Reviews for அசுரன்: வீழ்த்தப்பட்டவர்களின் வீர காவியம், ராவணன் மற்றும் அவனது இனத்தாரின் கதை

ராவணனின் இளமைப் பின்னணியுடன் மெதுவாகத் தொடங்கும் கதை, பெரிய நிகழ்வுகள் தொடங்கியதும் வேகம் பெறுகிறது. ராவணனின் குரலுடன் சாமானியனான பத்ரனின் பார்வையை இணைத்திருப்பது நல்ல முயற்சி. பண்பாட்டு வேறுபாடுகள், அவற்றால் உருவாகும் மோதல்கள், தலைமையின் தோல்வி ஆகியவற்றைத் திறமையாகச் சொல்கிறது. சிந்திக்கவைக்கும் அணுகுமுறையும் சமகால வாசகர்களை ஈர்க்கும் எழுத்தும் இருப்பதால், புராணங்களில் ஆர்வமில்லாதவர்களும் வாசிக்க வேண்டிய நூல்.

ராவணனின் தரப்பில் கதையைச் சொல்வதும் புராணப் பாத்திரங்களை மனிதர்களாக்குவதும் கவர்கின்றன. ஆனால் தேவர்களைக் குற்றம்சாட்டுவதற்கேற்ப மூலக்கதையை மாற்றுவதும், அசுரர்களைச் சமத்துவத்தின் முன்மாதிரியாக்கி சமூகத் தீமைகளைத் தேவர்களிடம் சுமத்துவதும் மிகையான எளிமைப்படுத்தல்கள். ஆரியர்–திராவிடர் சித்தரிப்பும் காலத்துக்குப் பொருந்தாத மொழியும் நெருடுகின்றன. பெண்களைப் பொருளாக்குவதும் கருநிறத்தை அழகின்மையுடன் இணைப்பதும் குறைகள். பத்ரனின் உடல் வலிமை நம்பும்படி இல்லை; கதையும் இடையிடையே இழுக்கிறது. சிந்தனைபூர்வமான மாற்றுப் பார்வையைவிடப் பரபரப்புக்காக எழுதப்பட்ட கதையாகவே மிஞ்சுகிறது.

பாத்திரங்கள் மனிதர்களாகச் சித்தரிக்கப்பட்டிருப்பதே கதையுடன் ஒன்றச் செய்கிறது. சிறப்பான கதைசொல்லல் மேலும் புராணப் புனைவுகளை வாசிக்கும் ஆர்வத்தைத் தூண்டுகிறது. ராவணனின் தவறுகளைத் தாண்டியும் அவன்மீது மதிப்பு ஏற்படுகிறது.

புதிய வரலாற்று ஆதாரங்களால் ராமாயணத்தை மறுபரிசீலனை செய்யும் எதிர்பார்ப்பை நாவல் நிறைவேற்றவில்லை. பாத்திரங்களை மனிதர்களாக்குவதிலும் மெலூஹா தொடரின் நுட்பம் இல்லை; தொடக்கத்தில் ராவணன்மீது பரிவும் ஏற்படுவதில்லை. ஆனால் பின்னர் செறிவான விவரிப்பும் பிரம்மாண்டமான காட்சிகளும் கதையை ஈர்க்கச் செய்கின்றன. குறிப்பாகப் பத்ரனின் சுயவிசாரணை போதனையாகாமல் சிந்திக்கவைக்கிறது. தமது மத, சமூக நம்பிக்கைகளைக் கேள்விக்கு உட்படுத்தத் தயாரானவர்களுக்குப் பரிந்துரைக்கத்தக்க நாவல்.

ராவணனின் நல்ல நோக்கங்களையும் அதிகாரம் கிடைத்ததும் ஏற்படும் மாற்றங்களையும் மனித மனத்தின் நுணுக்கங்களோடு சித்தரிக்கிறார் ஆனந்த். ஆட்சி யாருடையதாக இருந்தாலும் சாமானியர்களின் துயரம் மாறுவதில்லை என்பதைப் பத்ரன் வழியே நன்றாகச் சொல்கிறார். நாவலில் அசுரர்களின் சுதந்திரத்துடன் குழப்பமும், தேவர்களின் ஒழுங்குடன் சாதிய ஒடுக்குமுறையும் காட்டப்படுகின்றன. புராணக் கதையைவிடத் தத்துவச் சிந்தனைக்கு இடமளிக்கும் நூல்; அத்தகைய வாசிப்பை விரும்புவோருக்குப் பிடிக்கும்.

ராவணனை நியாயப்படுத்துவதற்காக அவனது குறைகளை மறைக்காமல், ஆசைகளும் தவறுகளும் தோல்விகளும் கொண்ட மனிதனாகக் காட்டுவது சிறப்பு. தொன்மத்தை மனித வாழ்வாக மாற்றுவதும் இன்றைய உலகுடன் ஒப்பிடுவதும் நன்றாக அமைந்துள்ளன. ஆனால் சம்பவத்திலிருந்து சம்பவத்துக்குத் தாவும் நடை, ஒருங்கிணைந்த நாவலைவிட தனித்தனிக் கதைகளின் தொகுப்பு போன்ற உணர்வைத் தருகிறது. வாசிக்கத்தக்க பெருந்துயரக் கதை; மகிழ்ச்சியான பொழுதுபோக்கைவிடச் சோகத்தையும் சிந்தனையையும் விட்டுச் செல்கிறது.

ராவணனின் வளர்ச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் மனித இயல்போடு சொல்லும் நாவல். பாத்திரங்களின் உருவாக்கமும் ராவணனின் உணர்வுகளும் இயல்பாக அமைந்துள்ளன; சாமானியனான பத்ரன் குறிப்பாகச் சிறப்பு. முதல் நாவலிலேயே மொழியும் கதைசொல்லலும் வியக்கவைக்கின்றன. ஆனால் ராவணன், பத்ரன் ஆகியோரின் உணர்ச்சிகளை மிக நீளமாக விவரிப்பது கதையின் ஓட்டத்தைத் தடுக்கிறது. பிழைத்திருத்தத்திலும் கூடுதல் கவனம் தேவை. இக்குறைகளோடும் பரிந்துரைக்கத்தக்க வாசிப்பு.

ராவணனை அசாதாரணமான புராணப் பாத்திரமாக மட்டும் பார்க்காமல், நம்முடன் தொடர்புபடுத்திக்கொள்ளக்கூடிய மனிதனாகச் சித்தரிப்பதே நாவலின் சிறப்பு. அவனது பத்து உணர்ச்சிகளும் அவற்றால் விளையும் செயல்களும் நன்மை தீமைகளும் இரு முக்கியப் பாத்திரங்கள் வழியே வெளிப்படுகின்றன. விரிவான, சிறப்பான கதையாடலுக்குள் வாழ்வோடு பொருத்திப் பார்க்கத்தக்க கருத்துகள் நிறைந்திருக்கின்றன. மறுவாசிப்பில் அவற்றின் பொருள் மேலும் தெளிவாகிறது.

ராவணனின் தரப்பிலிருந்து ராமாயணத்தைப் பார்க்கும் துணிச்சலான முயற்சி இது. பழைய தொன்மக் கதையை இன்றைக்கும் பொருந்தும் சமூகச் சிக்கல்களுடன் இணைப்பது சிறப்பு. அரசியல், அறநெறி நோக்கங்களுக்காகக் கதைகள் எப்படி மாற்றப்படுகின்றன என்பதையும் நாவல் பேசுகிறது. இறுதிவரை ஈர்க்கும் கதையாடல், ஒரே நிகழ்வு ஒவ்வொருவருக்கும் வேறுவிதமாகத் தெரிவதை உணர்த்துகிறது. முன்முடிவுகளை ஒதுக்கி வாசிக்க வேண்டிய நூல்.

தெய்வ அற்புதங்களைவிட மனிதர்களின் செயல்களையும் அவற்றின் விளைவுகளையும் கொண்டு ராமாயணத்தை அணுகுவது இந்த நாவலின் சிறப்பு. யாரையும் முழுமையான நல்லவராகவோ கெட்டவராகவோ காட்டாத மாற்றுக் கற்பனைகள் வாசிப்பைச் சுவையாக்குகின்றன. ராவணனின் ஆளுமை கதைக்குப் பெரும் பலம். பத்ரனின் பகுதிகள் சில நேரங்களில் எரிச்சலூட்டினாலும் நீளமாகத் தொடர்வதில்லை. இறுதியில் ராமனைச் சித்தரிக்கும் விதம் எல்லோருக்கும் ஏற்புடையதாக இருக்காது.