Reviews for ஒரு மனிதன் ஒரு வீடு ஒரு உலகம்

ஹென்றியின் அன்பும் அவன் பப்பாவைப் பற்றிப் பேசும் விதமும் மனதை நெகிழ வைக்கின்றன. ஹென்றி, துரைக்கண்ணு, தேவராஜன் மூவரிடமும் மனிதர்களின் நல்லியல்புகள் வெளிப்படுகின்றன. சோப்பெங்கப்பா ஆட்டம் போன்ற தருணங்கள் சிரிப்பையும் உற்சாகத்தையும் தருகின்றன. இந்தப் பாத்திரங்கள் மீது ஏற்படும் பாசமே வாசிப்பின் இனிமையாக மிஞ்சுகிறது.

தமிழ் நாவல்களில் நினைவில் நிற்கும் சிறந்த பாத்திரங்களில் ஹென்றியும் ஒருவன். அவனுடைய பாத்திரப்படைப்பே இந்த நாவலின் தனிச்சிறப்பு. தனக்குப் பிடித்த நூலாக இதை ஜெயகாந்தன் முன்னுரையில் குறிப்பிடுவதற்கான காரணம், வாசித்து முடிக்கும்போது புரிகிறது.

ஹென்றிக்கும் பப்பாவுக்கும் இடையிலான உரையாடல்கள் உருக்கமானவை; தேவராஜன்–ஹென்றி நட்பும் பாடல், ஆட்டம் இடம்பெறும் தருணங்களும் மகிழ்வளிக்கின்றன. ஆன்மீகத்தை மதத்திலிருந்து பிரித்துப் பார்க்கும் சிந்தனையும், உடல், பெயர், சாதி உள்ளிட்ட அடையாளங்களைக் கடந்து தன்னை அறியும் தேடலும் சிறப்பாக வெளிப்படுகின்றன. கிருஷ்ணராஜபுரத்தின் மனிதர்களோடு வாசகரும் சேர்ந்துவிட்ட உணர்வை நாவல் தருகிறது.

ஹென்றி பெரிதாக ஈர்க்கவில்லை என்றாலும், எழுபதுகளிலேயே இப்படியொரு பாத்திரம் எழுதப்பட்டிருப்பது வியப்பளிக்கிறது. பல வாசகர்களுக்கு அவன் புதுமையாகத் தெரிவதையும் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. கிராம வாழ்வில் சாதி கலந்திருப்பதையும் எளிய மனிதர்களின் அன்றாடத்தையும் நிகழ்வுகள் வழியாகக் கண்முன் நிறுத்துகிறார் ஜெயகாந்தன். கருத்துகளைப் பகிர்ந்தாலே முரண்பாடு வரும் என்ற எண்ணத்தைப் பாத்திரங்களின் உரையாடல்கள் தகர்க்கின்றன.

மனதுக்கு இதமளிக்கும் வாசிப்பு. பாத்திரங்கள் நமக்கு நெருக்கமான மனிதர்களாக உணரப்படுவதில் ஜெயகாந்தனின் திறமை தெரிகிறது. நம்பிக்கை நிறைந்த கதை என்றாலும், திகில் நாவலுக்கு இணையான பிடிப்புடன் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. மனிதர்களைப் பற்றியும் வாழ்க்கையில் எது முக்கியம் என்பதைப் பற்றியும் சிந்திக்க வைக்கிறது. பழைய புரிதல்களை மறுபரிசீலனை செய்யத் தூண்டுவதோடு, கதை இன்னும் தொடர வேண்டும் என்ற விருப்பத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது.

கடுமையான நம்பிக்கைகளுக்கோ கோட்பாடுகளுக்கோ கட்டுப்படாமல் இயற்கையோடு இயைந்து வாழும் ஹென்றி, அந்நியனாக அல்லாமல் நெருக்கமானவனாகத் தெரிகிறான். அவனைப் போன்ற மனிதர்கள் நிறைந்த சமூகத்துக்கான ஜெயகாந்தனின் விருப்பம் கதையில் வெளிப்படுகிறது. இன்னும் தொடராதா என்று தோன்றும்போதே நாவல் முடிந்துவிடுகிறது. ஹென்றியின் இயல்பு வியப்புக்குரியதாக இல்லாமல் சாதாரணமான ஒன்றாக ஏற்கப்படும் நாளில்தான் இந்தப் படைப்பின் இலட்சியம் நிறைவேறும் எனத் தோன்றுகிறது.

எல்லாப் பாத்திரங்களும் நல்லவர்களாக இருப்பது முதலில் கேள்வியை எழுப்பினாலும், அப்படி இருக்க முடியாதா என்றும் யோசிக்க வைக்கிறது. பாத்திரங்கள் தெளிவாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளன; ஹென்றி–சபாபதி பப்பா உரையாடல்கள் குறிப்பாக விறுவிறுப்பானவை. மெய்யழகன் படத்தை நினைவூட்டும் கதை. பஞ்சாயத்துப் பகுதிக்குப் பிறகு நகர்வு குறைந்தாலும், பேபியை அணுகும் விதமும் அவளிடம் அனைவரும் காட்டும் அன்பும் தனித்த பார்வையுடன் அமைந்துள்ளன.

ஹென்றியின் அன்பு, நம்பிக்கைகள், சிந்திக்கும் விதம், சிறிய விஷயங்களையும் அணுகும் முறை ஆகியவை நாவலைச் சுவாரசியமாக்குகின்றன. அவனது பாத்திரம் மிகுந்த கவனத்துடன் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது; தேவராஜனும் துரைக்கண்ணுவும் சிறப்பாக இருக்கிறார்கள். ஆனால் மற்ற பகுதிகளைப் போல முடிவு விரிவாக அமையவில்லை. முடிக்க வேண்டுமே என்பதற்காக முடித்ததுபோல் தோன்றுகிறது; இன்னும் கொஞ்சம் நீட்டித்திருக்கலாம். இந்தக் குறையுடனும் பரிந்துரைக்கத்தக்க நாவல்.

ஜெயகாந்தனின் சிறந்த படைப்புகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படும் இந்த நாவலில், ஊர், இனம், சாதி போன்ற அடையாளங்களைப் பற்றிக் கவலைப்படாத ஹென்றி கவனத்தை ஈர்க்கிறான். நகரப் பின்னணியிலிருந்து வரும் அவன், அன்றாட அனுபவங்களின் வழியே வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ள முயல்கிறான். இன்றைய கதைகளில் தங்கள் வேர்களைத் தேடப்போகும் நாளைய தலைமுறையையும் அவன் நினைவூட்டுகிறான்.

தொடக்கத்திலிருந்தே வேகமாக வாசிக்க வைக்கும் நாவல்; ஒவ்வொரு பக்கமும் ஆழமாகப் பாதிக்கிறது. கதையின் மனிதர்கள் அருகிலேயே இருப்பதுபோன்ற நெருக்கம் ஏற்படுகிறது. முடித்த பின்னும் அதன் தாக்கம் நீங்குவதில்லை. ஹென்றியைப் போல வாழ முடியுமா என்ற விருப்பத்தைத் தூண்டுவதோடு, மீண்டும் வாசிக்க வேண்டும் என்றும் தோன்றச் செய்கிறது. இந்த நாவல் ஏன் இவ்வளவு பேசப்படுகிறது என்பதற்கு வாசிப்பே பதிலாகிறது.