Reviews for அம்மா வந்தாள்

கற்பனை என்று ஒதுக்கிவிடவும் முடியாமல், நிஜத்துடன் சேர்த்துப் பார்க்காமல் இருக்கவும் முடியாமல் சிக்கவைக்கும் கதை இது. தி.ஜாவின் தமிழைப் போலவே அவர் எடுத்துக்கொள்ளும் கதையும் சவாலானது; மனதைச் சீண்டுகிறது. நல்லது அல்லது கெட்டது என்ற எளிய தீர்ப்புடன் கடந்து செல்ல முடியாத உணர்ச்சிப் பயணமாக அம்மா வந்தாள் இருக்கிறது.

கட்டுப்பாடுகள் மிகுந்த பிராமணக் குடும்பச் சூழலில், இளம் விதவையின் உணர்வுகளுக்கு இடமுண்டா என்ற கேள்வியை நாவல் எழுப்புகிறது. குடும்பத்தின் புனிதத்தைப் பேணுவதற்காகப் பெண் தனது உணர்வுகளை அடக்கிக்கொள்ள வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பை விசாரிக்கும் கரு இது. எழுதப்பட்ட காலத்தைப் பார்க்கும்போது சர்ச்சைக்குரிய படைப்பாகத் தோன்றுகிறது.

பாத்திரங்களின் ஆழ்மன எண்ணங்களையும் புறவுலகின் அழகையும் இணைக்கும் தனித்துவமான நடை இந்த நாவலின் சிறப்பு. சுருக்கமான உரையாடல்களால் அறுபதுகளின் உலகம் உயிர்பெறுகிறது. அலங்காரம், பவானியம்மாள், இந்து ஆகியோர் வெவ்வேறு விதங்களில் நினைவில் நிற்கிறார்கள். அப்புவின் உலகம் மாறும்போது அவனுடைய தவிப்பும் தொற்றிக்கொள்கிறது. உளவியலும் அழகுணர்வும் சேர்ந்த அருமையான படைப்பு.

பல ஆண்டுகள் கடந்தும் புதுமை குறையாத நாவல். பழைய காலச் சூழலுக்குள் அழைத்துச் செல்லும் கதை, தேவையற்ற திசைகளில் திரும்பாமல் ஒரே போக்கில் நகர்கிறது. மூன்று முக்கியப் பெண் பாத்திரங்களும் சிறப்பாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. விதவையின் காதல், திருமண உறவின் மீறல்கள் போன்றவற்றை அந்தக் காலத்திலேயே எழுதிய துணிவு பாராட்டத்தக்கது.

நுட்பமான விஷயங்களைச் சொற்பமான, இயல்பான சொற்களில் எழுதும் திறன் வியக்கவைக்கிறது. இந்துவும் அலங்காரத்தம்மாளும் எளிதில் புரிந்துகொள்ள முடியாதவர்களாகவும் மறக்க முடியாதவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு வாசிப்பிலும் பாத்திரங்களின் புதிய பரிமாணங்கள் தெரியவருகின்றன. காலம் கடந்தும் உயிர்ப்புடன் விளங்கும், படிக்கத் தவறவிடக் கூடாத நாவல்.

இடைவிடாமல் வாசிக்கத் தூண்டும் விறுவிறுப்பும், காட்சிகளையும் மனிதர்களையும் கண்முன் நிறுத்தும் எழுத்தும் இந்த நாவலின் பலம். இன்றும் அதிர்ச்சியூட்டி, பழகிய சிந்தனைகளைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும் பாத்திரங்கள் இடம்பெறுகின்றன. இலக்கியத் தரமுள்ள எழுத்தின் தன்மையை உணர்த்துவதோடு, வாசித்து முடித்த பின்னும் பல கேள்விகளை எழுப்பும் படைப்பு.

வேதம் கற்றுவிட்டு வீடு திரும்பும் அப்பு, தாயைப் பற்றிய உண்மைகளையும் தன்மீது இந்து கொண்ட காதலையும் எதிர்கொள்ள நேர்கிறது. குடும்ப உறவுகளும் அவனுடைய அறநம்பிக்கைகளும் உருவாக்கும் சிக்கல்களே கதையின் மையம். எதையும் வெளிப்படையாக விளக்காமல், குறிப்புகளின் வழியே உணர்த்திச் செல்கிறது நாவல்.

தி.ஜாவின் எழுத்துநடை கவர்ந்தாலும், அவரது கதைகளில் இடம்பெறும் ஒழுக்கமீறல்கள் வாசிப்பில் உறுத்துகின்றன; அம்மா வந்தாளும் விதிவிலக்கல்ல. அப்புவின் தாயுடைய செயலும் குற்றவுணர்வும் அந்த நெருடலைத் தருகின்றன. இந்துவின் காதலில் காமமும் கலந்திருக்கிறது. இவற்றையெல்லாம் மீறி, கதைசொல்லலின் வலிமைதான் நாவலைச் சிறந்த இலக்கியப் படைப்பாக உயர்த்துகிறது.

கட்டுப்பாடுகளை மீறுவதற்கு முன்னும் பின்னும் மனிதர்களுக்குள் நிகழும் மனப்போராட்டங்களே இந்த நாவலின் மையம். குறிப்பாக, வீட்டில் முழு அதிகாரத்துடன் விளங்கும் அலங்காரத்தின் படைப்பு வியப்பளிக்கிறது. அவளுடைய மீறல்கள் முதலில் கோபத்தைத் தூண்டலாம். ஆனால் பழக்கமான அறவரையறைகளைத் தாண்டிப் பார்க்கும்போது, அந்தப் பாத்திரத்தின் அழகைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

சமூகக் கட்டுப்பாடுகளுக்குள் பெண்களின் உணர்வுகளும் நிறைவேறாத தேவைகளும் எப்படித் தவிக்கின்றன என்பதை ஆழமாகச் சொல்கிறது இந்த நாவல். இந்துவின் உறுதியும் அப்புவின் மனமாற்றமும் குறிப்பிடத்தக்கவை. மனிதர்களை இறுக்கமான விதிகளால் மதிப்பிடுவதற்குப் பதிலாக, பரிவோடு புரிந்துகொள்ள வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்த்துகிறது. மீள்வாசிப்பிலும் அதன் நேர்மையும் ஆழமும் குறையவில்லை.