Reviews for ஸீரோ டிகிரி

இது எல்லோருக்குமான புத்தகம் அல்ல; இளம் அல்லது மனம் எளிதில் பாதிக்கப்படும் வாசகர்களுக்கு குறிப்பாகப் பொருந்தாது. சில அத்தியாயங்களில் பழைய ஐரோப்பிய இருத்தலியல் சிந்தனையாளர்களைப் பற்றிய குறிப்புகள் புரியாமல் போகின்றன. சில பகுதிகளில் பாலியல், உடல் மற்றும் உளவியல் வன்முறை மிகத் தீவிரமாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. பண்பானது என்று கருதப்படும் தமிழ் இலக்கியத்தின் எல்லைகளைத் திட்டமிட்டே மீறி, பொதுவான தமிழ்ச் சமூகத்தைச் சீண்டும் எழுத்து இது.

ஒழுங்கான கதை என்று ஒன்றில்லை. ஆனால் இலக்கியப் புனைவின் எல்லைகளை ஆராய விரும்புபவருக்கு அதுவே இந்த நூலின் மதிப்பு. வாசகர் தனது பாரபட்சங்களையும் வாசிப்புத் திறனின் எல்லைகளையும் சோதித்துப் பார்க்க வேண்டிய சிந்தனைச் சவாலாக இது அமைகிறது. அவந்திகா சூர்யாவுக்கு எழுதும் கடிதம் எளிதாக வாசிக்கக்கூடிய, மனதை உலுக்கும் பகுதி. இந்தப் புத்தகம் மனச்சோர்வு, பதற்றம், ஏமாற்றம், அருவருப்பு அல்லது குழப்பத்தைத் தரலாம்; எனக்கு இவை அனைத்தும் கலந்தே வந்தன. சலிப்பைத் தவிர வேறு ஏதாவது உணர வைத்த புத்தகம் என்பதால், இது வாசிக்கத் தகுந்ததே.

இது வழக்கமான நாவல் அல்ல; வழக்கத்திற்கு மாறான நாவல்களில்கூட வழக்கமான ஒன்றல்ல. சில பகுதிகள் பிடித்தன, சில பிடிக்கவில்லை, சிலவற்றை வெறுத்தேன். இன்னும் சில பகுதிகள் புரியாமலும் தேவையற்றுத் துண்டிக்கப்பட்டவை போலவும் இருந்தன. வாசகரிடம் இப்படிப்பட்ட எதிர்வினையை ஏற்படுத்துவதுதான் ஆசிரியரின் நோக்கமாக இருக்கலாம்.

அவந்திகாவின் வாழ்க்கையும் அப்பா-மகள் உறவும் எனக்கு நன்றாக அமைந்த பகுதிகள். இலக்கிய ரீதியாக இது பெரிய முயற்சியாக இருக்கலாம்; ஆனால் என்னைப் போன்ற வாசகர்களுக்கான புத்தகம் இல்லை. காமம் சார்ந்த பகுதிகளும் உண்டு. ஒரே மாதிரியான நாவல்களிலிருந்து மாறுபட்ட ஒன்றை வாசிக்க விரும்பினால் இதை வாசிக்கலாம்.

தொடக்கம் முதல் முடிவு வரை சிக்கலும் குழப்பமும் நிறைந்த வாசிப்பு. துன்பமும் பாலியல் விவரிப்புகளும் பல இடங்களில் வருகின்றன. ஏராளமான கதாபாத்திரங்களும் தனித்தனி கதைத்துணுக்குகளும் முதலில் என்ன நடக்கிறது என்ற குழப்பத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. பின்னர் அவை ஒன்றுசேரத் தொடங்கினாலும், கதை சட்டென்று முடிந்துவிடுகிறது.

பரபரப்பான, வழக்கத்திற்கு மாறான படைப்பாக இருந்தாலும் இது எனக்கான புத்தகம் அல்ல. என் வாசிப்பு ரசனைக்கு ஒத்துவரவில்லை; சிலருக்கு இது பிடிக்கலாம்.

சாருவின் படைப்புகளில் நான் முதலில் வாசித்தது ‘ஷேக்ஸ்பியரின் மின்னஞ்சல் முகவரி’. அது என்னை பெரிதாக ஈர்க்கவில்லை. ஆனால் ஒரு இரவு ஸீரோ டிகிரியை எடுத்தவுடன் கீழே வைக்காமல் வேகமாக வாசித்து முடித்தேன். இறுதியில் வரும் கவிதைகளும், எள்ளலை அவர் கையாளும் விதமும், ‘ஆம்/இல்லை’ போன்ற எதிர்பாராத வடிவங்களும் புதுமையாக இருந்தன.

ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் தனித்தனியாகச் சுவாரசியமாக இருந்தாலும், அவற்றை ஒரே நாவலாகச் சேர்த்துப் பார்க்கும்போது தடுமாற்றம் வருகிறது. இவ்வளவு வேகமாக ஏன் வாசித்தேன், புத்தகம் என்ன சொல்கிறது, எனக்கு என்ன புரிந்தது என்று யோசிக்கும்போதுதான் குழப்பம் அதிகமாகிறது. இது நாவலா, நாவலுக்கான குறிப்புகளா என்ற கேள்வியும் இன்னும் தீரவில்லை.

ஒன்பதுடன் தொடர்புடைய எண்களையே பயன்படுத்தும் கட்டுப்பாடு, சில பகுதிகளில் முற்றுப்புள்ளியைத் தவிர வேறு நிறுத்தக்குறிகள் இல்லாத நடை போன்ற முயற்சிகள் தமிழ்மூலத்தில் இருப்பதாக அறிமுகம் கூறுகிறது. ஆனால் அவை ஆங்கிலத்தில் பெரும்பாலும் பிரதிபலிக்கப்படாதது ஏமாற்றம் அளித்தது; வாசிக்கும்போது அந்தக் கட்டுப்பாடே எனக்குத் தெரியவில்லை.

பல கதைசொல்லிகளும் பார்வைகளும் கொண்ட சிதறலான நாவல் இது. கொடூர வன்முறை, பாலியல், அரசு வன்முறை, பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறை ஆகியவை தொடர்ந்து வருகின்றன. இலக்கியக் குறிப்புகளும் ஆசிரியர் தன்னையே கேலி செய்யும் தருணங்களும் இருந்தாலும், உரைநடை என்னைப் பெரிதாகக் கவரவில்லை. மொழிபெயர்ப்புத் தேர்வுகள் அதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம். இறுதியில் இது ஓரளவு சுவாரசியமான, ஆனால் பெரும்பாலும் தோல்வியடைந்த பரிசோதனையாகவே தோன்றியது. நிவேதிதாவின் வேறு நூல்கள் ஆங்கிலத்தில் சிறப்பாக அமையுமா என்ற ஆர்வம் மட்டும் இருக்கிறது.

இந்தப் புத்தகம் உண்மையிலேயே ரசிக்கும்படி இருந்தது, ஆனால் இதை முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டேன் என்று சொல்ல முடியாது. பழமையும் அலங்காரமும் நிறைந்த தமிழில் இதன் பொருள் இன்னும் பல அடுக்குகளைக் கொண்டிருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்; பொதுவான ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில் அந்தச் செறிவை முழுமையாகக் கொண்டுவருவது சாத்தியமில்லாமல் இருக்கலாம்.

அந்த ஆழம் எனக்குப் பிடிபடாவிட்டாலும், வாசிப்பின் எதிர்பாராத திருப்பங்களுடன் புத்தகத்தை முழுவதுமாக ரசித்தேன்.

இது நாவலா, இல்லை குறிப்புகள், வாழ்க்கை அனுபவங்கள், கவிதைகள், கடிதங்கள், ஆசிரியரின் அப்பட்டமான எண்ணங்கள் என எல்லாவற்றையும் சேர்த்த தொகுப்பா என்ற கேள்வி எழுகிறது. பெரும்பாலான இடங்களில் நிறுத்தக்குறிகள்கூட இல்லாமல், தெளிவான கட்டமைப்போ கதாபாத்திர வளர்ச்சியோ தொடர்ச்சியோ இல்லாததால், எனக்கு இது இரண்டாவதாகவே தோன்றியது.

அவாங்கார்ட் இலக்கிய முயற்சியாக இதைக் குறிப்பிடலாம். இடையிடையே சில நகைச்சுவையான குறிப்புகளும் சுவாரசியமான கருத்துகளும் இருந்தன. ஆனாலும் மொத்தத்தில் எனக்கு அதிகம் பிடிக்கவில்லை; இதைக் கொண்டாடுவது அர்த்தமுள்ள படைப்புகளை உருவாக்கப் போராடுபவர்களுக்கு செய்யும் அநீதியாகவே தோன்றுகிறது. இந்தப் புத்தகத்தைத் தவறவிட்டாலும் பரவாயில்லை.