அவளுடைய செல்போன் ரிங்டோனை வெளியிட்டது. எடுத்து அழைப்பது யார் என்று பார்த்தாள். புது எண். ‘யாராயிருக்கும்?’ குரல் கொடுத்தாள். “ஹலோ....” “பேசறது நேத்ராவா?” ஒரு பெண் குரல் பதட்டமாய்க் கேட்டது. “எஸ்.....!” “நேத்ரா! நான் யாரு..... என்னோட பேர் என்ன என்கிற விபரங்கள் எல்லாம் உனக்கு வேண்டாம். நான் இப்போ ஒரு பப்ளிக் டெலிபோன் பூத்திலிருந்து பேசிட்டிருக்கேன். நான் சொல்லப் போகிற விஷயம்தான் முக்கியம்....” “எ.. எ... என்ன.... வி... வி... விஷயம்....?” “உன்னோட காதலர் பிரேம் இப்போ கொச்சியில் இருக்கார். இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல அவரும் மற்ற ஆறு பத்திரிகையாளர்களும் அரபிக்கடலில் இருக்கிற ஒரு தீவுக்கு படகில் பயணப்படப் போறாங்க... உடனே அந்தப் பயணத்தை நீ தடுத்து நிறுத்தணும்.....!” “தடுத்து நிறுத்தணுமா..... ஏன்....?” “கடந்த ரெண்டு மாத காலத்துல அந்த மங்கி தீவுக்குப் போன யாரும் உயிரோடு திரும்ப வந்தது இல்லை...” நேத்ரா அதிர்ந்தாள். “நீ... நீ... என்ன சொல்றே?” “உண்மையைச் சொல்லிட்டிருக்கேன். தமிழ்நாடு டூரிஸம் டெவலப்மெண்ட் கார்ப்பரேஷனுக்கு இந்த உண்மை தெரியும். ஆனா அது பொய்ன்னு அவங்க நம்பறாங்க. அதை நிரூபிப்பதற்காகத்தான் பத்திரிகையாளர்களைக் கூட்டிட்டுப் போய் அந்தத் தீவில் ஒரு வாரம் தங்க வைக்கப் போறாங்க....!” “நீ சொல்றதெல்லாம் உண்மையா...?” “நான் எதுக்காக பொய் சொல்லணும்...? எனக்கு இந்த உண்மை அரைமணி நேரத்துக்கு முன்னாடிதான் தெரிந்தது. உடனே உனக்கு போன் பண்ணினேன். உன்னோட செல்போன் ஸ்விட்ச் ஆஃப் செய்யப்பட்டு இருந்தது.” “என்னோட செல்போன் நெம்பர் உனக்கு எப்படி தெரிஞ்சுது?” “இதெல்லாம் உனக்குத் தேவையில்லாதது.... இப்போ நீ பண்ண வேண்டிய வேலை பிரேம்க்கு போன் பண்ணி பயணத்தை நிறுத்தறதுதான். லேட் பண்ணினா உன்னோட பிரேம் உனக்கு இல்லை. பிரேமோடு போன மத்தவங்களும் உயிரோடு திரும்பப் போறது இல்லை...! ” மறு முனையில் ரிஸீவர் வைக்கப்பட்டுவிட, செல்போனை அணைக்கக்கூட தோன்றாமல் நேத்ரா விக்கித்துப் போய் உட்கார்ந்திருந்தாள்.