Reviews for பூனாச்சி அல்லது ஒரு வெள்ளாட்டின் கதை

ஆசிரியரின் பிற வறட்சியான படைப்புகளோடு ஒப்பிடும்போது, எளிய கருவும் செறிவான கதைசொல்லலும் கொண்ட இந்த நாவல் ஈர்க்கிறது. ஓர் ஆடு, அதை வளர்ப்பவர்கள், வறட்சியால் வாடும் தமிழக விளைநிலங்கள் ஆகியவற்றின் வழியே அக்கால வாழ்க்கை விரிகிறது. அரசின் சட்டங்களையும் கட்டுப்பாடுகளையும் சாதாரண மக்கள் எதிர்கொண்ட விதத்தையும் கதைக்குள் கொண்டுவந்திருக்கிறார். இந்த நூலுக்குக் கிடைத்த வெற்றி தகுதியானதே.

எதிர்பாராமல் ஒரு குட்டி ஆட்டைப் பராமரிக்க நேரும் தம்பதியின் கதை மனதை உலுக்குகிறது. உழைப்பையும் சிரமத்தையும் சேர்த்துக் கொண்டுவரும் அந்த ஆடு, மகிழ்ச்சிக்கும் அற்புதங்கள் மீதான நம்பிக்கைக்கும் இடமளிக்கிறது. எளிய ஆட்டின் கதைக்குள் அரசியல், பொருளாதாரம், மதம், நம்பிக்கை, வாழ்க்கையின் அநீதி ஆகியவை வெளிப்படுகின்றன. உணர்ச்சிரீதியாகக் கனமான வாசிப்பாக இருந்தாலும் ஏமாற்றமளிக்கவில்லை; ஆசிரியர் நினைத்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

பூனாச்சியின் பக்கம் மனம் சாயும்படி அவளை உருவாக்கியிருக்கிறார் பெருமாள் முருகன். தனிமையும் அன்புக்கான ஏக்கமும் இயலாமையும் நிறைந்த அவளது வாழ்வு நெகிழ வைக்கிறது. ஒரே மாதிரியாக இருக்க வற்புறுத்தும் சமூகம், பயன் கிடைக்கும்போது மட்டும் வேறுபாட்டை ஏற்றுக்கொள்கிறது. ஒருவர் யார் என்பதைவிட அவரால் கிடைக்கும் பயனுக்கேற்ப அன்பும் உறவுகளும் மாறுவதைச் சொல்லும் கதை, உலகின் போக்கையும் நமது கையறுநிலையையும் எண்ணி வருந்த வைக்கிறது.

உயிர்பிழைப்பதற்கான போராட்டம் முதல் தாய்மையின் சிரமங்கள் வரை பூனாச்சியின் வாழ்வில், வளர்ப்பு உயிர்கள் அனுபவிக்கும் கொடுமையான அடிமைநிலையைப் பார்க்க முடிகிறது. பூனாச்சி–பூவன் காதலும் அவனது மென்மையான அணுகுமுறையும் இனிமையோடு ஒரு முக்கியக் கருத்தையும் உணர்த்துகின்றன. கடைசி வரி ஆட்டின் கதைக்கு அப்பாலுள்ள பொருளைத் திறக்கிறது; பெயர்களையும் பண்பாட்டுப் பின்னணியையும் கவனித்தால் கதையின் நோக்கம் மேலும் விளங்குகிறது.

அதிகாரமற்றவர்களும் ஒதுக்கப்பட்டவர்களும் எதிர்கொள்ளும் அநீதியைச் சிறிய ஆட்டின் வாழ்க்கை வழியாக வெளிப்படுத்துகிறது பூனாச்சி. நிர்வாகக் கட்டுப்பாடுகளும் இயல்பாக ஏற்கப்பட்ட ஒடுக்குமுறையும் மனிதர்களையும் விலங்குகளையும் ஒரே அமைப்பில் துன்புறுத்துகின்றன. பூனாச்சியின் சுதந்திர ஏக்கம், வாழ்க்கை கண்காணிக்கப்பட்டுக் கட்டுப்படுத்தப்படும் பெண்களையும் நினைவூட்டுகிறது. அன்புகூட நிலையான பாதுகாப்பல்ல என்பதை உணர்த்தும் இந்தச் சிறுநாவல், ஆதிக்கத்துக்கு எதிரான அமைதியான, வலுவான எதிர்ப்பாக இருக்கிறது.

சில பக்கங்களிலேயே பலவற்றை உணர்த்தும் பெருமாள் முருகனின் கதைசொல்லல் சிறப்பானது. மனிதர்களின் பாசாங்கை வெளிப்படுத்தும்போதும் பாத்திரங்களைப் பரிவுடன் அணுகுகிறார். விலங்குகளை மையமாகக் கொண்டதால் இது சிறுவர்களுக்கான கதை என்று ஒதுக்க முடியாது. ஆர்வெல்லின் உலகை நினைவூட்டினாலும் அதே வகைக் கதையை எதிர்பார்க்க வேண்டியதில்லை. வழக்கமான வாசிப்புத் தேர்வுக்கு வெளியே இருந்தாலும் பூனாச்சியைப் படிக்கலாம்.

பூனாச்சியின் வழியாக மனித வாழ்வின் போராட்டங்களையும், சிறுமியிலிருந்து பெண்ணாக மாறும் அனுபவத்தையும் கதை பேசுகிறது. காதல் பகுதி நெகிழ வைக்கிறது; இறுதி மூன்றிலொரு பகுதி மிகுந்த சோகத்தைத் தருகிறது. அதிர்ஷ்டத்தையும் மனிதப் பேராசையையும் பற்றிய குறிப்புகள் குறிப்பாகப் பிடிக்கின்றன. பயனிருக்கும்போது கொண்டாடிவிட்டு, அது இல்லாதபோது வெறுக்கும் மனித மனப்போக்கைக் காட்டும் விதம் அழுத்தமானது.

நடை ஓரளவு ரசிக்கும்படி இருக்கிறது; மொழிபெயர்ப்பில் தங்கியிருக்கும் தமிழ்ச் சொற்களும் பிடிக்கின்றன. தொடக்கமும் கதைக்கருவும் எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தினாலும், ஆழமான பொருளைத் தேடியும் எளிய கதையாக அணுகியும் ஏமாற்றமே மிஞ்சுகிறது. முடிவு நிறைவளிக்காமல் சிறிது எரிச்சலையும் தருகிறது. குறிப்பாகத் தேடிப் பரிந்துரைக்கும் அளவுக்கு இந்த நாவல் அமையவில்லை.

தொடக்கத்திலேயே மனதைப் பற்றிக்கொள்ளும் கதை. ஒரு முதிய தம்பதியிடம் வந்து சேரும் பூனாச்சியின் பசி, காதல், தாய்மை, போராட்டங்கள் வழியே ஓர் ஆட்டின் வாழ்வைவிட ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையைப் பார்ப்பது போன்ற உணர்வு ஏற்படுகிறது. சிறிய கருவாச்சி காவியத்தை நினைவூட்டும் நெகிழ்ச்சியான வாசிப்பு. வாழ்வின் துயரங்களைப் பற்றிய சில வரிகள் ஆழமாகப் பதிகின்றன; தமிழில் மூலநூலையும் வாசிக்கத் தூண்டுகிறது.

அன்றாடம் காணும் வாழ்க்கையை ஓர் ஆட்டின் வழியாகச் சொல்லி, இன்றைய காலத்தின் இருண்ட பக்கங்களை நுட்பமான அரசியல் விமர்சனமாக முன்வைக்கிறார் பெருமாள் முருகன். சாதாரண வாழ்க்கைச் சம்பவங்களைக் கையாளும் விதம் சிறப்பாக இருக்கிறது. உள்ளூர் குறிப்புகளின் சுவையையும் கொண்டுவரும் மொழிபெயர்ப்பு நன்றாக அமைந்துள்ளது. எழுத்திலிருந்து விலகியிருந்த அவர் இந்த நூலுடன் திரும்பியது மகிழ்ச்சியளிக்கிறது.