Reviews for தோட்டியின் மகன்

முதல் மூன்று அத்தியாயங்களிலேயே கண்ணீர் வரவைக்கும் நூல். தோட்டியின் மகனின் வாழ்க்கையோடு தன்னையும் அடையாளப்படுத்திக்கொள்ளச் செய்கிறது. சுடலைமுத்துவை நினைத்துப் பார்ப்பதே அச்சத்தையும் வேதனையையும் தருகிறது.

மக்கள் என்று பொதுவாக அழைத்தாலும், பிழைப்புக்காகச் செய்யும் தொழிலைக் கொண்டே சமூகம் பிளவுகளை உருவாக்குகிறது. அந்தப் பிரிவுகளால் தோட்டியாக வாழும் சுடலைமுத்துவின் கனவுகளையும், மகனுக்காக அவன் வாழும் வாழ்க்கையையும் மையமாகக் கொண்டு ஒரு சாமானியனின் கதை விரிகிறது.

சுந்தர ராமசாமியின் சிறப்பான மொழிபெயர்ப்பு. சமூகத்தின் பரிதாபமான நிலையையும் மக்களின் மனப்போக்கையும் கதாபாத்திரங்கள் வழியே நன்கு காட்டுகிறது. ஒடுக்கப்பட்ட சாதிகளைச் சேர்ந்தவர்கள் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினைகளும் உயிர்வாழ நடத்தும் போராட்டங்களும் பதிவாகின்றன. ஐம்பது ஆண்டுகள் கடந்தாலும் முக்கியத்துவம் குன்றாத படைப்பாக இருக்கும்.

எவ்வளவு முயன்றாலும் வாழ்க்கையில் சில நிகழ்வுகளைத் தவிர்க்க முடியாது என்ற எண்ணத்தை இந்த நாவல் ஏற்படுத்துகிறது. அடித்தட்டு மக்களின் வாழ்வையும், அவர்களது ஆசைகளும் நம்பிக்கைகளும் நிறைவேறுவதையும் சிதைவதையும் காட்டுகிறது. வாசித்து முடிக்கையில் மனதில் வேதனை தங்குகிறது.

ஆலப்புழை நகராட்சித் தொழிலாளர்களின் கடினமான வாழ்வைத் தகழி சிவசங்கர பிள்ளை இந்தச் சிறிய நாவலில் சித்தரிக்கிறார். அவர்களது அன்றாட வாழ்க்கைக்குள் சென்று, வேலை கொடுப்பவர்களும் சமூகமும் அரசும் அவர்களைச் சுரண்டுவதை வெளிப்படுத்துகிறார். சீரான கதைநகர்வும் கதாபாத்திரங்கள் எதிர்கொள்ளும் உணர்வுபூர்வமான நெருக்கடிகளும் நாவலை ரசிக்க வைக்கின்றன.

வாசகரின் பார்வையை மாற்றும் அளவுக்கு ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் நூல். வாசிப்பை இடையிடையே நிறுத்தி, ஆழமாகச் சிந்திக்க வைக்கிறது.

தன் மகனும் தோட்டியாகிவிடக் கூடாது என்று விரும்பும் தந்தையின் அவமானங்களையும் ஏமாற்றங்களையும், அவனே செய்யும் நம்பிக்கைத் துரோகங்களையும் கதை சொல்கிறது. கவனத்திற்கே வராத ஒதுக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்வை நெருக்கமாக அறிமுகப்படுத்தி நெகிழச் செய்கிறது. அன்றாடம் துயரப்படும் இத்தகைய சமூகங்களைப் பற்றிச் சிந்திக்க வைக்கும், அனைவரும் படிக்க வேண்டிய நூல்.

மலம் அள்ளும் மக்களின் அன்றாட வாழ்வைத் தோட்டியின் மகன் கண்முன் நிறுத்துகிறது. அவர்களது வாழ்வின் வெறுமையும் கவலைகளும் கதை முடியும் வரை மனதை விட்டு அகலுவதில்லை. ஒவ்வொரு பக்கமும் கோபத்தையும் வேதனையையும் எழுப்புகிறது. விரிவாக விவாதிக்கப்பட வேண்டிய நாவல்.

ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் அதே நிலையில் இருந்தால்தான் தங்கள் இரக்கத்தையும் உதவியையும் காட்ட முடியும் என்று நினைக்கும் மேல்தட்டினரின் மனப்போக்கை நாவல் அம்பலப்படுத்துகிறது. சுடலைமுத்து தன் மகனுக்கு நல்ல பெயரைக்கூட வைக்கக் கூடாதென்பது போன்ற பிறரது அணுகுமுறை, அவர்களின் உயர்வுப் பேச்சுக்குப் பின்னுள்ள சிறுமையை வெளிக்கொணர்கிறது. காலம் கடந்தும் பொருந்தும் சிக்கலைச் சிறப்பாகக் கையாண்டிருக்கிறது.

தோட்டிகளின் வாழ்வை இவ்வளவு தத்ரூபமாகக் காட்டும் நாவல் அன்றே எழுதப்பட்டிருப்பது வியப்பளிக்கிறது. ஒரு குடும்பத்தின் ஆசைகள் சிதைவதும், அதே ஒடுக்குமுறைச் சுழலில் புதியவர்கள் தொடர்ந்து சிக்குவதும் வேதனையளிக்கின்றன. கல்வி எட்டாததாக இருப்பதோடு, பெயர் சூட்டுவதிலிருந்தே வாழ்வுரிமை நசுக்கப்படுவதையும் நாவல் காட்டுகிறது. ஏழைகளின் வாழ்க்கையைச் சூழ்ந்திருக்கும் துயரங்கள் பல கோணங்களில் வெளிப்படுகின்றன.