Reviews for பூனாச்சி அல்லது ஒரு வெள்ளாட்டின் கதை

பூனை, நாய் போன்ற வழக்கமான விலங்குக் கதைசொல்லிகளிலிருந்து மாறுபட்டு, பூனாச்சியின் குரல் தனித்துவமாக வெளிப்படுவது மிகவும் பிடிக்கிறது. படிக்க வேண்டிய நல்ல சிறிய நாவல். ஆனால் முடிவு முழுமையாகப் பிடிபடவில்லை. தமிழில் வாசிக்கும் வாசகர்களுக்கு அது இன்னும் பொருத்தமாக இருக்கக்கூடும்; மொழிபெயர்ப்பில் சில அம்சங்கள் விடுபட்டிருக்கலாமோ என்ற சந்தேகமும் எழுகிறது.

முதிய தம்பதி வளர்க்கும் கருப்பு ஆடான பூனாச்சியின் வழியே ஆடுகளின் உலகம் தெரியவருகிறது. விலங்குகளுக்கு மனிதர்கள் இழைக்கும் கொடுமைகள் மனிதத்தன்மையின் இருண்ட பக்கத்தையும் காட்டுகின்றன. சமூகத்தில் பின்தங்கிய மக்களின் துயரம், அன்பு, வாழ்க்கை ஆகியவையும் கதையில் வெளிப்படுகின்றன. இவற்றை அறிந்துகொள்ளப் படித்துப் பார்க்க வேண்டிய நூல்.

அளவில் சிறிய நூலுக்குள் ஏராளமான உணர்வுகளைச் செறிவாகக் கொண்டுவந்திருக்கிறது பூனாச்சி. எளிமையான கதை என்றாலும் ஆழம் குறையவில்லை. சுற்றிவளைக்காத சொல்லும் விதமும் சில இடங்களில் ஈவிரக்கமற்ற நேர்மையும் மனதை வலிக்கச் செய்கின்றன. வாசிப்பு முடிந்த பிறகும் நீண்ட காலம் நினைவில் நிற்கும் உணர்ச்சிப்பூர்வமான பயணம் இது.

ஆட்டின் வாழ்வையும் பெண்ணின் நிலையையும் ஒப்பிட்டு இந்தியச் சமூகத்தின் பல சிக்கல்களை மறைமுகமாகப் பேசும் ஆழமான கதை. இருந்தாலும் சில இடங்களில் சலிப்பு ஏற்படுகிறது; விலங்குகள் மீது அதிக ஈடுபாடு இல்லாததும் இதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம். கதையின் சமூக விமர்சனத்தைக் கவனித்துப் படித்தால் கற்றுக்கொள்ள நிறைய இருக்கிறது. முடிவை நெருங்கும்போது நாவல் மீதான மதிப்பு கணிசமாக உயர்கிறது.

பூனாச்சி என்ற ஆட்டின் பார்வையில் கிராம வாழ்வின் கடுமை, வறுமை, உயிர்வாழ்வதற்கான போராட்டம் ஆகியவற்றைப் பெருமாள் முருகன் அழுத்தமாகச் சொல்லியிருக்கிறார். ஆட்டின் உலகையும் மனிதர்களுக்கும் விலங்குகளுக்கும் இடையிலான நெருக்கத்தையும் எழுத்து அழகாகப் படம்பிடிக்கிறது. பாலினச் சமத்துவமின்மையும் எளியோர் சுரண்டப்படுவதும் கதையோடு பேசப்படுகின்றன. சிந்திக்கவும் நெகிழவும் வைக்கும் இந்தக் கதை வாசித்து முடித்த பின்னும் மனதில் தங்குகிறது.

பெரும் எதிர்பார்ப்பை முற்றிலும் ஏமாற்றும் நாவல். மொழிபெயர்ப்பு மோசமாக இருக்கிறது; காட்சியாக உணர்த்தாமல் எல்லாவற்றையும் சொல்லிக்கொண்டே போகும் தட்டையான கதைசொல்லலில் விறுவிறுப்போ நகர்வோ இல்லை. திடீரென மாறும் பார்வைக்கோணங்களும் ஒரே நேரத்தில் வந்து குவியும் பெயர்களும் வாசிப்பை மேலும் கெடுக்கின்றன. சமூக, அரசியல் நையாண்டியும் புதுமையின்றி வலிந்து திணிக்கப்பட்டதாகவே தெரிகிறது. நேரத்தை வீணாக்கும் வாசிப்பு.

முதிய தம்பதியிடம் வந்து சேரும் பூனாச்சியின் வளர்ப்பு, பாசம், ஆசைகள், துயரங்கள் வழியே மனித வாழ்வின் பலவித உணர்வுகளையும் நாவல் தொட்டுச் செல்கிறது. ஓர் ஆட்டின் நெகிழ்ச்சியான கதைக்குள் சமூக, அரசியல் சிக்கல்களையும் பேசியிருப்பது அனிமல் ஃபார்மை நினைவூட்டுகிறது. அழகான எழுத்துக்கு மிகச் சிறப்பான மொழிபெயர்ப்பும் துணை நிற்கிறது.

விலங்குகளுக்குப் பெயரிட்டு, மனிதர்களைக் கிழவன், கிழவி என்றே அழைக்கும் உத்தி மிகவும் பிடித்திருக்கிறது. கதையின் மையத்தில் இருப்பவர்கள் யார் என்பதை அது தெளிவாக உணர்த்துகிறது.

எளிய நேரடி நடை இருந்தாலும், ஈர்க்கும் கதையோ சொல்லும் முறையோ அமையவில்லை. பெரியவர்களுக்கான உள்ளடக்கம் நிறைந்த சிறுவர் கதைபோல் தோன்றுகிறது. ஆடு மேய்ப்பவர்களின் வாழ்க்கை பலவீனமாகச் சித்தரிக்கப்படுவதோடு, மனித உணர்வுகளுக்கும் ஆட்டுக்குக் கற்பிக்கப்பட்ட உணர்வுகளுக்கும் இடையே தொடர்பின்றித் தாவுகிறது. மொழிபெயர்ப்பாளர் மூல நடையைப் பின்பற்றியிருந்தால் தமிழிலும் பெரிய வேறுபாடு இருக்காது என்ற சந்தேகம் எழுகிறது. அவரது பாராட்டுகளும் நம்பவைக்கவில்லை; குறுநூலாக இருந்தும் விரைவாக முடித்துவிடத் தோன்றுகிறது.

கருப்பு ஆட்டின் வளர்ச்சியைச் சொல்லும் இந்தச் சிறிய நாவலில் உணர்வும் மாய யதார்த்தமும் அழகாக இணைகின்றன. பெயரற்ற மனிதர்களைவிட விலங்குகள் மனிதத்தன்மையுடன் தோன்றுகின்றன. நிலம், பிழைப்பு, அரசின் கண்காணிப்பு ஆகியவற்றால் கட்டுண்ட வாழ்க்கையோடு பாலின ஆதிக்கம், ஊழல், பேராசையையும் பேசுகிறது. சில கருத்துகள் முழுமையாகப் பிடிபடவில்லை என்றாலும், அனிமல் ஃபார்முடன் ஒப்பிடுவதைவிட இதன் தனித்த நுட்பமான அரசியல் உருவகத்தைப் பாராட்டலாம்.