விபரீதத்திற்கு ஒரு விசா (Tamil Edition)

அற்புதராஜ் ரிஸீவரை வைத்துவிட்டு, ராஜ்பாபுவையும் கோகிலாவையும் ஏறிட்டார். “நம்ம கடத்தல் சரக்குகளைப் பரிமாறிக்கிறதுக்காக ஏற்பாடு பண்ணியிருக்கிற இந்த ‘சமூக சேவை’ திட்டத்தினாலே எனக்கு மாசா மாசம் அஞ்சு லட்ச ரூபாய் தண்டம். கோடிக்கணக்கா லாபம் சம்பாதிக்கிறோம். அதனால இந்த அஞ்சு லட்சம் ரூபாய் நஷ்டம் பெரிசாத் தெரியலை.” ராஜ்பாபு புன்னகைத்தான். “ஸார்! இந்த சமூக சேவைத் திட்டம் உங்களை ஒரு கொடை வள்ளலாவே மாத்தியிருக்கு. உங்க பேரைக் கேட்டாலே கையெடுத்துக் கும்பிடற அளவுக்கு ஜனங்க மாறியிருக்காங்க. எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும் இந்தத் திட்டத்தைக் கைவிட்டுடாதீங்க ஸார். இந்த சமூக சேவைப் போர்வை நமக்கு அவசியம்.” “இல்ல ராஜ்பாபு... இதை நாம ரொம்ப நாளைக்குப் பண்ணிட்டிருக்க முடியாது. ஏன்னா... அரசாங்கம் இப்ப உஷாராயிருக்கு. போதை மருந்து, தங்கம் கடத்தறதுல நிறைய சிக்கல்கள். நம்ம ஆட்கள்ல எவனாவது ஒருத்தன் போலீஸ் கையில் மாட்டினா போதும். நாம எல்லாரும் வெளிச்சத்துக்கு வந்துருவோம். ஸோ...” “ஸோ..?” “கூடிய சீக்கிரம் இந்த பிஸினஸை மறந்துட்டு...” “மறந்துட்டு...?” “இதைவிட காஸ்ட்லியான பிஸினஸ் ஒண்ணைப் பண்ணப் போறோம். வருஷத்துக்கு ஒரு தடவை ஒரு மணி நேரம் அந்த பிசினஸைப் பண்ணினா போதும். லட்சக் கணக்கான அமெரிக்க டாலர் நம்ம மடியில்.” “அது என்ன பிஸினஸ் ஸார்?” “உலோகங்களில் எது காஸ்ட்லி?” “டயமண்ட்ஸ்தான்.” “யூ ஆர் ராங்க்... வைரத்தைக் காட்டிலும் ஆயிரம் மடங்கு காஸ்ட்லியானது யுரேனியம், ப்ளூடோனியம், டைட்டோனியம் மெட்டல்ஸ். அணு ஆயுதத்துக்கு இந்த மூணு உலோகங்கள்தான் எஜமானர்கள். இந்த உலோகங்களோட தாய் வீடு நியூயார்க்தான். அமெரிக்க அரசாங்க ஆயுதக் கேந்திரங்களில் மட்டும் இரகசியமான புழக்கத்தில் இருந்துட்டு வந்த இந்த உலோகங்கள் இந்த நிமிஷம் வன்முறைச் செயல்களுக்குப் பெயர் போன நியூயார்க் நீக்ரோக்கள் சில பேர் கிட்டேயும் இருக்கு.” ராஜ்பாபு சாத்தியிருந்த அறைக் கதவை ஒருமுறை திரும்பிப் பார்த்துக் கொள்ள அற்புதராஜ் புன்னகைத்தார். “என்னோட அழைப்பு மணிச் சத்தம் கேட்காமே யாரும் உள்ளே வந்துட மாட்டாங்க. கதவைச் சாத்தித் தாழிட்டால்தான் மத்தவங்களுக்கு சந்தேகம் வரும்.” சொன்னவர் தன் பேச்சைத் தொடர்ந்தார். “நம்ம நாட்ல இருக்கிற மிகப் பெரிய தீவிரவாத இயக்கத்துக்கு அணு ஆயுதங்களைத் தயாரிக்க - யுரேனியம், ப்ளூடோனியம், டைட்டோனியம் மெட்டல்ஸ் தேவை. இந்த மூணு மெட்டல்ஸையும் சேர்த்து ஐநூறு கிராம் கொண்டு வந்தாக்கூட போதும். ஒரு பெரிய ராணுவத்தையே எதிர்க்கிற அளவுக்கு அந்த இயக்கத்தால ஆயுதங்களைப் பண்ண முடியும்.” “ஸார்... நம்மாலே நியூயார்க்கிலிருந்து இந்த உலோகங்களைக் கடத்திட்டு வர்றது சாத்தியமா?” “சாத்தியம்தான்.” “திட்டம் எப்படி?” அற்புதராஜ் மேஜையில் முழங்கைகளை ஊன்றிப் பேச ஆரம்பித்த விநாடி - அறைக்கதவு மெல்லத் திறந்தது. அந்தப் பெண் சட்டென்று உள்ளே நுழைந்தாள். கதவின் தாழ்ப்பாளைக் கண்ணிமைக்கும் நேரத்திற்குள் போட்டவள் - திரும்பினாள். கையில் நீளமாய் இத்தாலியில் பிறந்த பிஸ்டல்.