'உயிர்த்தேன்' — தி.ஜாவை வாசிப்பதற்கு ஒரு தனி மனநிலை வேண்டும். சென்னை நான்கு நாட்களாக வெள்ளத்தில் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்த நாட்களில், மின்சாரமின்றி, கைபேசியுமின்றி வெறும் மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தில், மழை ஓயாமல் பொழிந்து ஊழிக்கால நினைவுகளைக் கிளறிய ஒரு இரவில் இந்த நாவலைத் தொடங்கினேன். தி.ஜாவின் பலமே அவரது வசனங்கள்தான்; இந்த நாவலிலும் அது அப்படியே தொடர்கிறது. ஆனால், செங்கம்மாவின் கதையாகவே பெரும்பாலும் விரியும் இந்த நாவல், தி.ஜாவின் தலைசிறந்த படைப்புகளில் ஒன்றாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. செங்கம்மா, அனுசூயா போன்ற கதாபாத்திரங்களின் யதார்த்தமற்ற தன்மையும், கதையின் சில நிகழ்வுகளில் காணப்படும் நாடகத்தன்மையும் இதற்குக் காரணங்களாக இருக்கலாம். கதை பூவராகன் என்பவரைப் பற்றியது. பட்டணத்திலிருந்து தன் பூர்வீக நிலங்களை நிர்வகிக்க ஆறுகட்டி கிராமத்திற்கு வருகிறார். அவரது கணக்குப் பிள்ளையான கணேசனும், அவரது மனைவி செங்கம்மாவும் பூவராகனின் வீட்டில் சமையற்காரியாக இருக்கிறார்கள். ஆறுகட்டியில் முன்பு மிராசாக இருந்த பழனி, ஒரு காரணமற்ற பகையை பூவராகன் மீது காட்டுகிறான். என்ன நடக்கிறது என்பதே இதன் மையக்கரு. தி.ஜா காட்டும் அந்த அறுபதுகளின் உலகம், அதன் மாயங்கள் நிறைந்த வர்ணனைகளுடன் நம்மை ஈர்க்கிறது. அது ஒன்று மட்டுமே இந்த நாவலைக் காப்பாற்றுகிறது என்னலாம். அனுசூயா யார், அவளுக்கும் பூவுக்கும் எப்படிப் பழக்கம் போன்ற சிறு தகவல்கள் முழுமையாக இல்லாத போதிலும், அனுசூயா கதையோட்டத்தில் ஒரு ஆதர்சமான மற்றும் நெகிழ்ச்சியான பெண் கதாபாத்திரமாக மனதை தொடுகிறாள். அந்த ஆதர்ச நிலையே கதையின் பலமாகவும், அதேசமயம் பலவீனமாகவும் அமைகிறது. சில இடங்களில் அது கதையுடன் ஒன்ற முடியாமல் செய்து விடுகிறது. ஆனாலும், தி.ஜாவின் சில உரையாடல்கள் உதட்டில் புன்னகையை வரவழைக்கின்றன. குறிப்பாக ராமாயணம் குறித்த இந்தக் கிண்டல்: "ரொம்ப ஜாக்ரதையாகத்தான் இருக்கிறேன். இந்த தேசத்திலேயே ஜாக்கிரதையாகத்தான் இருக்கணும். 'வயசு வந்த மகளா இருந்தா அதோட தனியா இருக்காதே'னு நீதி சாஸ்திரம் எழுதி வச்சிருக்கிற புண்ணிய தேசமாச்சே இது. ராவணன் சீதையைத் தூக்கிட்டு போறப்ப, சீதை ஒரு பக்க ஆபரணங்களெல்லாம் கழட்டி போட்டா, வானரங்க மத்தியில விழுந்தது அது. பின்னாலே, ராமனும் லக்ஷ்மணனும் வந்தப்ப, லக்ஷ்மணன் சொன்னனாம் 'எனக்கு காது கை தெரியாது, மூக்கு நகை தெரியாது, கை நகை தெரியாது, கால் கொலுசுதான் தெரியும்'னு, கற்புக்கனல், அருள் வீசுது முகம் — அதை பார்க்கவே கூசினானாம் இவன். அவ்வளவு சுத்தாத்மா! ராமாயணம் எழுதின மகானா இந்த அசிங்கத்தை எழுதுவான்! பின்னால் வந்த நாட்டமைக்காரன் எவனோ அப்படி சாமர்த்தியமா செருகியிருக்கிறான். ஆகா ஆகா எப்பேர்ப்பட்டவன், எப்பேர்ப்பட்டவன்னு எத்தனை ஆடுங்க தலையாடிக்கிட்டே வருது அன்னியெ பிடிச்சு! சீதைய அசோக வனத்தில இருந்து பல்லக்கிலே ஏத்திக்கிட்டு வரப்ப, 'எல்லோரும் பாக்கட்டும், திரையை விலக்குங்கடா'ன்னு ராமப் பிரபு உலகத்துக்கு அந்த அருளைப் பளிச்சுன்னு திறந்து காமிச்சான். லக்ஷ்மணன் கால் நகைதான் தெரியும்னு சொன்னானாம். அத்தனை அயோக்கியனா அவனைப் பண்ணணும்னு தோணிச்சே பின்னால வந்த நாட்டமைக்காரங்களுக்கு! எப்பேர்பட்ட புண்ணிய பூமி! என்ன பண்பாடு 'ப்ராய்ட்' எல்லாம் தோத்து போகணும். நான் ஜாக்கிரதையாத்தான் இருக்கேன். பயப்படாதே" என்றான். "என்ன இத்தனை ஆவேசம் வந்தது உனக்கு? ராமாயண மடியிலேயே கை போட்டுட்டியே!" என்றான். "நான் போடலே, நாமெல்லாம் கெட்டுப்போயிடக் கூடாதுன்னு கண்ணில விளக்கெண்ணையைப் போட்டுக்கிட்டு கவலைப்பட்டு புதுசு புதுசா சேர்க்கிறாங்களே, அவங்களைச் சொன்னேன் சிங்கு" என்ற அந்தக் கூர்மையான வசனத்தைப் படிக்கும்போது, இப்போது தி.ஜா உயிரோடு இருந்திருந்தால் என்ன பாடுபட்டிருப்பார் என்று தோன்றாமல் இல்லை.

தி.ஜா. எதற்காக இந்த நாவலை எழுதினார் என்றே புரியவில்லை; ஒருவேளை இதழில் தொடர்கதையாக எழுத வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் அவருக்கு இருந்திருக்குமோ என்னவோ. செங்கம்மை பாத்திரம் தி.ஜானகிராமனின் வழக்கமான கதாநாயகி வார்ப்புகளின் மற்றுமொரு பிரதியாகவே தெரிகிறது. இதைத் தவிர்த்துப் பார்த்தால், கதையில் சுவாரசியம் என்பது மிகவும் குறைவுதான்.

நம் அன்றாட வாழ்வில் கடந்து வந்த, இனி கடந்து போகப்போகும் பெண்களிடம் எல்லாம் 'செங்கம்மை' என்ற பாத்திரத்தின் சாயலைத் தேடிப் பார்க்கத் தூண்டுகிறது இந்த நாவல். திவா இராஜேந்திரன் அவர்களின் சிறப்பான பதிவு.

'உயிர்த்தேன்' வாசிப்பை முடித்ததும், தி.ஜானகிராமன் எதற்காக இந்நாவலை எழுதினார் என்ற குழப்பமே முதலில் எஞ்சுகிறது. இதில் அழகிய மொழியும்கூட சில இடங்களின் செயற்கையான நகர்வுகளால் பலவீனமடைவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. சில சம்பவங்கள் கதையோடு ஒட்டாமல் ஏனோ தானோவென்று திணிக்கப்பட்டது போலவும், பாத்திரங்களின் சில முடிவுகள் தகுந்த பின்னணி விளக்கங்கள் இல்லாமலும் அரைகுறையாகத் தோன்றுகின்றன. அதேநேரம், எதார்த்த வாழ்க்கைக்கு அப்பாற்பட்ட சில புனைவுத்தருணங்கள் வாசிப்பில் ஒருவித இதமான உணர்வைத் தருவதையும் மறுப்பதற்கில்லை. கதாபாத்திரங்களின் பயணம் இன்னும்கூட ஆழமாக விவரிக்கப்பட்டிருக்கலாம். சில குறைபாடுகள் இருந்தாலும், ஒரு சுவாரசியமான வாசிப்பு அனுபவத்தை இந்த நாவல் வழங்குகிறது.

நகரத்தின் இரைச்சலில் இருந்து விடுபட்டு, பூவராகன் என்ற பாத்திரத்தின் வழியே கிராமத்து எழிலையும் அமைதியையும் கண்முன்னே நிறுத்துகிறது இப்புத்தகம். 1966-இல் எழுதப்பட்டிருந்தாலும், காலத்தைக் கடந்து தி.ஜானகிராமன் தன் தனித்துவத்தை நிரூபித்திருக்கிறார். தற்சார்புப் பொருளாதாரப் பின்னணியையும், காந்திய சிந்தனைகளையும் பொதுவுடைமைக் கருத்துகளுடன் அழகாகக் கோத்திருக்கிறார் ஆசிரியர். கூட்டு வாழ்வின் நன்மைகளையும், பெண்களின் பங்களிப்பைக் குறிக்கும் செங்கம்மை போன்ற பாத்திரங்களையும் தி.ஜ. செதுக்கிய விதம் அற்புதம். இதில் வரும் பல வசனங்கள் மனித வாழ்வின் எதார்த்தத்தையும் தத்துவங்களையும் ஆழமாகப் பேசுகின்றன. இத்தனை எளிய நாவலில் இவ்வளவு பெரிய வாழ்வியலைக் கொண்டு வந்திருப்பது வியக்க வைக்கிறது.