Reviews for வெக்கை

அசுரன் திரைப்படத்தைப் பார்த்துவிட்டு வெக்கையை வாசிப்பது வேறுபட்ட அனுபவம். வழக்கமாகப் புனைவில் முகங்களைக் கற்பனை செய்துகொள்ள முடியும்; இங்கே திரையில் பார்த்த முகங்களே முன்னால் வருகின்றன. வெற்றிமாறனின் பார்வை வழியாகப் பூமணியின் உலகை அணுகும் வாசிப்பாக இது அமைகிறது.

நல்ல நாவல் என்ற ஒற்றைப் பாராட்டுக்குள் அடங்காத படைப்பு. கதை முடிந்த பிறகும் அதனோடு மனம் பயணித்துக்கொண்டே இருக்கிறது.

சிறுவனின் பழிவாங்கும் உணர்வைக் கரிசல் வட்டார மொழியில் சொல்லும் கதைக்கு உறவுகளே பிணைப்பாக இருக்கின்றன. ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் நிலம் பறிக்கப்படுவதால் ஏற்படும் விளைவுகளை எடுத்துரைப்பதோடு, கட்சி அரசியல், நீதித்துறை, காவல்துறை ஆகியவற்றின் குறைகளையும் படைப்பு விமர்சிக்கிறது.

ஊருக்குச் சென்று திரும்பியதுபோன்ற உணர்வைத் தரும் அருமையான நாவல். கதைக்கரு பரபரப்பாக இருந்தாலும் எழுத்துநடை அமைதியாக இருக்கிறது. இந்தக் கதையை அசுரனாகத் திரையிலும் பார்க்கும் ஆர்வத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

சிறுவன் சிலம்பரத்தை மையமாகக் கொண்டு நகரும் அருமையான கதை. அவன் உணவுத் தேவையைச் சமாளிக்கும் இடங்களில், அந்தச் சூழலை அருகிலிருந்து உணரும்படி பூமணி எழுதுகிறார். தந்தை, மகன், அத்தை, மாமா எனக் குடும்ப உறவுகளின் உணர்வுகளும் நாவலில் நிறைந்திருக்கின்றன.

எதிர்பார்த்ததைவிடக் கொலைவெறி அதிகமாகத் தெரிகிறது வெக்கையில். அதே நேரத்தில், சமூகம் மற்றும் வர்க்கம் குறித்த ஒரு சாதாரண மனிதனின் பார்வையைப் பூமணி தெளிவாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார். நாவலை அசுரனாகத் திரையில் காணும் ஆர்வத்தையும் இந்த வாசிப்பு அதிகரிக்கிறது.

மண்ணின் தன்மை மனதில் நிற்கும்படி எழுதப்பட்டிருக்கிறது. அதிகார வர்க்கத்தின் சுரண்டலை நேராக எடுத்துச் சொல்லும் விதம் அருமை. ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் இருக்கும் கோபத்தையும் உண்மையையும் சிதம்பரத்தின் வழியாக உணர முடிகிறது. சிறப்பான வாசிப்பு.

ஒரு கொலைக்குப் பின் சிதம்பரத்தின் வாழ்க்கை எப்படிச் செல்கிறது என்பதைச் சொல்லும் நல்ல கதை. வாசிக்கையில் அசுரன் படத்தின் பாத்திரங்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன. இருப்பினும் வெற்றிமாறன் நாவலை அப்படியே படமாக்கவில்லை; இங்கு இல்லாத பல விஷயங்களையும் சேர்த்துத் தழுவியிருக்கிறார்.

படத்தை முன்பே பார்த்ததாலோ என்னவோ, நாவல் சற்றே வறட்சியாகத் தோன்றுகிறது. ஆனாலும் சிறுவனின் எண்ணங்கள் குடும்பத்தினரையும் மாடுகளையும் நாய்களையும் சுற்றிவரும் பகுதிகள் ரசிக்க வைக்கின்றன. அம்மா கையால் தலைவாரிவிடுவது போன்ற சிறுவயதின் எளிய ஆறுதல்களுக்காக அவன் ஏங்குவதில், குடும்பப் பாசமும் குழந்தைத்தனமும் அழகாக வெளிப்படுகின்றன.

காட்சிகளை மனதில் உருவாக்கும் பூமணியின் கதை சிறப்பானது. கல்யாணராமனின் மொழிபெயர்ப்பில் பல தமிழ்ச் சொற்களை அப்படியே வைத்திருப்பது, தமிழ்ச் சூழலின் தன்மையைத் தக்கவைக்கிறது. மொழிபெயர்ப்பின் சிறப்பாகக் குறிப்பிட வேண்டிய அம்சம் இது.