Reviews for ஸீரோ டிகிரி

தமிழில் ‘ஒரு’ என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தாமல் ஒரு முழுப் புத்தகத்தை எப்படி எழுத முடிந்தது என்று வியப்பாக இருக்கிறது. பல இடங்களின் உள்ளடக்கம் அருவருப்பூட்டினாலும், சில அத்தியாயங்கள் பிரமிக்க வைக்கின்றன. இறுதியில் வரும் கவிதைகள் அருமை. வாசித்து முடித்தபோது கலவையான உணர்வே மிஞ்சியது.

கொடூரத்தையும் பாலியலையும் வாசிக்கவே சங்கடமாகும் அளவுக்கு ஆழமாகப் பேசும் முற்றிலும் வித்தியாசமான புத்தகம். படிப்பதை மனக்காட்சியாகக் காணும் எனக்கு இது கடினமான வாசிப்பாக இருந்தது. நேர்கோட்டில் செல்லாத கதை, ஒன்றோடொன்று இணையாத நிகழ்வுகள், தெளிவான கதைக்களம் இல்லாதது ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. நவீன நாவல் என்று சொல்லப்பட்டாலும் எனக்கு நாவலாகவே தோன்றவில்லை.

அத்தியாயங்களாகப் பிரிக்காமல் ஏன் எழுதப்பட்டது, சிறுகதையாகவோ குறுநாவலாகவோ ஏன் அமைக்கப்படவில்லை என்பதும் புரியவில்லை. புதிய நுணுக்கங்களைப் புரிந்துகொள்ள முடியாத பழைய உலகத்தைச் சேர்ந்தவன் நானாக இருக்கலாம். இருந்தாலும் இவ்வளவு துணிச்சலாகவும் உண்மையாகவும் எழுதி, வாசகருக்குள் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துவதில் சாரு தேர்ந்தவர். மனித நடத்தையில் இரக்கமோ அனுதாபமோ இல்லை என்பதே புத்தகத்தின் மையமாகத் தோன்றியது. முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒன்றை வாசிக்க விரும்பினால் முயற்சிக்கலாம். கடைசிவரை வாசிக்க வைத்தாலும் வாசிப்பு இன்பம் குறைவாகவே இருந்தது.

இந்தப் புத்தகம் எனக்குப் பிடிக்கும் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. தொடக்கம் மிக மோசமாக இருந்தது: அளவுக்கு அதிகமான ஆபாசம், தொடர்பற்ற நடை, எனக்குச் சற்றும் ஒத்துவராத எழுத்து. முதல் சில அத்தியாயங்களைக் கடக்கப் போராடிய பிறகு, மெதுவாக அது என்னை ஈர்க்கத் தொடங்கியது; எனக்கும் பிடிக்க ஆரம்பித்தது.

ஆண் பாத்திரங்களைவிடப் பெண் பாத்திரங்களைச் சாரு சிறப்பாக எழுதுகிறார் என்று தோன்றியது. அவந்திகா, ஜென்னி, முன்னாள் மனைவி, அந்தப்புரப் பெண்கள் பற்றிய பகுதிகள் நன்றாக இருந்தன; அவர்களின் துயரம் மனதை வருத்தியது. இறுதியில் வந்த கவிதைகள் அழகாக இருந்தன. சக்தியைப் பற்றிய பகுதியும் மிகவும் பிடித்தது.

இது நிச்சயமாக ஒரு பரிசோதனை நாவல். வேறொருவர் தொலைக்காட்சியில் சேனல்களை மாற்றிக்கொண்டிருக்கும்போது பார்ப்பது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. சில காட்சிகள் பொருள் புரியும் அளவுக்கு நீளமாக வருகின்றன; சில படங்கள் கண நேரத்தில் மனதைக் கடந்து மறைகின்றன.

பெண்களுக்கு எதிரான சமூக வன்முறை தொடர்ந்து வரும் மையக் கருத்து. கிட்டத்தட்ட எல்லாப் பெண் பாத்திரங்களும் ஏதோ ஒரு சமூக அநீதியால் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். சில பகுதிகள் வாசகர்களை விலகச் செய்யலாம்; ஆனால் அவை சமூகத்தில் நடப்பவைதான். அதே நேரத்தில் சில பகுதிகள் முற்றிலும் பொருளற்றதாகவும் தோன்றுகின்றன.

இவற்றையெல்லாம் மீறி இது ஒரு சிறந்த நாவல். சமூகத்தின் பல கூறுகளைக் கலந்து வைத்திருக்கும் இந்தப் படைப்பைக் கவனமாக அணுகினால், சமூகத்தைப் பற்றிய பல விஷயங்கள் புலப்படும்.

என்ன மதிப்பெண் கொடுப்பது என்றே தெரியவில்லை. கண்களை மூடி ஏதோ ஒன்றைத் தொட்டேன்; நடுவிலிருந்த மதிப்பெண் வந்தது. இந்தப் புத்தகத்தில் உண்மையில் என்ன நடந்தது என்பதும் எனக்குப் பிடிபடவில்லை. இருந்தாலும் ஒருநாள் சாப்பாடும் தூக்கமும் மறந்து நள்ளிரவு வரை தொடர்ந்து வாசித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

பாத்திரங்கள் பல இருந்தாலும் அவர்களுக்குள்ள உறவை என்னால் இணைத்துப் பார்க்க முடியவில்லை. ஒவ்வொரு பாத்திரத்துக்கும் ஒரு கதை இருக்கிறது. அவற்றில் எது கற்பனை, எது நிஜம் என்று புரிந்துகொள்ள முயன்றேன். தொடக்கத்தில் ஒன்றுமே புரியவில்லை; பின்னர் அவை என்னைச் சுற்றி நடப்பவற்றைப் பற்றித்தான் பேசுகின்றன எனத் தோன்றியது. நல்லது என்றும் கெட்டது என்றும் சொல்ல முடியவில்லை. நான் இதில் நடுநிலையாகவே இருக்கிறேன்.

மனித அடையாளம், பாலியல் விருப்பங்கள், அதிகார உறவுகள் ஆகியவற்றைத் தனது ஆசைகளுடனும் நம்பிக்கைகளுடனும் போராடும் மனநிலை தடுமாறிய ஒருவரின் பார்வையில் இந்த நாவல் அணுகுகிறது. காஃப்கா, கர்ட் வானெகட், சதேக் ஹெதாயத்தின் 'The Blind Owl' போன்ற படைப்புகளை நினைவூட்டும் நடை இருந்தாலும், அதைச் சரியாகச் செயல்படுத்தவில்லை என்று எனக்குத் தோன்றியது.

எழுத்து சில இடங்களில் கவித்துவமாகவும் தீவிரமாகவும் இருக்கிறது. ஆனால் நீளமான, சிக்கலான, பாசாங்கான நடை கதையோடு ஒன்றுவதை கடினமாக்குகிறது. உறவினருக்கிடையிலான பாலியல், பாலியல் வன்முறை, குழந்தைகள் மீதான வன்முறை போன்றவை ஆழமாக ஆராயப்படாமல் அதிர்ச்சிக்காகப் பயன்படுத்தப்பட்டதாகவே பட்டது. நாம் வாழும் உலகின் சிக்கலையும் அருவருப்பையும் இந்த நாவல் காட்டுகிறது; ஆனால் அதன் தீவிரம் ஒரு கட்டத்தில் தாங்க முடியாததாகவும் பின்தொடர முடியாததாகவும் மாறுகிறது.

நேர்கோட்டில் நகராத இந்த நாவல் தமிழில் ஒரு புதிய முயற்சி. 'ஒரு', 'ஒன்று' ஆகிய சொற்களையே பயன்படுத்தாமல் எழுதியிருப்பதும் அதன் தனித்தன்மை. சூர்யா தனது மகள் ஜெனிசிஸுக்கு எழுதும் கடிதங்களும், நண்பன் முனியாண்டியைப் பற்றிய புத்தகத்துக்காக எடுத்த குறிப்புகளும் முன்னும் பின்னுமாக அடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

முதல் பாதி எனக்குச் சுத்தமாகப் புரியவில்லை; இரண்டாம் பாதியை எளிதாக வாசிக்க முடிந்தது. எந்த அத்தியாயத்தைத் தனியாக எடுத்துப் படித்தாலும் புரிந்தது, ஆனால் முழுக் கதையையும் இணைக்க முடியவில்லை. நடிகைகளின் பேட்டிகள், வதை முகாம்கள், ஆர்த்தி மற்றும் அவந்திகாவின் சோகங்கள், அப்பா-மகள் பாசம், தொலைபேசிப் பாலியல் உரையாடல்கள் என எந்த ஒரு வரையறைக்குள்ளும் அடங்காத நாவல் இது. 1998-லேயே இப்படியொரு படைப்பு வந்ததும், இந்தியாவின் வரம்புமீறும் எழுத்தாளர்களில் சாருவின் பெயர் இடம்பெற்றிருப்பதும் எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.

பாரம்பரிய நாவல் வடிவத்தை உடைக்கும் இந்தப் பரிசோதனைப் படைப்பில் துண்டாடப்பட்ட அத்தியாயங்கள், பல கதாபாத்திரங்கள், உண்மையும் கற்பனையும் கலந்த நிகழ்வுகள், கவிதையும் உரைநடையும் சேர்ந்த மொழி எனப் பல புதுமைகள் உள்ளன. மனித மனத்தின் குரூரம், இனப்படுகொலைகள், பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறை, சமூக ஒடுக்குமுறை, தனிமனித வேதனை ஆகியவற்றைச் சமரசமின்றிப் பதிவு செய்கிறது.

ஆனால் நாவலாக வாசிக்கும்போது இந்த வடிவமே பெரும் தடையாகிறது. கதாபாத்திரங்கள் உயிருள்ள மனிதர்களாக இல்லாமல் கருத்துகளாக மட்டுமே நிற்கின்றன. நீண்ட தகவல் குவிப்பும் சிதறிய கட்டமைப்பும் இதை ஒரு குறிப்புத் தொகுப்பு போல மாற்றுகின்றன. மேற்கத்திய எழுத்து நுட்பங்களைத் தமிழின் சொந்த மரபோடு இணைக்க முடியவில்லை என்றும் தோன்றியது.

பெண் உடல்களைப் பொருளாக்கும் மொழியும், பாலியல் வன்முறையின் மிகையான விவரிப்பும், அளவுக்கு மீறிய ஆபாசச் சொற்களும் பல இடங்களில் அதிர்ச்சிக்காகவே சேர்க்கப்பட்டதாகத் தெரிகின்றன. சமூக ஆவணத்துக்கும் ஆபாசத்துக்கும் இடையிலான எல்லை மங்குகிறது. மொழியில் புதுமை இருந்தாலும் சாதாரண வாசகரை விலக்கி, வடிவத்துக்காக வாசிப்பனுபவத்தைத் தியாகம் செய்திருக்கிறது. இது பதில் தரும் நாவல் அல்ல; கேள்விகளை எழுப்பும் நாவல்.

வழக்கமான நாவலின் கட்டமைப்பையும் மொழியையும் உடைத்துப் போடும் படைப்பு இது. எழுதியவர், கையெழுத்துப் பிரதியைத் திருத்தியவர், அதை மீண்டும் சரிபார்த்தவர் எனப் பல கதைசொல்லிகள் தோன்றுவதும், பக்கங்கள் கலைந்துவிட்டதாகச் சொல்வதும் கதைசொல்லி மீதான நம்பிக்கையைத் திட்டமிட்டே குலைக்கின்றன. இந்த அமைப்பும் கவனம் ஈர்க்கும் மொழியும் நாவலின் பெரும்பகுதியைச் சுவாரசியமாக்குகின்றன.

அதே நேரம், பாலியல் மற்றும் வன்முறைக் காட்சிகள் நம் புனிதங்களையும் அருவருப்பு பற்றிய எண்ணங்களையும் கடுமையாகச் சோதிக்கின்றன. குறிப்பாக அவந்திகாவின் பகுதி ஏற்படுத்த வேண்டிய வருத்தத்தை மிகையான கொடூர விவரிப்புகளால் பிழிந்தெடுக்க முயல்கிறது. நம்மைச் சுற்றி நடப்பதை எழுதுகிறேன் என்ற காரணம் மட்டும் அந்த விவரிப்புகளுக்கு நுண்ணுணர்வைத் தரவில்லை. பின்நவீனத்துவக் கோட்பாடுகள் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தாலும் ஒன்றோடொன்று இயல்பாகச் சேராமல், பின்நவீனத்துவக் கையேட்டின் பாடமாக எழுதப்பட்டது போல சில இடங்கள் தோன்றுகின்றன.

இந்தக் குறைகள் இருந்தும், வித்தியாசமான வடிவமும் உலக இலக்கியத் தொடர்புகளும் இதைத் தனித்த படைப்பாக்குகின்றன. தமிழ் நாவல் குறித்த குறுகிய பார்வைக்கு இது வலுவான பதில். தமிழில் இதைவிடச் சிறந்த படைப்புகள் இருந்தாலும், உலக இலக்கிய மேடையில் தமிழ் எழுத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தக்கூடிய சிறந்த நாவலாக இதைப் பார்க்கிறேன்.