Reviews for ஸீரோ டிகிரி

ஸீரோ டிகிரி என்ற பெயர் குளிரையும், அதனுடன் சேர்ந்த தனிமையையும், சூன்யமான மனநிலையையும் ஒருசேரக் குறிக்கிறது. மதம், சாதி, மொழி, பணம், தேசம், பாலினம் என மனிதர்களுக்குள் இருக்கும் பிரிவுகள் வெறுப்பையும் வன்முறையையும் உருவாக்குகின்றன. எதிர்பார்ப்பில்லாத அன்பு ஏன் சாத்தியமில்லை என்ற ஏக்கமும், சமூகத்தின் மீதான நம்பிக்கை அறுந்து மனம் வெறுமையடைவதும் நாவலின் மையமாக இருக்கின்றன.

அன்புக்கான ஏக்கத்தையும் அதன் வெறுமையையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட, தமிழின் மிக முக்கியமான நேர்கோட்டில் செல்லாத நாவல்களில் இதுவும் ஒன்று. சாருவின் எள்ளலும் எல்லைமீறும் எழுத்தும் வாசிப்பை மிகவும் சுவாரசியமாக்குகின்றன.

முழுக்க முழுக்கக் குப்பை. கொடுமை, பாலியல், சாடிசம், குழந்தை வன்முறை, ஆணாதிக்கம், கம்யூனிசம், ஓரினச்சேர்க்கை, கைதிகளின் சித்திரவதை என்று பக்கத்துக்குப் பக்கம் தலைப்பு தாவுகிறது; இடையில் பிக் பேங், முடிவிலி பற்றியும் வருகிறது. பல இடங்களிலிருந்து வெட்டியெடுத்த செய்தித்தாள் துண்டுகளைப் படிப்பது போல இருந்தது. எந்த வரிசையும் இல்லை. கனவுக் காட்சிபோல் சம்பவங்கள் மாறிக்கொண்டே இருப்பதால் கதாபாத்திரங்களும் குழப்பமாகின்றன; சில பகுதிகள் ஆபாசக் கதைகளை நினைவூட்டின.

ஆசிரியருக்கு நிறைய விஷயங்கள் தெரிகின்றன. ஆனால் தனது சொற்களைக் கண்டு அவரே பயந்து, கதாபாத்திரங்கள் வழியாக விளக்கம் கொடுக்க முயல்வது போலவும் தோன்றியது. இது முடிவே இல்லாமல் நீளும் கதை; இதைப் படிப்பதைவிட பயனுள்ள வேலையைச் செய்யலாம் என்று நினைத்தேன். இருந்தாலும் சாரு துணிச்சலானவர், உண்மையானவர்.

இந்தப் புத்தகத்தைப் பற்றி என்ன எழுதுவது என்றே தெரியவில்லை; ஆசிரியர் என்ன சொல்ல முயல்கிறார் என்பதும் புரியவில்லை. ‘Transgressive fiction’ என்ற புதிய வகையை அறிந்துகொண்டதற்காக நான்கு நட்சத்திரங்கள் கொடுத்தேன். ஆனாலும் இந்தக் கருமம் பிடித்த ஸீரோ டிகிரியின் மையம் என்னவென்று இன்னும் புரியவில்லை. ஒவ்வொரு பக்கமும் மற்றொன்றுடன் தொடர்பில்லாதது போல இருக்கிறது.

‘Lipogrammatic’ என்றால் என்ன? மீண்டும் மீண்டும் வாசியுங்கள்; அப்போதும் புரியாது!

கலைத்துப் போட்ட சீட்டுக்கட்டைப் போல இந்த நாவல் இருக்கிறது. வரிசையாக அடுக்கிப் பார்த்தாலும் அழகு; அடுக்க முடியாமல் கையில் விசிறிபோல் பிடித்துப் பார்த்தாலும் அழகு. இது புரிந்ததா என்று கேட்டால் ஆம் என்றும் இல்லை என்றும் சொல்ல முடியவில்லை. அது என் வாசிப்பின் குறையாகக்கூட இருக்கலாம்.

ஆனால் இப்படிப்பட்ட நாவலை நான் வாசிப்பது இதுவே முதல் முறை. சரியாக விளக்க முடியாவிட்டாலும், இது வித்தியாசமான அனுபவம். இரண்டு அல்லது மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் வாசித்து, என் மதிப்பீட்டையும் விமர்சனத்தையும் மாற்ற வேண்டியிருக்கும்.

ஸீரோ டிகிரி என்ற பெயர் குளிரை மட்டுமல்ல; குளிரோடு வரும் தனிமையையும் சூன்யமான மனநிலையையும் குறிக்கிறது. மதம், சாதி, மொழி, பணம், தேசம், பாலினம் என மனிதர்களைப் பிரிக்கும் எல்லைகள் வெறுப்பையும் வன்முறையையும் உருவாக்குகின்றன. எதிர்பார்ப்பில்லாத அன்பு ஏன் சாத்தியமில்லை என்ற ஏக்கமே நாவலின் மையத்தில் இருக்கிறது.

அந்த ஏக்கமும் அதனால் உருவாகும் மனவெறுமையும் இந்த முக்கியமான நான்-லீனியர் நாவலின் அடிப்படை. சாருவின் எள்ளலும் வரம்புகளை மீறும் எழுத்தும் வாசிப்பை மிகவும் சுவாரஸ்யமாக்குகின்றன.

நீண்ட காலமாக வாசிக்க விரும்பிய புத்தகம் இது. இதைப் பற்றிய எச்சரிக்கைகள் இருந்தாலும் விலையையும் முன்னுரையையும் அடிக்கடி பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். ஆனால் வாசிக்கத் தொடங்கிய சில நிமிடங்களிலேயே இது எனக்கான புத்தகம் இல்லை என்று புரிந்தது.

இரண்டாவது முயற்சியில், அதன் லிபோகிராமடிக் அமைப்புக்குக் கிடைத்த பாராட்டுகளை நினைத்து 20 பக்கங்கள் வரை சென்றேன். அதற்கு மேல் தொடர முடியவில்லை; புத்தகத்தையும் சாருவையும் வெறுக்கத் தொடங்கினேன். நான் கேட்க விரும்பாத விஷயங்களை அது சொன்னதாலா, அதன் தொனி என்னைப் போன்ற சாதாரண வாசகருக்கானதல்ல என்று உணர வைத்ததாலா எனத் தெரியவில்லை. என்னால் இதனுடன் எந்த விதத்திலும் தொடர்புபடுத்திக்கொள்ள முடியவில்லை. ஒருவேளை இதை வாசித்து மதிப்பிடும் பக்குவம் எனக்கு இல்லாமலும் இருக்கலாம். எப்படியிருந்தாலும், இனி இத்தகைய புத்தகங்களை வாசிக்க விரும்பவில்லை.

எண்பதுகளிலேயே தமிழில் எழுதப்பட்ட லிபோகிராமடிக் நாவல் என்பது நம்ப முடியாத சாதனை. மிகவும் தனித்துவமானதும் மனதை உலுக்கும் புத்தகமும்கூட. வரம்புகளை மீறும் எழுத்தின் உச்சத்தில் நிற்கும் இது, இன்றும் காலத்தை முந்திய படைப்பாகவே தோன்றுகிறது.

முதல் பக்கத்திலேயே ஒழுக்கம், மரியாதை பற்றிய வழக்கமான எல்லைகளை உடைத்துவிடுகிறது. தெளிவான கதைசொல்லல் இல்லை; அத்தியாயங்களுக்கு இடையே கதை சிதறிக் கிடக்கிறது. ஆனாலும் வாசிப்பில் பிடிப்பு குறையவில்லை. பல மொழிகள், உரைநடை, கவிதை, வெவ்வேறு இடங்கள் மற்றும் மனிதர்கள் எனத் தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டே இருந்தாலும் எங்கும் சலிப்பு வரவில்லை.

இதன் வெளிப்படையான காட்சிகளை எண்பதுகளில் தமிழில் வெளியிட பெரும் துணிச்சல் தேவைப்பட்டிருக்கும். அவந்திகாவையும் மற்ற பெண்களையும் பற்றிய சில கொடூரமான பகுதிகள் உண்மையாக இருக்கக்கூடும் என்பதே அதிகம் கலங்க வைக்கிறது. அழகான கவிதை, கொடூரமான சித்திரவதை, மென்மையான அன்பு, அதிர்ச்சியூட்டும் காமம் என மனித மனத்தின் இருண்ட பக்கங்களை நேரடியாகக் காட்டுகிறது. வித்தியாசமான இலக்கியத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும் துணிச்சலான வாசகர்களுக்கான புத்தகம் இது.

வழக்கமான நாவல் விதிகளை முழுவதும் உதறிவிட்டு, கதை, கவிதை, கிறுக்கல்கள், அபத்தம் ஆகியவற்றைக் கலந்த ஓர் எதிர்-நாவலை சாரு நிவேதிதா உருவாக்கியிருக்கிறார். நம்பகமற்ற கதைசொல்லியின் வழியாக வலி, மரணம், பாலியல், கொடூரம், பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்கள் எனச் சிதறலான அத்தியாயங்கள் வருகின்றன. கடைசியில் மட்டும் ஒரு கதை உருவாகிறது: சூர்யா வன்முறைக்கு ஆளான அவந்திகாவை மணக்கிறார்; பிரிந்த மகள் ஜெனசிஸுக்கு அவர் எழுதும் கடிதமாகவும் நாவலின் ஒரு பகுதி அமைகிறது.

இது மிகுந்த அக்கறையுடன் உருவாக்கப்பட்ட தீவிரமான கலைப்படைப்பு என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. ஆனால் கதை என்னைத் தொடவே இல்லை. பாலியல் மற்றும் சித்திரவதைக் காட்சிகள் முதலில் தொந்தரவு செய்தாலும், மீண்டும் மீண்டும் வந்ததால் விரைவில் அவற்றின் தாக்கம் குறைந்துவிட்டது. இது மொழிபெயர்ப்பின் பிரச்சினையா, மூலத் தமிழில் இன்னும் வலிமையாக இருக்குமா, அல்லது இந்தப் புத்தகம் எனக்கானதே இல்லையா என்று தெரியவில்லை. சவாலான வாசிப்பை விரும்புபவர்கள் முயற்சி செய்யலாம்.

இந்தப் புத்தகத்தை நான் விரும்பவும் இல்லை; வெறுக்கவும் இல்லை. முடித்தபோது தலை சுற்றியது. நான் வாசித்த முதல் நான்-லீனியர், லிபோகிராமடிக் நாவல் இது. இதற்குக் கிடைத்த கடுமையான விமர்சனங்கள், பெரிய பாராட்டுகள், தடை கோரிக்கைகள் என முரண்பட்ட எதிர்வினைகளே என்னை வாசிக்கத் தூண்டின.

கதை, கதாபாத்திரம், நேரான கதைசொல்லல் போன்ற ஒரு நாவல் பற்றிய வழக்கமான எதிர்பார்ப்புகளை இது உடைத்துவிடுகிறது. தகாப்புணர்ச்சி, உடல் சிதைவு, பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறை, போதைப்பொருள், சீர்குலைந்த குடும்ப உறவுகள் போன்றவற்றை வெளிப்படையாக அணுகுகிறது. தொலைபேசி பாலியல் உரையாடல்கள், கொடூரமான சித்திரவதைக் காட்சிகள், மென்மையான காதல் கவிதைகள், புராணம், எண் கணிதம் எனச் சிதறிக் கிடக்கும் இந்தக் கலவை வாசகரைத் தொடர்ந்து அதிர்ச்சியடையச் செய்கிறது.