Reviews for ஒரு மனிதன் ஒரு வீடு ஒரு உலகம்

ஹென்றியோடு ஒன்றிப்போய், அவனாகவே தன்னை எண்ணிக்கொள்ளும் அளவுக்கு நாவல் ஈர்க்கிறது. கதைக்குள் நுழைந்ததும் வேறொரு உலகில் இருப்பது போன்ற உணர்வு ஏற்படுகிறது. வாசித்து நீண்ட காலம் ஆன பின்னரும் கதாபாத்திரங்கள் நினைவில் நிற்பதே இந்த நாவலின் சிறப்பு. அந்த மனிதர்களையும் அவர்களது உலகையும் எளிதில் மறக்க முடிவதில்லை.

சாதி மத வேறுபாடுகளைக் கடந்த, அதட்டலும் அடக்குமுறையும் இல்லாத அன்பை அழகாகச் சொல்கிறது இந்த நாவல். அன்றாடச் சிறு விவகாரங்களில் சிக்காமல் உலகைச் சற்றுத் தள்ளிநின்று பார்க்கும் மனநிலைக்கு நெருக்கமான படைப்பு. கதையும் உரையாடல்களும் யதார்த்தத்தை மீறாமல் இயல்பாக விரிகின்றன. மனதுக்கு இதமளிக்கும் வாசிப்பு.

நீட்சேயின் அதிமனிதக் கருத்தைத் தமிழில் நினைவூட்டும் லட்சியப் பாத்திரமாக ஹென்றியைப் பார்க்கலாம். பரபரப்போ எதிர்மறைப் பாத்திரங்களோ இல்லாமல் கதை நிதானமாக நகர்கிறது. சாதி, மத அடையாளங்களுக்குள் அடங்காத ஹென்றி, தந்தையின் ஊரிலுள்ள பழமைவாத மனிதர்களின் அன்பைப் பெறுகிறான். அமைதியும் நல்லிணக்கமும் தேவைப்படும் இன்றைய உலகிலும் இப்படிப்பட்ட மனிதர்களுக்கான தேவை இருப்பதால் நாவல் பொருத்தமாக இருக்கிறது.

கிராமத்தை நேரில் பார்ப்பதுபோன்ற விவரிப்புகளும் கதைக்குள் இழுத்துக்கொள்ளும் நடையும் ஜெயகாந்தனின் எழுத்தின் சிறப்புகள். ஹென்றி, தேவராஜன், துரைக்கண்ணு, அக்கம்மாள் உள்ளிட்ட பாத்திரங்கள் மறக்க முடியாதவர்களாக அமைகிறார்கள். கதை வளர்ந்து செல்லும் விதமும் சிறப்பாக இருக்கிறது. முடிந்துவிடக் கூடாது என்று தோன்ற வைக்கும் அளவுக்கு இனிய வாசிப்பு; மனமுவந்து பரிந்துரைக்கத்தக்க நாவல்.

வளர்ப்புத் தந்தையின் வீட்டோடு தொடர்புடைய அனுபவங்கள் வழியாக ஹென்றி உலகை ரசிப்பதை அழகாகச் சொல்கிறார் ஜெயகாந்தன். நல்ல மனிதர்களும் அவர்களுடைய நல்ல எண்ணங்களும் நாவல் முழுவதும் நிறைந்திருக்கின்றன. வாழ்க்கையை ரசிக்கக் கற்றுத்தரும் இந்தக் கதை, வாசித்து முடித்த பின்னும் எளிதில் விவரிக்க முடியாத இனிய உணர்வை விட்டுச் செல்கிறது.

நகரத்திலிருந்து வரும் மனிதன் கிராமத்தாரின் அன்பைப் பெறும் கதையில், சாதி மத வேறுபாடுகளைக் கடந்த உறவுகளைச் சுவையாக அமைத்திருக்கிறார் ஜெயகாந்தன். சில அத்தியாயங்களில் உரையாடல்கள் நீண்டு சலிப்பூட்டுகின்றன. இத்தனை நல்ல மனிதர்கள் இன்றைய சூழலில் சாத்தியமா என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. இருந்தாலும், எதிர்மறை உணர்வுகளுக்கு இடமில்லாத இந்தக் கிராமத்து வாழ்க்கை இனிய வாசிப்பாக அமைகிறது.

வாழ்க்கையின் நன்மையான பக்கங்களுக்கு இடமளிப்பதே ஜெயகாந்தனின் மற்ற நாவல்களிலிருந்து இதைத் தனித்துக் காட்டுகிறது. வெவ்வேறு வயதிலும் காலகட்டத்திலும் மீண்டும் வாசிக்கும்போது புதிய அனுபவத்தைத் தரும் படைப்பு இது. நீண்ட காலம் மனதுக்கு நெருக்கமாக இருப்பதோடு, ஒவ்வொரு மறுவாசிப்பிலும் வேறுவிதமாகப் பொருள்படுவதால் செவ்வியல் நாவல் என்ற மதிப்பைப் பெறுகிறது.

வாசகர் எதிர்பார்க்கும் விதத்தில் கதையை நகர்த்தாமலேயே மனநிறைவைத் தருவது ஜெயகாந்தனின் திறமை. அடுத்து என்ன நடக்கும் என்ற ஆவலைவிட, கதையோடு இருக்கும்போது கிடைக்கும் அமைதியே இங்கு முக்கியமாகிறது. அந்த உணர்வு எங்கிருந்து வந்தது என்று ஆராயத் தோன்றாதபடி நாவல் அமைந்திருக்கிறது. ஒரே மூச்சில் முடிப்பதைவிட, வாழ்க்கையின் போக்கில் நிதானமாக வாசித்து அனுபவிக்க வேண்டிய படைப்பு.

சாதி, மதக் கட்டுப்பாடுகளின்றி வளர்ந்த ஹென்றியின் இயல்பான மனமே நாவலின் ஈர்ப்பு. அவனை வரவேற்கும் தேவராஜனும் கிராமத்து மனிதர்களின் பரிவும் மனதில் நிற்கிறார்கள். தன் ஊரின் அழகையே ஹென்றி சுட்டிக்காட்டிய பிறகுதான் தேவராஜன் உணர்வது நம் அன்றாட வாழ்வுக்கும் பொருந்துகிறது. கிராமத்தின் சித்தரிப்பும் ஜெயகாந்தனின் எழுத்தும் இனிய வாசிப்பைத் தருகின்றன. பேபி யார், அவள் ஏன் அப்படி இருக்கிறாள் என்பதற்குச் சற்று விளக்கம் தந்திருக்கலாம்.

அன்பு நிறைந்த நாவல்; ஹென்ரியும் பப்பாவும் நெகிழ வைக்கிறார்கள்.