Reviews for அம்மா வந்தாள்

சிறிய நாவலுக்குள் மரபான நம்பிக்கைகளைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும் கருத்துகளைத் தி.ஜா துணிவுடன் எழுதியிருக்கிறார். குறிப்பாக, அறுபதுகளில் உருவான அலங்காரத்தின் பாத்திரம் அசாதாரணமாகத் தெரிகிறது. பெண்ணியம் பற்றிய விரிவான விளக்கங்கள் இல்லாவிட்டாலும், எளிய சொற்களால் ஏற்படுத்தும் தாக்கம் நீடிக்கிறது. அந்த எளிமையே நூலின் பலம்; தமிழின் சிறந்த பெண்ணிய நாவல்களில் இதற்கும் இடமுண்டு.

முற்போக்கான கதையாக இருந்தாலும், குடும்பத்தில் அனைவரும் அறிந்த விஷயத்தை யாரும் கேள்வி கேட்காததற்குப் போதிய விளக்கம் கிடைக்கவில்லை. தண்டபாணியின் மௌனத்தையும் அலங்காரத்தின் நிலைப்பாட்டையும் புரிந்துகொள்ள முடியாததால், அவள்மீது பரிதாபமும் ஏற்படுவதில்லை. தண்டபாணி மருமகளை விவரிக்கும் விதம் போன்ற இடங்களில் கதைசொல்லலும் உறுத்துகிறது. இந்த விளக்கக் குறைகளால், நாவலை அவசியம் வாசிக்க வேண்டுமென்று பரிந்துரைக்கத் தோன்றவில்லை.

காலத்தை முந்திய சிந்தனையுடன், மனிதர்களின் குறைகளையும் மனச்சிக்கல்களையும் கூர்ந்து பார்க்கும் எழுத்து. குறுகிய உரையாடல்களிலும் மௌனங்களிலும் ஆழமான அர்த்தங்கள் இருக்கின்றன. உறவுகளுக்கு அளிக்கப்படும் முக்கியத்துவமும், சொல்லாமலேயே ஒருவரையொருவர் புரிந்துகொள்வதும் அக்கால வாழ்க்கையை உணர்த்துகின்றன. அப்பு, அலங்காரம், தண்டபாணி உள்ளிட்டோர் நீண்ட நேரம் நினைவில் நிற்கிறார்கள். ஒலிநூலாக ரசிக்க முடிந்தாலும், அச்சுப் புத்தகமாக வாசிக்கும் அனுபவத்திற்கான ஏக்கமும் ஏற்படுகிறது.

சிறு விவரங்களையும் கவனிக்கும் இயல்பான மொழிநடை நாவலின் முதன்மையான சிறப்பு. பிறர் சொற்களின் வழியாக அப்புவுடன் சேர்ந்து வாசகரும் உண்மையின் சில பகுதிகளை அறிகிறார். பதிலின்றி நிற்கும் கேள்விகள் வாசிப்பின் நிறைவைப் பாதிக்கவில்லை. இந்து, அலங்காரம், பவானியம்மாள் ஆகியோரின் வலிமை வெவ்வேறு விதங்களில் வெளிப்படுகிறது; குறிப்பாகப் பவானியம்மாளின் திறந்த மனமும் லட்சியப்பிடிப்பும் குறிப்பிடத்தக்கவை. சிறிய உரையாடல்களும் செயல்களும் பாத்திரங்களை முழுமையாக்குகின்றன.

அப்புவுக்கும் அவனுடைய தாய்க்கும் இடையிலான உறவை மிக இயல்பாகச் சித்தரிக்கும் நாவல். மகனை இழந்துவிடுவோமோ என்ற அலங்காரத்தின் அச்சமும், அவனிடம் வெளிப்படும் பாசமும் சில உரையாடல்களிலேயே ஆழமாகப் பதிவாகின்றன. மனிதர்களின் முடிவுகளை உணர்வுகள் எவ்வளவு வலுவாகத் தீர்மானிக்கின்றன என்பதை இந்தக் காட்சிகள் உணர்த்துகின்றன. தமிழில் தவறாமல் வாசிக்க வேண்டிய படைப்புகளில் ஒன்று.

1966-ல் எழுதப்பட்ட நாவலின் சிந்தனைகள் இன்றும் காலத்தை முந்தியவையாகத் தோன்றுகின்றன. மனித உறவுகளை அணுகும் விதத்தில், ஜெயகாந்தனைப் போலவே தி.ஜாவிடமும் முன்னோக்குச் சிந்தனை தெரிகிறது. கதாபாத்திரங்களுடன் இன்னும் பயணிக்க வேண்டும் என்ற விருப்பத்தை ஏற்படுத்துவதால், முடிந்துவிட வேண்டாமே என்று எண்ண வைக்கும் நாவலாக அம்மா வந்தாள் இருக்கிறது.

நல்ல புத்தகம்.

தி.ஜாவின் எழுத்தில் ஆளுமையும் நுணுக்கமும் தெரிகின்றன. அனைத்தையும் நேரடியாகச் சொல்லிவிடாமல், அதே நேரத்தில் மறைத்து மழுப்பாமலும் உணர்த்தும் நடை சிறப்பு. அழகும் ஆழமும் கொண்ட இந்தச் சொல்லுமுறை, கதையை வாசித்த பின்னும் மீண்டும் சிந்திக்க வைக்கிறது.

தொடக்க வர்ணனைகள் சற்றுத் திணற வைத்தாலும், உரையாடல்கள் கதைக்கு வேகம் தருகின்றன. நேரடியாகச் சொல்லாமல் வாசகரின் ஊகத்துக்கு விடப்படும் நுட்பங்கள் நிறைந்திருக்கின்றன. இந்து, அலங்காரம், பவானியம்மாள் மூவரும் வலுவாகத் தோன்றுகிறார்கள்; அப்புவின் பார்வையில் அவர்களுக்கான இடம் தெளிவாகாதது ஒரு குறை. பழைய சிந்தனைகளையும் புதிய சிந்தனைகளையும் மோதவிடும் துணிவு பாராட்டத்தக்கது. மீண்டும் வாசிக்கத் தோன்றாவிட்டாலும் பரிந்துரைக்கக்கூடிய நாவல்.

சமூகக் கட்டுப்பாடுகளை எதிர்கொள்ளும் இரு பெண்களின் வாழ்க்கை, விரைவாக வாசிக்கக்கூடிய சிறிய நாவலாக விரிகிறது. அப்பு, இந்து, பவானியம்மாள், அப்புவின் தந்தை ஆகியோர் மனதில் நிற்கிறார்கள்; அலங்காரத்தின் சிக்கலான குணம் தனியாகக் கவனத்தை ஈர்க்கிறது. உறவுகளின் வழியாக சமூக விதிகளை மீறும் கதையமைப்பு சுவாரஸ்யமானது. மோகமுள் அளவுக்குப் பிடிக்காவிட்டாலும், ரசிக்கத்தக்க வாசிப்பாக அமைகிறது.