கொற்றவை [Kotravai]

Kottravai - a typical Tamil Work This is a kind of Tamil literary work may be difficult for fast reading. But the Author wishes to explore something, I he got.

Epic retold in a different manner....

A view of Tamil people, sangam period, lost land of lemuria or kumari kandam. Well written. Bit slow in the starting and ending

wow what a great silapathiharam.. story this is a fanatastic tamil kaviyam. indepth tamil words .interesting of story telling method. kurunji,mullai,marutham,palai,neytahal cultare and old tamil people behviers foods,festivels all topic well explained

அள்ளிப் பருகி தீராது. தமிழின் பொக்கிஷம்.

தமிழ் நாகரிகத்தின் மீது காவிச்சாயம் பூசம் தந்திரம் கேவலமாக பல்லிளிக்கிறது. அகத்தியனுக்கும் சிவனுக்கும் குமரிக்கண்டத்திற்கும் என்ன உறவு? கதைநடையோ அதற்குமேல் பொறுமையை சோதிக்கிறது.

You start by hearing the sound of lyre and end by hearing the rush of the sea.

நான் படித்ததில் காப்பியம் இது மட்டும்.

what a beautiful way of interpreting one of the greatest work in Tamil.. Awesome writing by my fav. Jeyamohan.... A must read...

It is really deserve to be a new epic in Tamil. And it's very interesting to know further the so-called "Kumari Kandam" (Lemuria) lost Tamils' land and how the rescued people spread and built the culture and the language. This book urges me not only to re-read the book also to read more about the Lemuria. I really re-read some chapters which I really liked took more time to finish the books.

Warning - Spoiler Ahead.Kottravai starts from the Lemuria(Kumari kandam) and ends up in Muziris(Present Kodungallur). In between it covers the Silapathigaram as re-narrated by Jeyamohan in text format(original is a poem). The Detailing and research done by Jeyamohan excellent. Story covers 5 lands and their culture, food habits, festivals and its GODDESS. Nappinai, Shiva and Parvathi, Murugan and Valli, Ayyapan, Manimegalai, ilangovadigal himself are also can be seen as characters.The Reading was not easy and straight forward like a normal Tamil, the reader needs patience and should do a search on their own to understand.

சிலப்பதிகாரத்தினை அடித்தளமாக கொண்டு எழுதப்பட்ட நூல் கொற்றவை. கதை முழுக்க சங்க தமிழில் எழுதப்பட்டிருப்பதால் புரிந்து கொள்வது சற்று கடினமாக இருந்தது. ஒவ்வொரு பக்கத்தையும் வாசித்து முடிக்க, ஒரு பெரும் பாறாங்கல்லை மலை மேல் ஏற்றுவது போன்ற முனைப்பு தேவை படுகிறது. பல நேரங்களில் அர்த்தம் புரியாமல் வெறுமனே பக்கங்களை திரும்பியவாறு படித்து முடித்தேன். இந்த புத்தகத்தின் முழுமை அறிய பல முறை படிக்க வேண்டி இருக்கும் என்பது மட்டும் நிதர்சனம். இந்த கதாசிரியரின் புத்தகங்கள் படித்தவருக்கு நீலி என்ற பெயர் மிகவும் பரிச்சயமான ஒன்று. இந்த புத்தகத்திலும் நீலி என்ற கதாபாத்திரத்தை கொண்டு வர அவர் தவற விட வில்லை.

Jeyamohan's Vishnupuram his famous novel, the one which he wrote before Kottravai ends in a deluge with the city of Vishnupuram submerged underwater. Of the few who escape is the lady Neeli who walks and reaches the mountain in a state of trance she walks followed by some, who are awestruck by the way she is transformed. On reaching the cliff she sees the city disappear like a bubble under her feet. Kottravai begins at where Vishnupuram ends, written in the Kappiyam format, this novel is a retelling of the epic Silappathikaran by Ilango Adigal. This novel is all about the female goddess known by myriad different names, spread across this vast country and even beyond. Ancient humans saw in the female the fundamental principle that gave birth to this world, it is the first sign of god to any human the mother. The mother as a goddess is seen across many ancient civilizations. The Kotravai novel is structured as five parts referring to the five elements water, air, earth, fire, and sky which make up the world. The novel begins in prehistoric times in a mythical land south of Kanyakumari where the ancestors of present-day Tamils had lived. From a small tribe, they grow with their language, the gods like Siva and his sons are humans who had long lived in this mythical land. With the constant threat of the sea flooding, they are forced to migrate into the mainland with their language and their gods. They migrate to various places and establish their cities like the city of Madurai established as the city of the Pandiyan king. In their myths and the customs like considering the south direction as the direction of the ancestors and death, the shared stories of the Kanni who is the goddess whose footstep is imprinted in the rocks on the southern sea they carry their past. There are successive migrations that happen, multiple times the city of Madurai is flooded, the ancient roots are lost and then it is regained. Initially, it is Agasthiya who comes from the north, he was the lone survivor of a lineage that had migrated from the south. His knowledge is eventually lost when Madurai is flooded, again the city is established when the Tholkappiyam is written and Sangam Tamil poems are collected in the Pandya kingdom. Meanwhile, people migrate to various places like Poohar near where the river Cauvery joins the ocean. Here a new kingdom called the Kozhiyan kingdom which eventually becomes the Chola is formed, the people belonging to Maruda Land depend on extensive rice farming and they dominate the other land people like Kurinji. There is a growing importance of agriculture which creates a surplus to create little large kingdoms. There is a growth of commerce in Puhar where rice and other valuable items are exported. There is a growing merchant community and the influence of Jain and Buddhist religions in Tamilnadu. As you see there is an extraordinary historical retelling that is central to the novel. The epic is contextualized exploring social factors that are happening during this time. The other thing the novel does is to elevate the central conflict to that of a metaphysical level. This is not just about a single person's quest for justice alone, it is rather the goddess herself coming to destroy the city of Madurai which is filled with injustice. It is kind of reminding humans that justice is central to human experience and the decline of justice will lead to destruction and this central principle is what Kannagi represents. In Indian history we see phases in which our past is lost on us, then there is a phase in which the lost is found back. Like how Agathiyan and Tholkappiyan found what is lost and gave it back to us. In all stages of history works like Silappathikaram were lost to us, it was found again by U Ve Saminatha Iyer in the late 19th century. In a similar vein, we see the writer himself finding the story like when Jeyamohan visits the Kodungallur temple and sees the idol in the state of Nirmalyam he finds the goddess is none other than Kannagi. He gives an alternative way of looking at our history through the work of fiction like the Kodungallur Bhagavathy temple was a Buddhist shrine for Kannagi, which in time when Buddhism declined it became a temple to the goddess Durga. In a similar retelling of history, the lord ayyappan might be Ilango adigal who wrote the epic and in the day he attained moksha is when Makara jyothy is celebrated. These narrations are always should be read within the limits of the work, but it gives us a direction in which our history can be read and understood. Much of what we know of our history is even now very limited, as much of the questions regarding our history is still not answered. This novel makes us question what we know of our history and makes us rise important questions.

கொற்றவையில் எனக்கு பிடித்த சில வரிகள்: * நீர்முழக்கத்தை நீண்டநேரம் கண்ணகி கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். அவளிடம் நீலி "ஏன் அமைதி கொண்டிருக்கிறாய்?" என்றாள். "கடலோசையைக் கேட்கிறேன்" என்றாள் அவள். "அது அலைகளின் ஓசை. கடலுக்கு ஒலியே இல்லை" என்றாள் நீலி * பெரும்பாலையில் ஒரு சருகு பறந்து செல்வதை காண்கையில் என்ன நினைப்பீர் அடிகளே?" என்றாள் அன்னை அடிகள் வணங்கி "அது போகும் திசையை வானம் அறியும் என" என்றார். * எரிப்பதனால் மட்டுமே தானிருக்கும், எரிந்தவை அழிந்தால் தானுமழியும் எரி.

சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை காப்பியங்களை மையமாக வைத்தெழுதப்பட்ட ஜெயமோகனின் பெரும் புனைவே. இப்புத்தகம் வாசிக்கும் இக்காலம் தமிழன் இந்துவல்ல அவர்கள் சைவர்கள், வைணவர்கள், சமணர்கள் என்றெல்லாம் பிதற்றல்களை நாளும் கேட்க முடிகிறது. இங்குள்ள பெரு ஆளுமைகளில் பலர் கம்யூனிசப் பெரியாரிய சித்தாந்த வாதிகளாக இருப்பதும் அவர்கள் இந்து மதத்தை ஒழிப்பதே ( பெரும் காரணம் மனு சாஸ்திரத்தால் நீதி மறுக்கப்பட்டு மறக்கப்பட்டது, ஆக மனு சைவனா, வைணவனா , பெளத்தனா, சாக்கியனா என்ற கேள்வியில்லாது மனு இந்துவாகவே அரியப்படுகிறான் ) பெரும் கொள்கையாகவே கொண்டு நடப்பவர்கள். அவர்கள் மத்தியில் ஜெயமோகன் போன்றோர் நடுநிலைப் போர்வையில் பெரும் குழப்பத்தை கொடுப்பவர்களே. அப்படியான குழப்பமான புத்தகமாகவே இதைப் பார்க்க முடிகிறது. வார்த்தை ஜாலம் ஜெமோவின் கைவந்த கலை. புத்தனைப் புத்தனாக சொல்லும் தைரியம் இருக்கும் எழுத்தாளனுக்கு முருகன் என்று சொல்லவோ, விநாயகன் என்று சொல்லவோ, சிவன், விஷ்ணு என்று சொல்லவோ கோவில்கள் என்ற வார்த்தையை பயன்படுத்துவதோ பெருந் தீண்டாமை போல. அதென்ன பேராலயம் ? 😡 நிறுவப்பட்ட தேவிகளின் வரலாற்றில் குழப்பமிருந்தும் ஐயப்பன் கோவில், அச்சங்கோவில், குளத்து புழைகளில் இருப்பது புத்தன் ‍ எனும் அறிவனே என்பதில் எந்தவொரு ஐயமும் எழுத்தாளனுக்கில்லை. தொல்குடிகள் அறிவன் எனும் புத்தனைப் போற்றி புகழ்வதாக சொல்லும் எழுத்தாளனால் ஏன் அவர்களின் உயிர் பலிகளையோ புலால் மறுத்தலையோ விட்டு புத்தனை ஏற்க முடியவில்லை என்பதற்கான விளக்கம் இல்லை. இத்தனை அறிவார்ந்த மதத்தால் (புத்தம்) அந்நியத்தில் வேரூன்றிய போது அது துவங்கிய இடத்தில் சுவடு காணாது அழிந்ததன் காரணம் பற்றி ஏதும் இல்லை. மொழி வெறி என்பது இக்காலத்தில் தான் பார்க்க முடியும் எனும் போது தமிழ் மொழியைத் தமிழ் என்று சொல்லாத காலத்திலே தமிழ் உணர்வோடு தமிழ் வெறியும் இருப்பதாக சொல்வது (சேரனுக்கும்) நகை முரண். நடை முறை, வழக்காடுத் தமிழைத் தாண்டி செய்யுள் வகையோடு செய்யுள் அல்லாது மொழியை ஆண்டிருப்பது இனி வரும் தலைமுறையினரால் இதைப் படித்து உள்வாங்க முடியுமா என்v து சந்தேகமே. இது போன்ற ஆக்கம் எழுத்தாளனின் கர்வத்தில் குப்பையில் இருக்க வேண்டிய படைப்பு மட்டுமே. வரலாறு எப்போதுமே மிகப் பெரிய பொய்களால் வலியோர்களால் திணிக்கப் படுவதே. அப்படியொரு சமகால வலியவரால் திணிக்கப்பட்ட படைப்பாகவே பார்க்க முடிகிறது. ஜெயமோகன் வரிகளிலிருந்து... “பெருநூல்கள் என்றுமே ஏமாற்றுபவை. அவற்றின் சொல்லாயிரங்களில் மெய்ம்மை ஒரே ஒரு சொல்லில்தான் உள்ளது. மீதி அத்தனை சொற்களும் அந்த மெய்ம்மையை மறைப்பதற்கு உரியவையே. அச்சொல்லைக் கண்டறியாத வரை சொற்களின் வெளியில் திசையிழந்து அலைய வேண்டும்.”