பார்த்திபன் அவளின் வார்த்தைகளில் அசுவாரஸ்யம் அற்றுப்போய்க் கேட்டதும் - முதல் முறையாக கீதாவின் முகம் கருமை தட்டியது. சற்று நேரத்தில் சம்பத் கிளம்பிப் போனான். வாசல் வரை போய் அவனை வழியனுப்பிய கீதா திரும்பி வந்து சஞ்சலத்தோடு பார்த்திபனை ஏறிட்டாள். அவளைக் கவனிக்காததனமாய் ரேடியோ முள்ளைத் திருப்புவதில் மும்முரமாக இருந்தான். ‘‘இன்னிக்கென்னவாம்... முசுமுசுன்னு இருக்கீங்க...?” பார்த்திபன் நிமிர்ந்தான். கீதாவின் முகத்தில் அப்பழுக்கான சாயலை - அதன் ரேகையைக் கூடப் பார்க்க முடியவில்லை. இவளைப் போய்... சந்தேகப் பட்டதே என் முட்டாள் மனசு... மவுனமாய் அவளை சமீபித்து - ஆதரவாக அணைத்து முதுகில் தட்டிக் கொடுத்தான். மறுநாள்— அதற்கடுத்த நாள் – சம்பத் வரவில்லை. மாமூல் வாழ்க்கையில் கரைந்து போனான் பார்த்திபன்... அன்றைய நாளின் காலை பத்து மணியில் ஆபீசில் பணத்தை பேங்க்கில் கட்டிவிட்டு - வெளியே வந்தான். சித்திரை வெயில் தொண்டைப் பிரதேசத்துக்கு ஏகப்பட்ட தாகத்தை அறிமுகப்படுத்திவிட்டது. கூல் டிரிங்ஸ் அவைலபில் என்று போர்டிடப்பட்ட எதிர் வரிசை ஹோட்டல் கண்களுக்குப் பரிச்சயமாக - ரோடைக் கிராஸ் செய்தான். மேஜைகளும் - ஜன்னல்களும் நிரம்பியிருந்த டைனிங் ஹாலினுள் பிரவேசித்தான். ஒரு வசதியான நாற்காலியில் சரிந்து - வந்து நின்ற சர்வரிடம் “ஒரு ரோஸ் மில்க்” -என்று சொல்லிவிட்டு திரும்பினான். பார்வையில் எதேச்சையாய் ஃபாமிலி ரூம் விழுந்தது. விழுந்த நிமிஷம் கண் விளிம்பில் ஒரு டார்ச் வெளிச்சம்! கதவுக்குக் கீழே – அந்த ரோஜா நிற பாதங்கள் அந்த ஸ்லிப்பர்கள் - அந்த பச்சைக் கரையிட்ட லாவண்டர் வண்ணப் புடவை... கீதாவுக்கே சொந்தமானவைகள். உடல் பரபரக்க பார்வையைச் சாய்வாகச் செலுத்தினான். கூட யாரோ ஒருவன்...யார்...? சம்பத்தாக இருக்கலாம். ரோஸ் மில்க்கை அவசரமாய் உறிஞ்சித் தள்ளிவிட்டு - ஹோட்டலை விட்டு வெளியே வந்தான். சற்றுத் தொலைவில் இருந்த ஒரு மரத்தடியில் நின்று கொண்டான். ஓட்டலின் வாசலையே கண்களில் ஆணியடித்து வைத்துக் கொண்டான். கிட்டத்தட்ட அரைமணி - நேரம் கழியலுக்குப் பின் -- முதலில் சம்பத் வந்தான். முகத்தை அழுத்தமாகத் துடைத்துக் கொண்டவன் - பார்வையை அங்கும் இங்கும் சுழலவிட்டு - பின் ஹோட்டலுக்குள் சைகை அனுப்பினான். சைகையைத் தொடர்ந்து – கீதா சிரிப்போடு வெளியே வந்தாள்.