Reviews for வெக்கை

கரிசல் மக்களின் இயல்பையும் வாழ்வின் வேகத்தையும் அடக்குமுறைகளையும் துல்லியமாகப் பதிவுசெய்கிறது வெக்கை. பணக்கார வர்க்கத்தின் ஆதிக்கத்திலிருந்து தொடங்கும் கதை, சிதம்பரத்தையும் அவன் அய்யாவையும் சுற்றியுள்ள உறவுகளின் பாசத்தில் பயணிக்கிறது. சமூகத்தின் அடித்தளத்தை எட்டாத நீதியை வலியுறுத்துவதோடு, ஆளுக்கொரு நீதி என்ற பாரபட்சத்துக்கு எதிரான கோபத்தையும் அழுத்தமாக வெளிப்படுத்துகிறது.

சாதிய ஒடுக்குமுறையையும் நிலப்பறிப்பையும் தாங்க முடியாமல் பதிலடி கொடுக்கும் குடும்பத்தை மையமாகக் கொண்டு கதை நகர்கிறது. மனிதர்களையும் அவர்கள் வாழும் நிலத்தையும் பூமணியின் எழுத்து கண்முன் நிறுத்துகிறது; அவர்களின் அன்பையும் துயரத்தையும் ஆத்திரத்தையும் உணர முடிகிறது. அசுரன் இதன் தழுவலாக இருந்தாலும், படைப்பாளியின் பாணியில் வேறொரு வடிவம் பெற்றது. நாவலின் அனுபவம் அதிலிருந்து முற்றிலும் வேறானது.

வெக்கையின் மலையாள மொழிபெயர்ப்பான உஷ்ணம், நிலவுடைமையாளர்களுக்கும் விவசாயிகளுக்கும் இடையிலான பகையைச் சிறுவனின் பார்வையில் சொல்கிறது. அவனைக் காப்பாற்ற முயலும் தந்தையும் காட்டில் மறைந்து திரியும் சூழலும் கதையின் மையம். அசுரனில் இருப்பதுபோன்ற நாயகப் பிம்பமும் வன்முறைக் காட்சிகளும் இதில் இல்லை. படம் பார்த்தவர்களுக்கு நாவல் எந்த அளவு ரசிக்கத்தக்கதாக இருக்கும் என்பது கேள்விதான்; இருந்தாலும் விரும்பத்தக்க வாசிப்பு.

அசுரனின் விறுவிறுப்பை எதிர்பார்த்து வாசித்தால், வன்முறைக்குப் பிந்தைய வாழ்க்கையைச் சொல்லும் நாவல் ஏமாற்றமளிக்கிறது. அதே நேரத்தில், படத்தைவிட யதார்த்தமான பாத்திரங்களும் உயிர்ப்பான சூழல் சித்தரிப்பும் இதன் பலம். துரத்தும் தரப்பின் நோக்கமும் ஆட்களும் வலுவாக நிறுவப்படாதபோது, இவ்வளவு கவனமாக மறைந்தலைய வேண்டியதன் காரணம் கேள்வியாகிறது. கதையின் முடிவும் நிறைவைத் தரவில்லை.

சிதம்பரத்தைக் காப்பாற்ற முயலும் குடும்பத்தின் கதையில், தந்தை மகனின் தலைமறைவு வாழ்வையும் அன்றாடத் தேவைகளுக்கான போராட்டத்தையும் அழகாகச் சித்தரிக்கிறார் பூமணி. கோவில்பட்டி வட்டார மொழி வாழ்வியலை வெளிப்படுத்தினாலும், பல இடங்களில் புரிந்துகொள்வது சிரமமாக இருக்கிறது. சாதி அரசியல், தண்டனைச் சட்டம், சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகளை நோக்கிக் கேள்வி எழுப்பும் நாவல் இது. அசுரனின் நடிகர்களே பாத்திரங்களாக மனதில் வந்தாலும், வாசிப்பு தனியான புதிய அனுபவத்தைத் தருகிறது.

பூமணியின் தனித்துவமான நடையும் தொய்வில்லாத கதை ஓட்டமும் வாசிப்பை எளிதாக்குகின்றன. சிதம்பரத்துக்கும் உறவுகளுக்கும் இடையிலான அன்பு, குறிப்பாகத் தந்தையுடனான உரையாடல்கள், சிறப்பாக வெளிப்படுகின்றன. அம்மா வலிமையானவராக இருந்தாலும், அந்தப் பாத்திரத்தை இன்னும் விரிவாக்கியிருக்கலாம். நிலம், நீர் மேலாண்மை, தாவரங்கள் பற்றிய சித்தரிப்பும் பெரிதும் கவர்கிறது. வேறுபட்ட கலைவடிவங்களான நாவலையும் அசுரன் படத்தையும் நேரடியாக ஒப்பிடுவது நியாயமல்ல.

கோவில்பட்டி வட்டாரப் பேச்சிலும் குடும்பத்தினரின் உரையாடல்களிலும் சிறுவனின் மனநிலையும் அவனைக் காப்பாற்றும் உறவுகளின் தவிப்பும் வெளிப்படுகின்றன. அரசின் உதவி எட்டாத ஏழைக் குடும்பங்களை அதன் அதிகாரம் மட்டும் எட்டிப்பிடிக்கும் முரண்பாடு வேதனையளிக்கிறது. படிக்க வேண்டிய வயதில் ஆயுதம் ஏந்த நேரும் சிறுவனின் மனக்கொதிப்பே நாவலின் வெக்கை. அசுரனைப் பார்த்தபின் வாசித்தால், அதன் நடிகர்களே பாத்திரங்களாக மனதில் பொருந்திவிடுகிறார்கள். வாசிக்க வேண்டிய நூல்.

தந்தை மகனின் சுமூகமான உறவோடு அதிகாரத் துஷ்பிரயோகத்தையும் காவல்துறையின் பாரபட்சத்தையும் காட்டுகிறது வெக்கை. அநீதியை எதிர்ப்பது எப்படி, சட்டத்தில் நீதி கிடைக்குமா எனக் கடினமான கேள்விகளையும் எழுப்புகிறது. ஆனால் பழிவாங்கலை நியாயப்படுத்த முயல்வதுபோல் தோன்றுவது பெரிய குறை. அமைதியை விரும்பும் குரல்கள் இல்லாததும் மனநிறைவைத் தரவில்லை. பழிக்குப் பழி வன்முறையை முடிக்காது; அடுத்த தலைமுறைக்கும் கடத்தும் என்ற எதிர்ப்பே மேலோங்குகிறது.

தந்தை மகனின் உரையாடலும் பயணமும் சாதி, வர்க்கம், காவல்துறை, நீதிமன்றம் ஆகியவற்றைக் கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றன. சிதம்பரத்தின் பார்வையில் விரியும் எளிய பழிவாங்கும் கதை, சமூக அநீதியின் வெளிப்பாடாகிறது. வறண்ட நிலத்தில் அலைவதன் வெப்பத்தோடு மனத்தின் வெக்கையையும் இணைக்கும் விதம் சிறப்பு. அசுரன் கூடுதல் கதையம்சங்களால் இந்தக் கருத்துகளைப் பரவலாகக் கொண்டுசென்ற நல்ல தழுவல்; ஆனால் வன்முறையைப் புகழ்ந்து காட்டியிருப்பது வருத்தமளிக்கிறது.

தலைமறைவாக வாழும் தந்தை மகனின் அன்றாடப் போராட்டத்தில் கிராமத்து இயற்கையும் வாழ்வியல் அறிவும் விரிவாகப் பதிவாகின்றன; சில தாவரப் பெயர்கள் மட்டும் புரிவதற்குச் சிரமமாக உள்ளன. ஒருவரையொருவர் விட்டுக்கொடுக்காத குடும்பப் பாசமே படைப்பின் சிறப்பு. நிலப்பறிப்பு, ஒடுக்குமுறை, சுயமரியாதைக்கான போராட்டம் ஆகியவற்றோடு, ஏழைக்கும் பணக்காரனுக்கும் வேறுபடும் நீதியையும் நாவல் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. ஆயுதம் ஏந்தும் நிலைக்கு மாற்றாகக் கல்வியின் தேவையைச் சிந்திக்க வைக்கிறது.