எப்படி, எங்கே ஆரம்பிப்பது எனத் தெரியவில்லை. பரியேறும் பெருமாள் படத்தின் இயக்குனர் எழுதியது என்ற பிம்பத்தோடு தான் வாசிக்கத் தொடங்கினேன். ஆனால் வாழ்ந்து பார்க்காத, அனுபவித்திராத நெல்லை மண்ணின் வாசனையை எனக்குள் கடத்திவிட்டார்.

"பறவைகளின் கடிதம்" கட்டுரையைப் படித்து முடிக்கும்போது எதற்காக அழுதேன் எனத் தெரியவில்லை. பறவைகளை நேசித்த ஸ்டீபன் சுந்தரம் வாத்தியாரை நினைத்தா? அல்லது இறந்து போன பறவைகளை நினைத்தா? சரியாகத் தெரியவில்லை.

அதுபோலவே வேகவைத்த நெற்பானைக்குள் மடிந்துபோன ராஜி பூனை மனதை நீண்ட நேரம் பிராண்டியது. சம்படி ஆட்டக்காரனாக இருந்து அப்பா சந்தித்த அவமானம், கார்த்திகாவாக மாறிய நண்பனின் மரணம், மதிப்பெண் குறைந்ததற்காகத் தற்கொலை செய்துகொண்ட நண்பன், சாதியை வைத்து அவமானப்படுத்தி அனுப்புவது — ஒவ்வொரு பக்கமும் தரம்.

ஒரு மனிதனுக்கு இத்தனை அனுபவங்களா என வியப்பு மேலிடுவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. பரியேறும் பெருமாளின் காட்சிகளை அவர் உருவாக்கவில்லை — வாழ்ந்துவிட்டு வந்திருக்கிறார் என்பது புரிகிறது. இப்படியொரு அட்டகாசமான எழுத்தாளரைச் சினிமா விழுங்கிவிடுமோ என்ற கவலையும், அடுத்தடுத்த படைப்புகள் எப்படி இருக்கப் போகின்றனவோ என்ற எதிர்பார்ப்பும் ஒரு சேர எழுகிறது.

கல்லூரிப் படிக்கும் காலத்தில் ஆனந்த விகடனில் வந்த மாரி செல்வராஜின் தொடரை வாசிக்கத் தொடங்கிய பசுமையான நினைவுகள் இன்னும் அப்படியே இருக்கின்றன. ஒரு ரயில் பயணத்தில் விகடனை வாங்கிப் படிக்கத் தொடங்கி, எளிய மக்களோடு உரையாடத் தொடங்கிய நாட்களில் மாரியைப் பற்றி நினைத்திருக்கிறேன் — "யாரடா இந்த ஆள், இப்படி எழுதுகிறானே!"

சமூகத்தில் ஏராளமான தனித்துவமிக்க மனிதர்கள், உள்ளங்கள் வாழத்தான் செய்கின்றன — அவர்களைக் காணாமல் நகர்வதுதான் நமது துர்பாக்கியம். ஒரு திருநங்கையின் மாசற்ற அன்பினால், பிராணிகளை நேசிக்கும் ஆசிரியரால், ராஜி எனும் பூனையை நேசிக்கும் மென்மையான உள்ளத்தால், ஜோ எனும் பேரன்புமிக்கவளால் — இந்த உலகம் ஓர் அரவணைப்பைப் பெறுகிறது. அந்த அரவணைப்பின் கதகதப்பில் இருந்துதான் மாரி எனும் பூக்கள் மலரத் துவங்குகின்றன.

மாரி = மழை. இன்னும் ஆயிரம் துளிகளைச் சிந்த வேண்டிய பழங்குடிக் கிராமத்திலிருந்து ஒரு வாசகன் எழுதுகிறேன்.

இந்தப் புத்தகத்திலிருந்து கற்றுக்கொண்டவை நிறைய. ஐந்தாவதாகப் பிறக்கும் பிள்ளை ஆணாக இருந்தால் குடும்பத்திற்கு ஆகாது என்ற மூடநம்பிக்கைகளைக் கடந்து வந்தவர் மாரி செல்வராஜ்.

ஏழாவது தொகுப்பு மிகவும் முக்கியமானது — சமூகத்தின் சாதிய இறுக்கம் குறித்த ஆழமான பார்வையைத் தருகிறது. ரசூல் போன்ற கதாபாத்திரங்கள் சகிப்புத்தன்மையின் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்துகின்றன.

இன்று 1200க்கு 605 மதிப்பெண் வாங்குபவன் ஒரு நாள் உலகின் தலைசிறந்த திரைப்பட இயக்குனராக ஆக முடியும். மதிப்பெண்ணை விட தினமும் வாழ்க்கையில் எதையாவது கற்றுக்கொண்டு சாதிக்கும் வரை சாகாமல் இருப்பதே சாதிக்க வழி.

ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் வாழ்க்கையின் ஒரு பாடத்தைச் சொல்கிறது.

திருநெல்வேலி விளிம்புநிலை மக்களிடையே வளர்ந்த ஒரு சிறுவனின் உண்மையான, கலை நயமிக்க கதை சொல்லல். தனது பால்யகால நிகழ்வுகளை மிகவும் நேர்மையாகப் பகிர்ந்திருக்கிறார்.

தீரா கதைகள், முடிவில்லா பயணம், தாகம் தீர அனுபவம். நம் வாழ்க்கையில் பால்ய பருவத்தில் சில கசப்பான நினைவுகள் இருக்கும் — அதை நினைவு கூறும் ஒரு நொடி உடல் சிலிர்க்கும், பிறகு நாம் அதைக் கடந்து செல்வோம்.

ஆனால் மாரி செல்வராஜ் அதை நினைவு கூர்ந்து அழகியலோடு, அரசியலோடு, இயற்கையோடு இணைந்து நமக்கும் அவர் வாழ்க்கை அனுபவத்தை ஓர் அனுபவமாக மாற்றுகிறார். பல கதாபாத்திரங்கள் நெகிழச் செய்தன. சில பகுதிகளைப் படித்து முடித்தவுடன் புத்தகத்தை மூடி வைத்து ஓர் ஆழ்ந்த அமைதிக்குள் செல்வேன்.

நான் படித்த புத்தகங்களில் நீண்ட நாள் எடுத்துக்கொண்டு படித்த புத்தகம் இதுதான் — அவர் வாழ்க்கையில் நடந்த கசப்பான அனுபவங்கள் அதற்கு மிகப்பெரிய காரணம். முடிந்தவரை இதை வாங்கிப் படியுங்கள் — இப்புத்தகம் மிகப்பெரிய அனுபவம்.