Reviews for புயலிலே ஒரு தோணி

தமிழில் முற்றிலும் மாறுபட்ட உரைநடை கொண்ட நாவல். கடலுக்கு அப்பால் மற்றும் புயலிலே ஒரு தோணி இரண்டும் ஆகச் சிறந்த படைப்புகள். இப்படி இரண்டு நாவல்களைத் தந்தமைக்கு ப.சிங்காரம் அவர்களுக்கு தமிழ் கூறும் நல்லுலகம் என்றென்றும் நன்றி உரைக்கும்.

கதைக்களம் இந்தோனேசியா, பினாங்கு நகர வீதிகளில் 1940களில் கதாநாயகன் பாண்டியனுடன் பயணிக்கிறது. படிப்பதற்கு சற்று சிரமமாக இருந்தாலும் ஆர்வம் குறைக்காத வகையில் நகர்த்திச் செல்கிறார் சிங்காரம். இரண்டாம் உலகப் போரின் பின்னணியில் உலக வரலாற்றையும் அறிய முடிகிறது.

பண்பாட்டுப் பெருமைகளையும் பழைமைவாதங்களையும் பேசித் திரியும் தமிழர்களின் தற்பெருமையை எல்லாம் அவ்வப்போது கேள்விக்கு உள்ளாக்குகிறான் பாண்டியன், ஏற்கத் தகும் காரணங்களுடன்.

ஒவ்வொரு செயலுக்கும் நெஞ்சின் தீர்ப்பு என்ற நங்கூரம் வேண்டும் — அந்தப் பாதுகாப்புடன் எதுவும் செய்யலாம் என்ற தர்க்கம் சிந்திக்க வைக்கிறது. மொத்தத்தில் இரு சிறந்த படைப்பு!

இந்தியா சுதந்திரம் அடைவதற்கு முன்பு தென்கிழக்காசிய நாடுகளுக்குப் புலம்பெயர்ந்த தமிழர்களின் வாழ்க்கை குறித்த ஆவணமா? நேதாஜியின் இந்திய தேசிய ராணுவத்தில் இணைந்து பணியாற்றியதை மையமாகக் கொண்ட வரலாற்றுப் புனைவா? சுதந்திர, சமத்துவ, சகோதரத்துவ விழுமியங்களின் மீது பெருங்காதல் கொண்டு திரியும் ஒரு இளைஞனின் வாழ்க்கைக் கதையா? இந்த எல்லா கேள்விகளுக்கும் ஆம் என்றே பதில் சொல்லலாம்.

ஒரு வாசகனாக எனக்குச் சவாலாக இருந்தது இந்நாவலின் மொழிநடை. சில இடங்களில் வெகுவாக நீளும் வாக்கியங்களும், மீண்டும் மீண்டும் தோன்றி மறையும் சொற்றொடர்களும் ஒரு வாசகனுக்குள் ஏற்படுத்தும் உணர்வெழுச்சிகள் புதுமையானவை.

இன்னொரு சிறப்பம்சம், புலம்பெயர்ந்த தமிழர்களின் வலியைப் பதிவு செய்திருக்கும் விதம். பணம், வசதியான வாழ்க்கை எல்லாம் இருந்தும் வீடு திரும்புதலும், சொந்த ஊர் நினைவுகளும் கடலலை போல நாவல் முழுவதும் எழும்பியபடியே இருக்கின்றன. நாவலின் இதயம் என்று நான்யாங் ஹோட்டல் அறையில் நண்பர்களிடையே நடக்கும் விவாதத்தைச் சொல்வேன்.

காஃப்கா தனது நண்பருக்கு எழுதிய கடிதத்தில், நாம் வாசிக்கும் புத்தகங்கள் நமக்குள் உறைந்திருக்கும் கடலுக்கான கோடாரியாக இருக்க வேண்டும் என்று குறிப்பிட்டிருப்பார். நம் போலிப் பெருமைகளை நுட்பமாகப் பகடி செய்வதன் மூலம் புயலிலே ஒரு தோணி தமிழ் கூறும் நல்லுலகிற்கு ஒரு கோடாரியாகவே தோன்றுகிறது.

இப்போதெல்லாம் புதிய எழுத்தாளர்களை அதிகம் தேடிப் படிக்கிறேன். அந்த வரிசையில் தமிழ் இலக்கிய உலகில் நன்கு அறிமுகமான பா.சிங்காரம் அவர்களின் புயலிலே ஒரு தோணி நாவலை வாசித்தேன். இவர் எழுதிய நாவல்கள் இரண்டுமே தமிழகத்திலிருந்து புலம்பெயர்ந்து 1940களில் இந்தோனேஷியா, மலேசியா போன்ற நாடுகளில் வாழ்ந்தவர்களின் வாழ்க்கை முறை, அன்றைய சூழல், போர்கால அல்லல்கள் என்று பயணிக்கிறது.

கதாநாயகன் பாண்டியன் என்ற இளைஞன். சின்னமங்கலத்தில் பிறந்து வேலை நிமித்தம் இந்தோனேசியாவின் மெடான் நகரத்தில் வேலை பார்க்கிறான். இரண்டாம் உலகப்போர் தலை தூக்கி உலகை சின்னாபின்னமாக்கிக் கொண்டிருந்த நேரம். பாண்டியன், மாணிக்கம், தங்கையா என்ற மூன்று நண்பர்கள் சேர்ந்திருக்கும் தருணங்கள் வெகுவாக கவர்கிறது.

ஒரு புறம் போரின் கொடுமைகளை உணர்த்தும் அத்தியாயங்கள், பின்பு தமிழ் மீதான விமர்சன உரைகள், ஆயிஷா என்ற பெண் மீதிருந்த அன்பு, இந்திய தேசிய ராணுவத்தின் அங்கமாகத் திகழ்ந்து நேதாஜிக்காக நடத்தும் வீரச் செயல், தனக்கான நேரத்தை கடலின் காற்றோசையோடும் ரிக்சாவில் பயணிக்கும் பொழுதும் எண்ணித் திளைத்தல், இறுதியில் இந்தோனேசிய விடுதலை படையில் அங்கம் வகித்தல் என்று அதீத வேகத்தில் பயணிக்கிறது.

உண்மையில் பாண்டியனின் மனமே இந்தப் புத்தகத்தின் கதாநாயகன். பாண்டியனை ஒரு தீர்க்கதரிசியாக, சமூக பொறுப்பாளனாக, நண்பர்களை அரவணைக்கும் அன்புடையவனாக, தமிழ் பற்றாளனாக, அடிமை முறைகளை உடைத்தெறியத் துடிக்கும் வீரனாக, சுய சிந்தனையாளனாக சிங்காரம் சித்தரித்துள்ளார்.

என்ன ஒரு புத்தகம்! இதை ஏன் இவ்வளவு காலம் படிக்காமல் விட்டேன் என்று தெரியவில்லை. தமிழ் இலக்கியத்தின் மேற்கோள்கள் கதையோட்டத்துடன் இயல்பாக ஒன்றிணைந்து ஓடுகின்றன. இது ஒரு மாணிக்கம்!

கடலுக்கு அப்பால் நாவலைத் தொடர்ந்து ஒரே மூச்சில் இதை வாசிக்கலானேன். ப.சிங்காரத்தின் அனைத்து நாவல்களையும் வாசித்ததாக இப்போது மார்தட்டிக் கொள்ளலாம். இதை அதன் இரண்டாம் பாகம் என்று கூற முடியாவிட்டாலும், கடலுக்கு அப்பால் நிகழ்ந்த அதே காலத்திலும் களத்திலும் தான் இந்தக் கதையும் நிகழ்கிறது. கடலுக்கு அப்பால் கதையில் வந்த பாத்திரங்கள் இங்கேயும் வருகிறார்கள்.

ப.சிங்காரத்தை வாசிக்க இரண்டு முக்கிய உந்துதல்கள்: தமிழின் சிறந்த நாவல்களின் வரிசையில் எப்போதும் புயலிலே ஒரு தோணி தவறாமல் இடம்பெறும்; மற்றும் இவரது வாழ்வைப் பற்றிய குறிப்பு — இரண்டாம் உலகப் போர் காலத்தில் இந்தோனேசியாவில் வசித்த இவரது விசித்திரமான பின்னணி.

நாவல் நான்கு பாகங்களாய் பிரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. முதல் இரு பாகங்களும் பெரிதும் தெளிவில்லாமல் தட்டுத் தடுமாறி பல பாத்திரங்களையும் இடங்களையும் அறிமுகப்படுத்துகின்றன — படிக்க சவாலான பகுதிகள். மலாய்/இந்தோனேசியா நாட்டு இடங்களும் சில பழக்கவழக்கங்களும் பெரிதும் விளக்கப்படாமல் அணிவகுக்கின்றன. ஆனால் இரண்டாம் பகுதி சற்று விறுவிறுப்புடனும் சுவாரஸ்யத்துடனும் செல்கிறது.

மனித வரலாற்றையும் இந்திய சமூகத்தையும் பற்றிய சில விவாதங்கள் மிகவும் சிந்திக்கச் செய்பவை. இந்திய சுதந்திரம், பொருள் வளர்ச்சி, வரலாறு, நாத்திகம், இலக்கியம், சாதி ஒழிப்பு, மனித முன்னேற்றம் ஆகியவை இவர்களின் விருப்பத்தலைப்புகள். சங்க இலக்கியத்திலிருந்தும் பக்தி இலக்கியத்திலிருந்தும் அவ்வப்போது மேற்கோள்கள் வருகின்றன.

பெரும்பாலான விஷயங்களில் முற்போக்காக இந்த பாத்திரங்கள் தென்பட்டாலும், பெண்களை மிகவும் கீழ்த்தரமாகத்தான் நடத்துகிறார்கள் — 23வது அத்தியாயத்தில் வரும் பகுதிகள் அருவறுக்கத்தக்கவை. 60களில் எழுதப்பட்ட ஒரே காரணத்தால்தான் இதை சகித்துக் கொள்ள முடிகிறது.

தமிழின் சிறந்த நாவல்களில் ஒன்று என்ற அளவுக்கு சிறப்பாக இல்லாவிட்டாலும், தமிழில் முதலில் எழுதப்பட்ட ஒழுங்கான நாவல்களில் ஒன்று.

மிக அற்புதமான புதினம். இரண்டாம் உலகப்போர் காலத்தில் தென்கிழக்காசியாவில் வாழ்ந்த தமிழர்களின் கதையை அழகாகச் சொல்கிறது. அனைவரும் கட்டாயம் படிக்க வேண்டிய ஒரு தமிழ் இலக்கியப் படைப்பு.

பாண்டியன் என்கிற தோணி, இரண்டாம் உலகப்போர் என்னும் புயலிலே எவ்வாறு ஆட்டம் காண்கிறது, தனக்கென்ற பாதையை தேர்வு செய்து தகுந்த தர்கத்துடன் பயணிக்கிறது, கடைசியில் பயணம் நிறைவாகிறதா என்பது தான் கதைசுருக்கம். ஒரு அற்புதமான தலைசிறந்த படைப்பு! இரண்டாவது முறையாக படிக்கிறேன்.

ஒட்டுமொத்தமாக ஒரு நல்ல நிறைவு. ஆரம்பத்தில் அதிகமான அலங்கார விவரணைகள் இருந்ததால் புத்தகத்தை நிறுத்திவிடலாமா என்று நினைத்தேன். நிறுத்தாதது நல்லதாகப் போயிற்று. குறிப்பாக இரண்டு அத்தியாயங்கள் — எல்லைகளை உடைத்தல் மற்றும் நாம் ஏன் நம்புகிறோம் — அவற்றில் வரும் மேற்கோள்களும் தமிழ் இலக்கியமும் சிந்தனையைத் தூண்டுவதாக இருந்தன. தென்கிழக்கு ஆசியாவின் வரலாற்றை தமிழர்களின் பார்வையில் நிறைய வரலாற்றுத் தகவல்கள் இருக்கின்றன.

இரண்டாம் உலகப் போரின் போது தென்கிழக்காசிய நாடுகளில் நடந்த போர்சூழலில் கதை நடைபெற்றதாக புனையப்பட்டிருக்கிறது. ஜப்பான் படை மலேசிய மெடான் நகரில் இறங்குவதிலிருந்து கதை தொடங்குகிறது. கதை பாண்டியன் என்ற கதைமாந்தரின் வழியே செல்கிறது. இருப்பினும் கதையாக இல்லாமல், கணக்கற்ற கதைமாந்தர்களின் பேச்சுகளின் ஊடாக நாமும் அவர்களுடன் பயணப்பட்டு, அவர்களது கடல் கடந்து திரவியம் தேடும் பாட்டினையும், யுத்தத்தில் தமிழர்களின் பங்கினையும் அருகிலிருந்து கவனித்து வருவதாகவே இருக்கிறது.

சுமத்ராவிலிருந்து மலேயா போகும் குமாஸ்தா வேலைபார்க்கும் பாண்டியன், தொங்கானில் கூட இருந்தவர்களுடன் செல்லும்போது கூத்தியாள்களின் சேர்க்கையினால் அழிந்த வட்டிக்கடைகள் பற்றி நடத்தும் உரையாடல்களாக, ஜப்பானியர் போர்திறம் பற்றி, தமிழர்களின் உண்மையான வீரம் பற்றி தர்க்கம் புரிவதாக, தமிழ் மொழிப்பற்று, தமிழர் முன்னேற்றம், சீர்திருத்த கொள்கைகள், இலக்கியம் தொடர்பான தர்க்கங்கள் என பன்முக விடயங்கள் விவாதிக்கும் வண்ணம் வர்ணிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

கோவலன்-கண்ணகி செட்டிகளின் முன்னோர்களே என்றும், பஸ் ஸ்டாண்டு கதைகள், கார் கதைகள், தங்களது இளமை காலத்தில் தமிழகத்தில் வாழ்ந்ததை அசைபோடும் விதமான உரையாடல்கள் எனக் கிளைக்கதைகளாக பாண்டியனின் பார்வையில் செல்கிறது.

இந்திய ராணுவத்தில் சேர்ந்த பாண்டியன், போர் புரியும் திறன்களின் மூலமாக உயர்பொறுப்புக்கு வந்ததையும், இரண்டாம் உலகப்போரில் ஜெர்மன் ரஷியாவிடம் வீழ்ந்த கதையும், பிரித்தானியரிடமும் சீன கொரில்லாக்களிடமும் ஜப்பானியர் அடிவாங்கி சென்ற போர் நிகழ்வுகளும் விவரித்து சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

கடலுக்கு அப்பால் நாவலில் வரும் முக்கிய கதைமாந்தர்களான செல்லையா மற்றும் மாணிக்கம் இந்நாவலில் மீண்டும் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றனர். நேதாஜி முதற்கொண்டு பல நிஜவுலக மனிதர்களை கதைமாந்தர்களாக புனைந்து எழுதப்பட்டிருக்கிறது. தென்கிழக்காசிய புவியியல் சற்று தெரிந்து வைத்திருப்பது நாவலின் போக்கில் நன்றாக பயன்படும். ஒரு சில அத்தியாயங்களை தவிர, சற்றே மென்னடையில் சென்றதாகவே உணர்கிறோம். இடையிடையே மலாய், சீன, ஜப்பானிய மொழி உரையாடல்களும் கலந்திருப்பதால் தொடர்வாசிப்பு தடைபடுகிறது.

ப.சிங்காரம், தமிழில் மனிதனின் மனதில் ஓடும் எண்ணங்களை மிக இயல்பாக எழுத்தில் வடித்த அரிய எழுத்தாளர். மறக்க முடியாத ஒரு காட்சியில், போதையில் இருக்கும் கதாநாயகன் ஒரு பெண்ணைத் தேடிச் செல்லும்போது, நிகழ்காலம் கடந்தகாலத்துடன் கலக்கிறது — சிலப்பதிகாரத்தின் வரலாற்று மாந்தர்கள் 1940களின் சுமாத்ராவின் தெருக்களில் உயிர்பெறுகிறார்கள். கடலில் புயல் வீசும் மற்றொரு காட்சியில், சிங்காரத்தின் வார்த்தைகள் புயலின் வர்ணனையையும் நாயகனின் மனநிலையையும் ஒருங்கிணைத்து அலைபோல் ஓடுகின்றன. இது எழுத்தின் மாயாஜாலம்.

1972-ல் மிகுந்த சிரமத்துடன் வெளியான இந்நாவல், 1940களில் இந்தோனேசியாவில் வேலை பார்க்கும் தமிழ் இளைஞன் பாண்டியனின் கதை. ஜப்பானியப் படைகள் இந்தோனேசியாவை ஆக்கிரமிக்க, பாண்டியன் பினாங்குக்குச் சென்று இந்திய தேசிய ராணுவத்தில் சேர்கிறான். சுபாஷ் சந்திர போஸ் கூட கதையில் வருகிறார் — ஆனால் நட்சத்திரப் பிரமிப்பு இல்லை. பாண்டியன் ஒரு விசித்திரமான பற்றின்மையுடன் வாழ்க்கையை எதிர்கொள்கிறான், ஆனாலும் அவன் உணர்வற்றவன் அல்ல. அவன் தன் நம்பிக்கைகளில் உறுதியானவன், ஆனாலும் புயலில் ஆடும் தோணி போல — அதுதான் இந்தக் கதையின் சாரம்.

சிங்காரத்தின் தமிழ் இலக்கிய அறிவு அபாரமானது. நாவல் முழுவதும் சங்க இலக்கியம் மற்றும் பக்தி இலக்கியத்தின் குறிப்புகள் நிரம்பியிருக்கின்றன. இது ஒரு கலைஞனின் உச்சக்கட்டப் படைப்பு. சின்னமங்கலம் அத்தியாயங்கள் போன்ற ஒரு அத்தியாயம் எழுத நான் என் ஆத்மாவையே விற்க தயார். இது பல முறை படிக்க வேண்டிய புத்தகம், ஆனால் மொழிபெயர்க்க இயலாத ஒன்று — அதுதான் வருத்தம்.

ஃபிலிப் புல்மனின் தொடரில், யதார்த்தத்தைக் கிழித்து மற்றொரு உலகத்துக்குள் நுழையக்கூடிய கத்தி வரும். ஒருவேளை அவர் புயலிலே ஒரு தோணி போன்ற புத்தகங்களைப் பற்றியே நினைத்திருக்கலாம். இவை நம் யதார்த்தத்தில் புத்தக வடிவிலான துளைகள் — நம்மை வேறொரு காலத்துக்கும் இடத்துக்கும் கொண்டு செல்பவை. இப்படிப்பட்ட புத்தகங்கள்தான் நான் ஏன் படிக்கிறேன் என்பதை நினைவூட்டுகின்றன.