Reviews for வெக்கை

ஒரு சிறுவனின் வாழ்க்கையையும் இன்னல்களையும் சொல்லும் நல்ல வாசிப்பு. சொற்களிலோ இயற்கை வர்ணனையிலோ பாத்திரச் சித்தரிப்பிலோ பெரிதாக வியக்க வைக்கவில்லை. வாசிக்கத் தகுந்த நாவல்தான்; ஆனால் இதைச் சுற்றியுள்ள மிகையான புகழ்ச்சியுடன் ஒத்துப்போக முடியவில்லை. அசுரன் படமும் நாவலிலிருந்து பெருமளவு வேறுபட்டிருக்கிறது.

கரிசல் நிலத்தின் வாழ்வோடு சாதி, வர்க்கப் பாகுபாடுகளையும் அவற்றைச் சமூகம் எதிர்கொள்ளும் விதத்தையும் பூமணி பதிவு செய்கிறார். மண்ணின் தன்மை கதையில் நன்றாக வெளிப்படுகிறது. ஆனால் பாத்திரங்களின் பேச்சைக் கொஞ்சம் குறைத்திருக்கலாம். பூமணியின் தத்துவப் பார்வையும் அதன் முழு வலிமையோடு இந்த நாவலில் வெளிப்படவில்லை.

கோவில்பட்டி மக்களின் வாழ்க்கையும் உரிமைக்கான போராட்டமும் இயற்கையோடும் குடும்பப் பாசத்தோடும் இணைந்து வருகின்றன. சமூக ஏற்றத்தாழ்வு, அரசியல், அரசுத் துறைகளின் இயலாமை, பழிதீர்க்கும் உணர்வு ஆகியவை கதையில் இயல்பாகப் பின்னப்பட்டுள்ளன. காட்சிகளைத் தெளிவாக உருவாக்கும் எழுத்து, சிதம்பரத்தின் வாழ்க்கையை நெருக்கமாக உணர வைக்கிறது. அருமையான படைப்பு.

கிராமத்துக் காடுகளையும் விவசாய நிலங்களையும் பூமணி கண்முன் நிறுத்துகிறார். சட்டத்தை மீறும் சிறுவர்களைக் குற்றம்சொல்வதோடு நிற்காமல், அவர்களுடைய வேதனையையும் அந்த நிலைக்குத் தள்ளிய சூழலையும் பார்க்கச் சொல்கிறது கதை. எளிதில் தீர்ப்பளித்துவிடும் விஷயத்தின் பின்னணியைப் புரிந்துகொள்ள இந்த நாவல் உதவுகிறது.

முதல் பக்கத்திலேயே அதிரடியாகத் தொடங்கும் வெக்கை, யதார்த்தமான பழிவாங்கும் கதையா, நியாயத்தைப் பற்றிப் பேசும் கதையா என்று தெளிவாக வகைப்படுத்த முடியாதிருக்கிறது. சிதம்பரத்தின் செயல் சரியென்றே தோன்றச் செய்கிறது. இயற்கையையும் அந்த மக்களின் வாழ்க்கையையும் மனதில் தெளிவாகப் பதிய வைப்பது நாவலின் குறிப்பிடத்தக்க அம்சம்.

அசுரனைப் போன்ற பரபரப்பான சாதிப் பின்னணிக் கதையை எதிர்பார்த்து வாசிக்கக் கூடாது. நில அதிகாரத்தால் ஒடுக்கப்படும் குடும்பத்தின் பாசப்பிணைப்பே வெக்கையில் முக்கியமாகிறது. படம் தந்தை சிவசாமியின் பார்வையில் அமைந்திருக்க, நாவல் சிதம்பரத்தின் பார்வையில் விரிகிறது. படத்தின் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு அப்பால் அணுக வேண்டிய சிறந்த படைப்பு; நிச்சயம் வாசிக்கலாம்.

பதினைந்து வயது சிதம்பரத்தின் மனவெக்கையை மையமாகக் கொண்டு, முழுவதும் வட்டார மொழியில் எழுதப்பட்ட நாவல் இது. அசுரனுக்கு ஆதாரமாக இருந்தாலும், படத்துக்கும் நூலுக்கும் குறிப்பிடத்தக்க வேறுபாடுகள் உள்ளன. திரையில் வராத பாத்திரங்களைப் பக்கங்களில் சந்திப்பது, படத்தைப் பார்த்துவிட்டு வாசிப்பவர்களின் ஆர்வத்தைத் தூண்டும் அம்சமாக இருக்கிறது.

கொலைக்கும் நீதிமன்றச் சரணடைதலுக்கும் இடைப்பட்ட பயணத்தில் இருக்கும் அச்சத்தையும் பணத்தின் ஆதிக்கத்தையும் கிராமத்து மொழியில் பேசுகிறது வெக்கை. நில அரசியலும் காவல்துறையின் பாரபட்சமும் கதையின் அடித்தளமாக இருக்கின்றன. அறுபது, எழுபதுகளின் பின்னணியில் அமைந்துள்ள இந்தக் கதையில், வழக்கமான திரைப்படக் கதையின் அமைப்பு இல்லாதது ஆச்சரியமளிக்கிறது.

ஒரு கொலையின் காரணங்களையும் விளைவுகளையும் பாத்திரங்களின் உரையாடல்களாலேயே விரித்துச் சொல்வது வெக்கையின் சிறப்பு. தலைமறைவு வாழ்க்கையின் அன்றாட முயற்சிகளுடன் சாதியின் நுட்பமான அரசியலும் வெளிப்படுகிறது. கடந்த காலத்துக்கும் நிகழ்காலத்துக்கும் மாறிச் செல்லும் கதையமைப்பும் இந்த உரையாடல் முறையும் சேர்ந்து, பூமணியின் சிறந்த படைப்புகளில் ஒன்றாக இதை நிலைநிறுத்துகின்றன.

கிராம வாழ்க்கையின் கடுமைகளை மறைக்காமல் சொல்லும் பூமணியின் கதைசொல்லல், அந்தச் சூழலுக்குள் வாசகரை அழைத்துச் செல்கிறது. சாதாரண மக்களின் போராட்டமும் தளராத முயற்சியும் சுயமரியாதையும் தெளிவாகப் பதிவாகின்றன. அநீதிக்கு நடுவே உயிர்வாழ்வதையும் சமூகத்தின் அறச் சிக்கல்களையும் பேசும் வெக்கை, சிந்திக்கவும் நெகிழவும் வைக்கும் நாவல். அசுரன் திரைப்படத்துக்கு ஆதாரமான படைப்பு இது.