எஸ்.ராவின் சில புனைவல்லாத படைப்புகளைப் படித்திருந்ததால், சாகித்ய அகாடமி விருது பெற்ற இந்த நாதஸ்வர கலைஞர்கள் பற்றிய நாவலை ஆர்வமாக எடுத்தேன். ஏமாற்றமே மிஞ்சியது.

கிளைக்கதைகள் அளவுக்கு அதிகமாக இருந்தன — மையக்கதையிலிருந்து பெரிதும் விலகின. எல்லாமே சுவாரசியமாக இருக்கவில்லை. சில கதைகள் உண்மையிலேயே நன்றாக இருந்தன — எஸ்.ரா கரிசல் காட்டுப் புராணக் கதைகளின் தொகுப்பாக எழுதியிருந்தாலும் பொருத்தமாக இருந்திருக்கும்.

இருப்பினும், நாதஸ்வர கலைஞர்களின் வாழ்க்கை பற்றிய கண் திறக்கும் நாவல். இனிமேல் அவர்களைப் பார்க்கும்போது அதிக மதிப்புடன் பார்ப்பேன்.

நம் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் பலரைச் சந்தித்திருப்போம் — ஆனால் அவர்களின் வாழ்க்கையில் ஒளிந்திருக்கும் வலியை அறிந்திட வாய்ப்பில்லை. அப்படி நாம் அறிந்துகொள்ள முற்படாத, வலியையும் வேதனையையும் சுமந்துகொண்டிருப்பவர்கள் நாதஸ்வரக் கலைஞர்கள்.

கோவில்களில், திருமணங்களில் அவர்களைக் கண்டிருந்தாலும், இச்சமூகம் பெரிதாக அக்கறை காட்டியதாகத் தெரியவில்லை. ஒரு நல்ல எழுத்தாளர் சமூகம் கண்டுகொள்ளாத இடங்களை எழுத்துகளின் மூலம் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்ட வேண்டும் — அந்தப் பணியை செவ்வனே செய்திருக்கிறார் எஸ்.ரா.

பக்கிரி, தண்டபாணி, பழனி, ரத்தினம் இவர்களோடு நானும் நாதஸ்வரத்தைத் தூக்கிக்கொண்டு பயணம் போன அனுபவம். எல்லா கதாபாத்திரங்களும் மறக்க முடியாதவை — தனிப்பட்ட முறையில் என்னைப் பாதித்தவை தன்னாசியும் சரஸ்வதியும்.

இந்நாவல் பிடிக்கலாம் பிடிக்காமலும் போகலாம் — ஆனால் முடித்த பிறகு, எங்காவது நாதஸ்வர இசை கேட்டால் உங்களால் நின்று கேட்காமல் இருக்க முடியாது.

நாதஸ்வரம் வாசிப்பவர்களான பக்கிரி மற்றும் ரத்தினம், மூதூர் திருவிழாவுக்கு வாசிக்கச் சென்ற இடத்தில் கலவரம் ஏற்பட்டு அவமானப்படுத்தப்பட்டனர். பக்கிரி பந்தலில் தீயிட்டுவிட்டு ஓடினான். காவலர்களிடமிருந்து தப்பிக்க ஊர் ஊராகப் பயணிக்கும்போது சந்தித்த மனிதர்கள், மக்கள், கரிசல் நிலங்களை அசைபோடுகிறார்கள்.

சோலையூர் தன்னாசி எனும் கதாபாத்திரம் குறிப்பிடத்தக்கது — ஒரு இழப்பினால் இயலாமையில் உருண்ட பார்வையற்ற மனிதர், பின் நாதஸ்வரம் பயின்று முற்றிலும் உருமாறுகிறார். ஆட்டு வியாபாரி மகாலிங்கத்தின் கதையும், திருச்சுழி ஊமை ஐயரின் இசை ரசனையும் மறக்க முடியாதவை.

நாதஸ்வர வாசிப்பவர்களின் ஏழ்மை நிலை, அவர்களுக்கு இழைக்கப்படும் அநீதி, அவமானங்களை ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் பதிவு செய்திருக்கிறார் ஆசிரியர்.

இசைக்கலைஞர்கள் எல்லாக் காலத்திலும் எல்லோராலும் பாராட்டப்படுவதில்லை. நாட்டுப்புற இசைக்கலைஞர்களின் நிலைமை மிகவும் இழிநிலையே. நாதஸ்வர இசைக்கலைஞர்கள் குறித்து எழுதப்பட்ட சஞ்சாரம் ஒரு ஆவணமாக உள்ளது.

இசையை யார் வேண்டுமானாலும் கற்கலாம் என்ற நிலையிலிருந்து, ஒரு குறிப்பிட்ட சாதியினர் மட்டுமே கற்க வேண்டும் என்ற போக்கு இன்றும் உணரமுடியும்.

கரிசல் காட்டு நாதஸ்வர இசைக்கலைஞர்களின் வாழ்க்கையை மையமாக வைத்து, வரலாற்று மூலம் தொடங்கி அவர்கள் எவ்வாறு வளர்ந்து வாழ்ந்தார்கள், அவர்களின் மதிப்பு சமூகத்தில் எவ்வாறு உயர்ந்திருந்தது, இன்று எவ்வாறு இந்த இழிநிலையை அடைந்தார்கள் என்பதை இந்நாவல் பதிவுசெய்கிறது.

2018க்கான சாகித்திய அகாடமி விருது பெற்ற நாவல். தமிழ் மரபு வாத்தியம், மங்கள இசை வாத்தியம் — நாதஸ்வரத்தை கருவாக்கி, கரிசல் மண்ணை களமாக்கி, நசுக்கப்பட்ட நாதஸ்வர கலைஞர்கள் படும் பாட்டை நான்-லீனியர் பாணியில் கிளைக்கதைகளாகச் சொல்கிறது.

எவ்வித தடுமாற்றமுமில்லாமல் கதை பயணிப்பதால், அடுத்தடுத்த பக்கங்களைப் புரட்டத் தூண்டுகிறது. காவிரி கரையில் வாழும் கலைஞர்களுக்குக் கிடைக்கும் மரியாதையும் பொருளாதாரமும் கரிசலில் வாழும் சக மேதைகளுக்கு சாதியப் பாகுபாட்டாலும் அடக்குமுறையாலும் கிடைப்பதில்லை என்பதை பதிவு செய்துள்ளார் எஸ்.ரா.

நிகழ்கால கலைஞர்களின் வாழ்வின் வலிகளை ஓசையின்றி கடத்தும் ஓர் ஆழ் ஊசி இப்படைப்பு. இனிமேல் எங்காவது நாதஸ்வரம் இசைப்பதைக் கேட்டால் — இது கல்யாணியா, மல்லாரியா, பிலஹரியா, ரஞ்சனியா என்று மனம் என்னையறியாமல் ராகங்களில் சஞ்சரிக்கும்.