Reviews for எங் கதெ

கதை முழுவதும் கமலா நிறைந்திருந்தாலும், அவளது குரலில் சொல்லப்பட்டிருந்தால் வேறொரு கதையாக இருந்திருக்கலாம். உறவுக்கு அவள் வகுக்கும் எல்லைகளை விநாயகத்தால் ஏற்க முடிவதில்லை. துணி வெளுப்பவரை மற்றவர்கள் சாதிப்பெயரால் அழைக்கும்போது கமலா பெயர் சொல்லி அழைக்கும் சிறு நிகழ்வும் கவனிக்கத்தக்கது. கிராமத்து மக்களையும் அவர்களின் பழக்கவழக்கங்களையும் இமையம் மிக இயல்பாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார்.

திருமண உறவுக்கு வெளியே இருக்கும் ஆண், பெண்ணின் காதலை, ஆண் தன் பத்தாண்டு வாழ்க்கையைச் சொல்வதாக அமைத்திருக்கிறார் இமையம். ஆசை, வலி, கோபம், எதிர்பார்ப்பு, ஏமாற்றம் என அவனது உணர்வுகள் சிறப்பாக வெளிப்படுகின்றன. உரிமை கோர முடியாத உறவின் போராட்டத்தையும் சமூக அங்கீகாரமற்ற வாழ்க்கையின் சிக்கல்களையும் நன்றாகச் சித்தரிக்கிறார். கடலூர் பேச்சுவழக்கு கதைக்குள் நெருக்கமாக அழைத்துச் செல்கிறது. உணர்வுகள் நிறைந்த இந்த நாவல் வாசிக்கப் பரிந்துரைக்கத்தக்கது.

கமலா மீதான பற்றில் விநாயகம் சிக்கிக்கொள்ளும் கதையை அவனது பார்வையிலேயே சொல்கிறது நாவல். அவனது சிந்தனை ஓட்டம் கோபமூட்டுகிறது. கதை பெரிதாகப் பிடிக்காவிட்டாலும், ஒரு திரில்லரைப் போன்ற பரபரப்புடன் எழுதியிருப்பது கவனிக்க வைக்கிறது. ஒரே பாத்திரத்தின் பார்வைக்குள் நிற்காமல் மற்றவர்களின் கோணங்களும் இடம்பெற்றிருந்தால் இன்னும் சுவாரசியமாக இருந்திருக்கும். எல்லா வாசகர்களையும் கவரும் கதை என்று சொல்ல முடியாது.

கதாநாயகனே தொடர்ந்து சொல்லும் இந்தக் கதை நீண்ட புலம்பலாகத் தோன்றுகிறது. கமலாவைத் திமிர்பிடித்தவளாகக் காட்டுவதும், அவன் மீண்டும் மீண்டும் அவளிடம் திரும்புவதுமே பெரும்பகுதியை நிரப்புகின்றன. ஒரே பொருளிலான சொற்களும் காட்சிகளும் திரும்பி வருவது சலிப்பூட்டுகிறது. கணவனை இழந்த பெண்ணின் வாழ்க்கை, மறுமணம், சமூகத்தின் பார்வை ஆகியவற்றை ஆழமாகப் பேசியிருக்கக்கூடிய கதைக்களம் இது. ஆனால் அத்தகைய தாக்கத்தை நாவல் ஏற்படுத்தத் தவறுகிறது.

அன்பை ஒருவரைச் சொந்தமாக்கிக்கொள்ளும் உரிமையாகக் கருதும்போது அது எவ்வளவு கொடூரமாக மாறுகிறது என்பதை விநாயகத்தின் மூலம் காட்டுகிறது கதை. கமலா மீதான அவனது வெறி வாசிப்பில் கோபத்தையும் பதற்றத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது. ஆனால் அவளது வலி, சிரமங்கள், உணர்வுகள் மிகக் குறைவாகவே பேசப்படுவது பெரிய குறை. உறவின் ஒரு பக்கத்தை மட்டும் காட்டும் இந்த அணுகுமுறையால் நாவல் பிடிக்கவில்லை; ஆசிரியரின் பெண்கள் குறித்த பார்வையை மேலும் அறிய வேண்டுமென்ற ஆர்வமும் இருக்கிறது.

விநாயகம்–கமலா உறவின் வழியாக ஆண், பெண் உணர்வுகளையும், தனித்து வாழும் பெண் எதிர்கொள்ளும் துன்பங்களையும் அழுத்தமாகப் பேசுகிறது நாவல். பெண்களை உடலாக மட்டுமே பார்க்கும் மனநிலையையும் அவர்கள் மீதான வன்முறையையும் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. கோபத்தைவிட நிதானம் முக்கியம் என்பதும் வெளிப்படுகிறது. இறுதிப்பகுதி விறுவிறுப்பாக இருந்தாலும் வாசித்து முடித்ததும் மனதில் உளைச்சல் தங்குகிறது. கடலூர் வட்டாரப் பேச்சில் அமைந்த உரையாடல்கள் கதையோடு நெருக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

விநாயகத்தின் நனவோடை வழியாக, ஒரு பெண்ணின் மீதான அளவுகடந்த பற்று அவனைச் சுற்றியுள்ள உறவுகளிலிருந்து எப்படிப் பிரிக்கிறது என்பதை நாவல் காட்டுகிறது. அவனது பொறுப்பின்மையும் சந்தேகங்களும் எரிச்சலூட்ட, கமலாவின் பாதுகாப்பு குறித்த பதற்றம் வாசிப்பைத் தொடர வைக்கிறது. அவளை வில்லியாக்காமல், மேலும் அறிய விரும்பும் பாத்திரமாக வைத்திருப்பது சிறப்பு. குறைந்த பக்கங்களில் கிராமத்து மனிதர்களையும் வட்டார மொழியையும் உயிர்ப்புடன் தருகிறது. வன்முறைக்கு எதிரான கருத்தை இன்னும் தெளிவாகச் சொல்லியிருக்கலாம்.

விநாயகத்தின் புலம்பலை அருகிலிருந்து கேட்பதுபோல் கதை அமைந்திருக்கிறது. குடும்பத்தின் அன்பையும் வசதிகளையும் மதிக்காமல், பொறுப்புகளைத் தவிர்த்து, கமலாவிடம் உரிமை கோரும் அவனது மனப்போக்கு கடும் எரிச்சலூட்டுகிறது. கமலாவின் குரல் இல்லாததும், அவளது துணிச்சலே குறையாகச் சித்தரிக்கப்படுவதும் உறுத்துகின்றன. ஆணாதிக்கத்தை விமர்சிக்கிறதா என்பதையும் நாவல் தெளிவாக்கவில்லை. கடைசிப் பக்கங்களின் சுவாரசியம் மற்ற பகுதிகளில் குறைவு. கிராமச் சித்தரிப்பும் சிறிய உவமைகளும் அழகு என்றாலும், இப்பாத்திரத்தை மையமாக்கிய நோக்கம் தெளிவாகவில்லை.

காதல் உறவில் ஆண்கள் தங்கள் நடத்தையைத் திரும்பிப் பார்க்கத் தூண்டும் நாவல். விநாயகத்தைவிட கமலாவின் நிலையே அதிகம் கலங்கச் செய்கிறது. வாழ்க்கையின் ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் விநாயகத்தைப் போல நடந்துகொண்டு பெண்களைத் துன்புறுத்தியிருக்கிறோமா என்ற சுயவிசாரணையை எழுப்புகிறது.

கணவனை இழந்த பெண்ணுக்கும் திருமணமாகாத ஆணுக்கும் ஏற்படும் உறவில், ஆணின் மனப்போராட்டங்களையே கதை பெரிதும் சுற்றிவருகிறது. குறிப்பிடத்தக்க திருப்பங்கள் இல்லை; முடிவையும் எளிதில் ஊகிக்க முடிகிறது. பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தாதபோதும் வாசிப்பு ஆர்வம் குறையாமல் நகர்வது சிறப்பு. பாத்திரங்களுக்கேற்ற பேச்சுவழக்குத் தமிழும் கதைக்குப் பொருத்தமாக அமைந்துள்ளது.