவுகள் குறித்த முடிவுகள் அவனை இலட்சிய மனிதனாக ஏற்கத் தடையாகத் தோன்றுகின்றன. அதற்கு மாறாக இராவணனின் தரப்பை முன்வைப்பது ஈர்க்கிறது. பத்ரனின் குரல் வழியே அவனது இலட்சியங்களும் அறம் குறித்த வேறுபட்ட புரிதலும் வெளிப்படுகின்றன. சாதி, பாலின அநீதிகளுக்கு எதிரான அவனது நிலைப்பாடுகள் இன்றைய சிந்தனைக்கு நெருக்கமாகத் தோன்றுகின்றன. தெய்வமாக உயர முயலாமல், தன் குறைகளையும் உணர்ச்சிகளையும் ஏற்கும் மனிதனாக இராவணனை இந்த நாவல் சித்தரிக்கிறது.

இதிகாச நிகழ்வுகளைத் தனக்குரிய பார்வையில் புனைவாக்கிய விதம் ஈர்க்கிறது. ஆதாரங்களைவிடக் கற்பனையும் ஆசிரியரின் நம்பிக்கைகளும் மேலோங்கினாலும், படைப்புச் சுதந்திரத்தின் எல்லைக்குள் அது ஏற்கத்தக்கதாகவே உள்ளது. இராவணனின் பத்துத் தலைகள் உள்ளிட்டவற்றுக்கான விளக்கங்களை அறிவியல் நோக்கில் ஏற்க முடியாமல் போகலாம். அவனை உயர்த்த இராமனை இவ்வளவு விமர்சித்திருக்க வேண்டியதில்லை. இருந்தாலும், இறுதிவரை ஆர்வம் குறையாத வேகமான நடையில் சொல்லப்பட்ட நல்ல நூல்.

இதிகாசப் பாத்திரங்களை மனிதர்களாக அணுகி, அவர்களை உருவாக்கிய சூழல்களை ஆராய்வது பாராட்டத்தக்கது. அதுவே வாசிப்பைத் தக்கவைக்கிறது. ஆனால் இராவணன், பத்ரன் இருவரின் நீண்ட புலம்பல்களும் சுயபச்சாதாபமும் கதையின் நோக்கத்தை மங்கச் செய்கின்றன. எல்லோரையும் இருண்டவர்களாகக் காட்டுவதால் யாரையும் ஆதரிக்கத் தோன்றவில்லை; கதையிலும் சில ஓட்டைகள் உண்டு. தொன்மங்கள் உருவாவதையும் அவற்றுக்குப் பின்னுள்ள மனிதக் குறைகளையும் பேசும் கடைசி அத்தியாயம் சிறப்பானது.