Reviews for ஸீரோ டிகிரி

‘ஒரு’ என்ற சொல்லையே பயன்படுத்தாமல் முழு நூலை எழுதியிருப்பது வியக்க வைக்கிறது. பல இடங்களின் உள்ளடக்கம் அருவருப்பூட்டினாலும், சில அத்தியாயங்கள் பிரமிக்க வைக்கின்றன. இறுதியில் வரும் கவிதைகள் அருமை. நூலை முடிக்கும்போது பாராட்டும் அதிருப்தியும் கலந்த உணர்வே மிஞ்சுகிறது.

கொடூரமும் பாலியல் விவரிப்புகளும் வாசிக்கவே சங்கடமளிக்கின்றன. நேர்கோடற்ற கதை ஓட்டமும் பகுதிகள் ஒன்றோடொன்று இணையாததும் இதை நாவலாக ஏற்கச் சிரமப்படுத்துகின்றன; தனித்த கதைகளாக அமைத்திருக்கலாமே என்று தோன்றுகிறது. இருப்பினும், மனிதர்களின் இரக்கமின்மையைத் துணிவுடன் சொல்லி ஆழமாகப் பாதிக்கும் சாருவின் எழுத்தாற்றலை மறுக்க முடியாது. முற்றிலும் மாறுபட்ட வாசிப்பை நாடுபவர்கள் முயலலாம். இறுதிவரை வாசிக்க வைத்தாலும், வாசிப்பின்பம் குறைவாகவே இருக்கிறது.

தொடக்கத்தின் ஆபாசமும் தொடர்பற்றுப் போகும் கதையும் வாசிப்பைச் சிரமமாக்குகின்றன. முதல் சில அத்தியாயங்களுக்குப் பிறகோ நாவல் படிப்படியாக ஈர்க்கிறது. அவந்திகா, ஜென்னி, முன்னாள் மனைவி, அந்தப்புரப் பெண்கள் பற்றிய பகுதிகள் அவர்களின் துயரத்தால் வருத்தமளித்தாலும் நன்றாக அமைந்துள்ளன. ஆண் வாசகர்களைவிடப் பெண் வாசகர்களுக்கு சாருவின் எழுத்து நெருக்கமாக இருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது. இறுதிக் கவிதைகளும் சக்தி பற்றிய பகுதியும் மிகவும் பிடித்தமானவை.

சில பகுதிகள் நீண்டு பொருள் தர, சில துண்டுகளாகக் கடந்து செல்லும் சோதனை முயற்சி இது. பெண்கள் மீதான வன்முறையும் சமூக அநீதியும் திரும்பத் திரும்ப வருகின்றன. சில காட்சிகள் விலகச் செய்தாலும், அவை சமூகத்தில் நடப்பவையே; வேறு சில பகுதிகள் வெறும் பொருளற்ற எழுத்தாகத் தோன்றுகின்றன. இந்தக் குறைகளையும் மீறிச் சிறந்த நாவல். சிதறிய சமூகச் சித்திரங்களை நிதானமாக ஆராய்ந்தால் பலவற்றைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

தொடர்ந்து வாசிக்க வைக்கும் ஈர்ப்பு இருந்தாலும், பல பாத்திரங்களுக்கிடையேயான தொடர்புகளும் மொத்தக் கதையும் தெளிவாகப் பிடிபடவில்லை. ஒவ்வொருவருக்கும் தனிக் கதை இருக்கிறது; அவை புனைவா, நிஜமா என்ற குழப்பமும் நீடிக்கிறது. தொடக்கத்தில் புரியாத பகுதிகள் பின்னர் நம்மைச் சுற்றி நடப்பவற்றை நினைவூட்டுகின்றன. நல்லது அல்லது கெட்டது என்று முடிவுசொல்ல முடியாத நடுநிலையான எண்ணத்தையே இந்த வாசிப்பு விட்டுச் செல்கிறது.

அடையாளம், பாலியல், அதிகார உறவுகள் பற்றிப் பேசும் நாவலில் கவித்துவமும் உணர்வுகளை நேரடியாகத் தாக்கும் எழுத்தும் இருக்கின்றன. ஆனால் அளவுக்கு மீறிய சொற்களும் சிக்கலான நடையும் பாசாங்கும் கதையோடு ஒன்றவிடுவதில்லை. பாலியல் வன்முறை, குழந்தைகள் மீதான துன்புறுத்தல் போன்றவற்றை ஆழமாக ஆராய்வதைவிட அதிர்ச்சி ஏற்படுத்தவே பயன்படுத்துவதாகத் தோன்றுகிறது. உலகின் சிக்கல்களையும் அவலங்களையும் காட்டும் முயற்சி இருந்தாலும், அதை நாவலாக்கிய விதம் நிறைவளிக்கவில்லை.

நேர்கோட்டில் செல்லாத கதை, ‘ஒரு’, ‘ஒன்று’ ஆகிய சொற்களைத் தவிர்த்த எழுத்து என ஸீரோ டிகிரியின் வடிவமே வியப்பளிக்கிறது. கடிதங்கள், பேட்டிகள், கவிதைகள், வன்முறையும் துயரமும் கலந்த வாழ்க்கைகள் என்று பல திசைகளில் விரிகிறது. முதல் பாதி புரிபடவில்லை; இரண்டாம் பாதி ரசிக்க முடிகிறது. தனித்தனிப் பகுதிகளைப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தாலும், முழுக் கதையையும் இணைத்துப் பார்ப்பது சிரமமாகவே இருக்கிறது.

சிதறிய அமைப்பும் மொழிப் பரிசோதனைகளும் வழக்கமான நாவல் வடிவத்தை மீறுகின்றன; வரலாற்று வன்முறையையும் சமூக ஒடுக்குமுறையையும் தனிமனிதத் துயரங்களையும் பேசுவது குறிப்பிடத்தக்கது. ஆனால் மேற்கத்திய உத்திகள் தமிழ்மரபுடன் இணையவில்லை; கதாபாத்திரங்கள் உயிருள்ள மனிதர்களைவிடக் கருத்துகளாகவே நிற்கின்றன. மிகையான பாலியல் வன்முறை விவரிப்பும் பெண்களைப் பொருளாக்கும் மொழியும் அதிர்ச்சிக்கே முன்னுரிமை தருகின்றன. தேவையற்ற நீளமும் குழப்பமும் சுயவிளம்பரமும் சேர்ந்து, வடிவப் புதுமைக்காக வாசிப்பனுபவம் பலியாகிவிட்ட உணர்வை ஏற்படுத்துகின்றன.

எரிச்சல், அதிர்ச்சி, வியப்பு, அருவருப்பு, பரிவு மட்டுமல்லாமல் சலிப்பையும் ஏற்படுத்தும் விசித்திரமான நாவல். எளிதாக வாசித்துவிட முடியாது; தீவிரமான வன்முறையும் பாலியல் உள்ளடக்கமும் ஒத்துவராதவர்களுக்கு ஏற்றதல்ல. அவந்திகாவின் பகுதியே மிகுந்த ஆர்வமூட்டுகிறது. ஒரு நாவல் இப்படியும் இருக்குமா என்று யோசிக்க வைப்பதால், மீண்டும் வாசிக்க வேண்டியதாகத் தோன்றுகிறது.

வழக்கமான நாவல் கட்டமைப்பையும் கதைசொல்லியின் நம்பகத்தன்மையையும் உடைக்கும் விதம் கவனத்தை ஈர்க்கிறது. நடையும் அமைப்பும் சுவாரசியமானவை. ஆனால் அவந்திகாவின் துயரத்தை அளவுக்கு மீறி விவரிப்பது நுண்ணுணர்வைக் குறைக்கிறது; பின்நவீனத்துவ உத்திகளும் ஒன்றிணையாமல் செய்முறை விளக்கம்போல் தெரிகின்றன. இக்குறைகள் இருந்தாலும், தமிழ்ப் புனைவு குறித்த குறுகிய பார்வையை மறுக்கும் தனித்துவத்தால் உலக இலக்கிய அரங்கில் இடம்பெறக்கூடிய படைப்பு.