Reviews for அசுரன்: வீழ்த்தப்பட்டவர்களின் வீர காவியம், ராவணன் மற்றும் அவனது இனத்தாரின் கதை

வரலாறு, மதம், புராணம் ஆகியவற்றைத் தனித்த பார்வையில் அணுகி, அவற்றிலிருந்து சிறப்பான புனைவை உருவாக்கியிருக்கிறார் ஆனந்த் நீலகண்டன். மத நம்பிக்கைகளைத் தாண்டிச் சிந்திக்கும் அவரது பகுத்தறிவு அணுகுமுறையும் ஈடுபாடும் நாவலுக்கு உயிரூட்டுகின்றன. ராமாயணத்தைவிட இந்த மறுகதையாடல் பொருத்தமாகவும் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடியதாகவும் தோன்றுகிறது.

ராவணன், பத்ரன் இருவரின் பார்வையிலும் விரியும் கதை, அரசனுக்கும் சாதாரண மனிதனுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை உணர்ச்சிகரமாகக் காட்டுகிறது. நல்ல தலைவனாக முயலும் ராவணனின் அகந்தையும் குடும்பப்பற்றும் அவனுக்கே தடையாகின்றன; பத்ரன் மீது வெறுப்பும் பரிதாபமும் ஒருசேர எழுகின்றன. வன்முறை நிறைந்த கதையிலும் உறவுகளின் நெகிழ்ச்சி குறையவில்லை. கவித்துவமான மொழியும் தீவிரமான உணர்வுகளும் வாசிப்பை இறுதிவரை ஈர்க்கின்றன.

கதையில் ஒழுங்கோ தொடர்போ இல்லை. ஆரியர், திராவிடர் என்ற பிரிவை நாயகன், எதிர்நாயகன் தரப்புகளாகச் சித்தரித்து, அந்தப் பிளவை மேலும் தூண்டும் முயற்சியாகவே தோன்றுகிறது. ஒரு மணி நேரம்கூட வாசகரைப் பிடித்துவைக்கும் அம்சங்கள் நாவலில் இல்லை.

ராமாயணத்துக்கு ஒரு மாற்றுப் பார்வையை எதிர்பார்த்தால் ஏமாற்றமே மிஞ்சுகிறது. அதற்குப் பதிலாக ஆசிரியரின் முன்முடிவுகள்தான் தரமற்ற முறையில் வெளிப்படுகின்றன.

இதனை அறிவியல் ஆய்வு என்று ஏற்க முடியவில்லை. தேவ–அசுரப் பிரிவையும் திராவிடக் கருத்தாக்கத்தையும் வலியுறுத்தும் பிரசாரமாகவே தோன்றுகிறது. தர்க்கமற்ற, முரண்பாடான கருத்துகளும் தன் பார்வையே சரி என்ற பிடிவாதமும் வாசகருக்குத் தெளிவளிப்பதற்குப் பதிலாகக் குழப்பத்தையே ஏற்படுத்துகின்றன.

புராணத்தை வேறொரு கோணத்தில் சொல்லும் கதையை எதிர்பார்த்தால், அது சார்ந்த இந்துப் புராணத்தையே அடையாளம் காண முடியாத அளவுக்கு மாறியிருக்கிறது. பொருந்தாத கதையமைப்பும் வெறுப்பையும் இனப் பாகுபாட்டையும் வெளிப்படுத்தும் சொற்களும் வாசிப்பைக் கடினமாக்குகின்றன. ஆசிரியர் என்ன சொல்ல வருகிறார் என்பதும் தெளிவாகவில்லை. மொத்தத்தில் குழப்பமான, மிகுந்த ஏமாற்றமளிக்கும் படைப்பு.

புலமையைப் பறைசாற்றும் நடையும் மேம்போக்கான அணுகுமுறையும் வாசிப்பைச் சலிப்பாக்குகின்றன. புனைகதையைவிடப் பிரசாரத் துண்டறிக்கை போலவே இருக்கிறது. புனைவைத் தேடுபவர்கள் தவிர்க்கலாம்.

வரலாற்றை அடிப்படையாகக் கொள்கிறதா, புராணத்தைப் புனைகிறதா என்பதில் நாவலுக்குத் தெளிவில்லை. தன் கருத்துக்கு ஏற்றவற்றை மட்டும் ஆசிரியர் தேர்ந்தெடுப்பது வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது. நம்பவைக்கும் புனைவைக் கட்டமைப்பதைவிடத் தன்முனைப்பும் விருப்பங்களுமே படைப்பை வழிநடத்துவதாகத் தோன்றுகிறது.

இருண்ட தன்மை மட்டுமல்ல, சலிப்பூட்டும் நடையும் திசையற்ற கதையுமே பிரச்சினை. முதல் அத்தியாயத்தைத் தாண்டித் தொடர்ந்து வாசிக்கத் தூண்டவில்லை.

இராவணனின் வேறொரு பார்வையை எதிர்பார்க்க வைக்கும் நூல், இராமாயணப் பாத்திரங்களை ஆதாரமின்றி இழிவுபடுத்தும் படைப்பாகவே தோன்றுகிறது. பிராமணர்களுக்கு எதிரான தொடர் தாக்குதலும் ஆரியர்–திராவிடர் மோதலை முன்வைக்கும் விதமும் கடும் ஏமாற்றமளிக்கின்றன. தொடக்கப்பகுதியின் உணர்வுச் சித்தரிப்பும் காட்சிகளை உயிர்ப்பிக்கும் எழுத்தும் சிறப்பாக இருந்தாலும், மூலக் கதையை இவ்வளவு மாற்றிப் புனைவதையும் மதநம்பிக்கைகளைப் புண்படுத்தும் அணுகுமுறையையும் ஏற்க முடியவில்லை.