Reviews for ஒரு மனிதன் ஒரு வீடு ஒரு உலகம்

நகரத்திலிருந்து வரும் ஹென்றிக்கு கிராமம் புதிதாக இருப்பதுபோல, கிராமத்தினருக்கும் அவனது தோற்றம் அந்நியமாக இருக்கிறது. இந்தச் சந்திப்புகளைச் சிறு விவரங்களால் உயிர்ப்பிக்கிறார் ஜெயகாந்தன். கிழங்கு விற்கும் பெண் போன்ற சிறிய பாத்திரங்களுக்கும் தனித்தன்மை உண்டு. துரைக்கண்ணுவுக்கும் பாண்டுவுக்கும் இடையிலான பாசம், அக்கம்மாளின் வெகுளித்தனம் என மனிதர்களையும் உறவுகளையும் உணர்வுபூர்வமாக உருவாக்கியிருப்பது சிறப்பு.

எளிய மனிதர்களின் பழக்கங்கள், பேச்சு, எண்ணங்கள் எனச் சிறு விவரங்களைக்கூட நேர்மையோடு பதிவு செய்கிறார் ஜெயகாந்தன். யாரையும் தீயவராகச் சித்தரிக்காத இந்தக் கதை உலகம் வியப்பளிக்கிறது. ஒவ்வொரு பாத்திரத்தையும் நெருக்கமாக அறிய முடிந்தாலும், அவர்களைத் தீர்ப்பிடத் தோன்றுவதில்லை. மனிதர்களைப் புரிந்துகொள்ள வைக்கும் அந்த எழுத்தே நாவலின் சிறப்பு; ஜெயகாந்தனின் மற்ற நூல்களையும் தேடத் தூண்டுகிறது.

உரையாடல்களையும் கருத்துகளையும் தாண்டி, கதையின் அழகால் தன்னை மறக்கச் செய்யும் நாவல். ஹென்றியின் திறந்த மனமும் உற்சாகமும் தேவராஜனையும் தன் ஊரையும் மக்களையும் ரசிக்க வைக்கின்றன. நல்ல மனப்பான்மை பிறரிடமும் பரவுவதைக் கதை உணர்த்துகிறது. அதே நேரம், பாத்திரங்களைச் சந்தேகத்துடனும் முன்முடிவுகளுடனும் அணுகும் வாசிப்புப் பழக்கத்தையும், கதையை அதன் போக்கில் ஏற்க முடியாததையும் சிந்திக்க வைக்கிறது.

‘பாரீஸுக்குப் போ’ நாவலையும் இதையும் ஒப்பிடும்போது ஜெயகாந்தனின் பார்வையில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தை உணர முடிகிறது. சாரங்கன் தனது விழுமியங்களுக்கும் சுற்றியுள்ள வாழ்க்கைக்கும் இடையிலான முரண்பாட்டோடு போராடுகிறான். ஹென்றியோ அந்நியனாக வந்த இடத்தில் தன் இயல்பால் மனிதர்களுடன் உறவை ஏற்படுத்திக்கொள்கிறான். இந்த இரு பாத்திரங்களின் வேறுபாடு, ஜெயகாந்தனின் சிந்தனை காலப்போக்கில் பரிணமித்ததன் வெளிப்பாடாகத் தோன்றுகிறது.

ஹென்றியைப் போல மாற விரும்பும் தேவராஜன்கள் இங்கும் பலர் இருக்கிறார்கள். சிறந்த புத்தகம்.

கடவுளுக்கும் மதத்துக்கும் உள்ள தொடர்பைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும் வரி, அதைப் பற்றிய தேடலைத் தூண்டுகிறது.

நாவல் அளவுக்கு மீறி நீள்கிறது. இருப்பினும் சில கதாபாத்திரங்கள் நன்றாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளன; குறிப்பாகப் பப்பா கதாபாத்திரம்.

ஹென்றி பிடித்தமான கதாபாத்திரமாக இருந்தாலும், கதையுடன் நெருக்கம் ஏற்படவில்லை. பெரிதாக எதிர்பார்த்த அளவுக்கு நாவல் நிறைவைத் தரவில்லை. எதிர்பார்ப்பு குறைவாக இருந்திருந்தால் வாசிப்பு அனுபவம் சிறப்பாக அமைந்திருக்கக்கூடும்.

ஹென்றியைப் புரிந்துகொள்ள முயலும் கதாபாத்திரங்களுடன் வாசகரையும் சேர்த்துக்கொள்கிறார் ஜெயகாந்தன். நெகிழவைக்கும் நிகழ்வுகளும் நிறைவான மனிதர்களும் அவனது மனப்பான்மையை ஏற்றுக்கொள்ளச் செய்கின்றன. மகிழ்ச்சி தரும் வாசிப்பு.

பிறரிடம் எதையும் எதிர்பார்க்காமல் அன்பும் நேர்மையும் இரக்கமும் காட்டி வாழ்வதில் கிடைக்கும் நிம்மதியை ஹென்றியின் கதை உணர்த்துகிறது. தந்தைக்கும் மகனுக்கும் இடையிலான உரையாடல்கள் அவர்களது உறவு எப்படி அமையலாம் என்பதைக் காட்டுகின்றன. கூட்டுக்குடும்பத்தின் சிறப்பையும் கிராம வாழ்க்கையின் இனிமையையும் எளிமையாகச் சொல்லும் நாவல் இது.