Reviews for ஒரு மனிதன் ஒரு வீடு ஒரு உலகம்

மதச் சார்பற்ற ஆன்மீக வாசிப்பாக அணுக இடமளிக்கும் நாவல் இது. தந்தையின் ஊரில் ஹென்றி தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ளும் விதமும் ஊர்ப் பஞ்சாயத்துக் காட்சிகளும் சுவாரசியமானவை. வெளிப்படையாகப் பேசி முடிவெடுக்கும் துரைக்கண்ணு குறிப்பாகக் கவர்கிறான். குடி, புகை போன்ற பழக்கங்களை மட்டும் வைத்து ஒருவரின் குணத்தைத் தீர்மானிக்க முடியாது என்பதும், பிறரை அவமதிப்பதும் நம்பிக்கையைச் சிதைப்பதுமே உறவுகளைப் பாதிக்கின்றன என்பதும் வாசிப்பில் தெளிவாகிறது.

ஹென்றி, தஸ்தயெவ்ஸ்கியின் மிஷ்கினை நினைவூட்டுகிறான். அவனது பயணத்தைத் தந்தையின் வீட்டைப் புதுப்பிப்பதாக மட்டும் பார்ப்பது நாவலின் ஆழத்தைத் தவறவிடும். கிறிஸ்துவின் அன்பைச் சமகால மனிதனிடம் காணும் வாசிப்புக்கு இந்தப் பாத்திரம் இடமளிக்கிறது. பேபியை அவன் அணுகும் விதத்தில், பொருள்சார்ந்த உலகுக்கும் அன்பை முதன்மைப்படுத்தும் வாழ்வுக்கும் இடையிலான கேள்வி எழுகிறது. கடவுள் குறித்த அவனது பதிலும் சிந்திக்க வைக்கிறது. அவசியம் வாசிக்க வேண்டிய சிறந்த படைப்பு.

தேவராஜன், துரைக்கண்ணு, அக்கம்மாள் என ஒவ்வொரு பாத்திரமும் வாழ்க்கையில் சந்தித்த யாரையோ நினைவூட்டுகிறது. கடுமையான பேச்சுக்குள் இருக்கும் பாசம், எதிர்பார்ப்பில்லாமல் உருவாகும் நட்பு, நினைவுகளால் பொருட்கள் மீது ஏற்படும் பற்று ஆகியவை இயல்பாகப் பதிவாகின்றன. ஹென்றிக்கும் அவனது பப்பாவுக்குமான உறவில் அன்போடு புரிதலும் இருக்கிறது. மனிதர்களின் பலவித உணர்வுகளால் நமக்குப் பழக்கமான ஓர் உலகத்தை உருவாக்கும் கதை.

ஹென்றியைச் சுற்றி அன்பான மனிதர்களால் நிறைந்திருக்கிறது இந்த நாவல். அவனது இலட்சியக் குணங்கள் நடைமுறை வாழ்விலிருந்து விலகித் தெரிந்தாலும், அப்படியொருவன் இருக்க முடியாது என்று ஒதுக்கிவிட முடியவில்லை. பெரிய முரண்களின்றி ஒரே சீராக நகர்வது கதையின் குறை. ஆனாலும் அந்தக் கிராமத்து மனிதர்களோடு இன்னும் சிறிது நேரம் இருக்கத் தோன்றும்படி எழுதுகிறார் ஜெயகாந்தன். நெகிழ்வூட்டும் தருணங்கள், நிஜத்திலும் இருக்கும் நல்லவர்களைக் கவனிக்கச் செய்கின்றன.

வளர்ப்புத் தந்தை சொல்லிய கதைகளின் வழியே அவரது ஊரை நாடிச் செல்லும் ஹென்றி, அங்குள்ள மனிதர்களோடு உறவுகொள்கிறான். தந்தைக்கும் மகனுக்குமான பாசம் அழகாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது. அன்றாடம் சந்திப்பவர்களை நினைவூட்டும் பாத்திரங்கள் நாவலுக்கு நெருக்கம் தருகின்றன. பிறரைப் புண்படுத்தாமல், மத வேறுபாடுகளைக் கடந்து வாழும் ஹென்றியின் குணச்சித்திரம் குறிப்பாகக் கவர்கிறது. அன்பும் நம்பிக்கையும் வாழ்வுக்கு எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை உணர்த்தும், அனைவரும் வாசிக்க வேண்டிய நாவல்.

சின்னச் சின்ன விஷயங்களில் மகிழ்ச்சியைக் காணும் ஹென்றியின் இயல்பு இந்த நாவலின் சிறப்பு. தேவைகளைச் சுருக்கிக்கொண்டு, பிறர் கருத்துகளையும் உணர்வுகளையும் மதித்து வாழ்கிறான். அவனைச் சுற்றியுள்ள பாத்திரங்களும் தனித்தன்மையுடன் இயங்குகின்றன. துன்பங்களையே நினைத்துக்கொண்டிராமல் அன்றாட வாழ்வின் அழகைக் கவனிக்கச் செய்யும் எழுத்து. நாவல் முழுவதும் நிறைந்திருக்கும் நல்லுணர்வு, வாசித்து முடிக்கையில் நிறைவைத் தருகிறது. தமிழில் வாசித்துக் கொண்டாட வேண்டிய படைப்பு.

ஹென்றி மட்டுமல்ல, துரைக்கண்ணுவும் தேவராஜனும் சிறப்பாக உருவாகியிருக்கிறார்கள். துரைக்கண்ணுவின் முரட்டுத்தனத்துக்குப் பின்னுள்ள பொறுப்பும் பாசமும் நுட்பமாக வெளிப்படுகின்றன. கிராம வாழ்வைத் தாழ்வாகக் கருதும் தேவராஜனின் பார்வைக்கு ஹென்றி புதிய புரிதலைத் தருகிறான். குறைந்த தேவைகளுடன், பிறரை மாற்ற முயலாமல், எவரையும் வெறுக்காமல் வாழும் ஹென்றியின் இயல்பு தொடர்ந்து கவர்கிறது. பப்பா உட்பட இந்தப் பாத்திரங்கள் ஒவ்வொன்றிலும் ஜெயகாந்தனின் வெவ்வேறு முகங்களைக் காண முடிகிறது.

தந்தையின் நினைவுகளையும் தன் வேர்களையும் தேடி கிராமத்துக்கு வரும் ஹென்றியின் கதை வாசிப்பில் பிடிப்பை ஏற்படுத்துகிறது. தேவராஜனுடனான நட்பும் கிராமத்தாரின் விருந்தோம்பலும் அன்றாட எளிய விஷயங்களில் ஹென்றி காணும் மகிழ்ச்சியும் கவர்கின்றன. அமைதியான கிராம வாழ்வுக்குள்ளும் ஆச்சரியங்கள் இருப்பதை நாவல் காட்டுகிறது. நகரத்துக்கும் கிராமத்துக்கும் இடையிலான வேறுபாடுகளை ஆழமாகச் சித்தரிக்கும் ஜெயகாந்தன், இடம் மாறினாலும் மனித உணர்வுகள் பொதுவானவை என்பதை உணர்த்துகிறார். காலத்தைத் தாண்டிய சிந்தனை கொண்ட சிறந்த படைப்பு.

ஹென்றியிடம் தன்னைப் பொருத்திப் பார்த்துக்கொள்ள முடிகிறது. ஒரு கிராமம் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு எடுத்துக்காட்டாக இந்தக் கதை அமைந்துள்ளது.

மனதைத் திறந்து பிறரை ஏற்றுக்கொண்டால் வாழ்க்கை எளிதாகும் என்பதைப் பாத்திரங்கள் வழியாக உணர்த்துகிறார் ஆசிரியர். ஹென்றியின் பரிவு நிறைந்த குணம் கவர்கிறது. நம்பிக்கையும் மனதுக்கு இதமும் தரும் நூல்.