Reviews for காந்தளூர் வசந்தகுமாரன் கதை

அரசியல் நையாண்டியையும் கவர்ச்சியான கதையோட்டத்தையும் இணைக்கும் நாவல். நாயகனின் புத்திசாலித்தனம், கவலையற்ற தன்மை, அடிக்கடி திசை மாறும் மனம் ஆகியவை அவனை ஒரு சுவாரஸ்யமான, நினைவில் நிற்கும் கதாபாத்திரமாக்குகிறது. துணைக் கதாபாத்திரங்கள் நன்கு வடிவமைக்கப்பட்டு கதைக்கு ஆழத்தைச் சேர்க்கின்றன.

சுஜாதாவின் கூர்மையான எழுத்தும் நகைச்சுவையும் கதையை ரசிக்கத்தக்கதாக வைத்திருக்கின்றன. ஆனால் முடிவு திடீரென வருவது வெற்றிடத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

சுஜாதா என்றாலே அறிவியல் புனைகதை அல்லது திரில்லர் என்ற பழக்கப்பட்ட எனக்கு இப்புத்தகம் ஒரு புதிய அனுபவம். தமிழில் வரலாற்றுக் கதை என்றாலே சோழர்களின் காலத்தைச் சுற்றியே இருக்கும். இப்புத்தகமும் ராஜராஜ சோழன் காலத்தில் நடக்கிறது.

பொறுப்பில்லாமல் வம்பை விலைக்கு வாங்கும் வசந்தகுமாரன், அவனை ஆபத்திலிருந்து மீட்கும் ஆசான் கணேச பட்டர், பார்த்த உடனே காதல் வசப்படும் இளவரசி அபிமதி, பொன்னியின் செல்வன் போல அரசியல் மிடுக்கோடு வரும் குந்தவை — இக்கதாபாத்திரங்களைச் சுற்றி கதை நகர்கிறது.

அபிமதியைச் சாளுக்கிய விமலாதித்தனுக்குத் திருமணம் செய்து வைக்கும் ஏற்பாடுகளை எல்லாம் எப்படித் தகர்த்து இறுதியில் வசந்தகுமாரனும் அபிமதியும் ஒன்றாகச் சேர்கிறார்கள் என்பதே கதை.

தஞ்சை கோவில் கட்டுவதற்கு முன் சாதாரண மக்கள் தன் நிலங்களை இழந்து அதிக வரிக்கும் ஆளாகி இன்னல்களை அனுபவித்ததையும் சொல்கிறது. சுஜாதாவின் கணேஷ்-வசந்த் கதாபாத்திரங்களை வேறொரு கோணத்தில் பார்க்கலாம்.

கல்கியின் சரித்திர நாவல்களைப் படிக்கும்போது ஏற்படும் உணர்ச்சியோ சுஜாதாவின் மற்ற புத்தகங்களின் திருப்தியோ இந்த நாவலில் கிடைக்கவில்லை. இரண்டாம் பாகம் எழுதும் நோக்கம் இருந்ததாகத் தெரிகிறது, அதனால் முடிவு முழுமையற்றதாக உணர்கிறது.

சுஜாதாவின் வரலாற்றுப் புதினம் இது. சோழ சாம்ராஜ்ய காலத்தில் ஒரு சாதாரண இளைஞன் அரச குடும்பத்துப் பெண்ணைக் காதலிக்கிறான். ஒற்றன் எனத் தவறாகக் கருதப்பட்டுச் சிக்கலில் மாட்டுகிறான். அவனது ஆசான் உதவியுடன் அவன் நிரபராதி என நிரூபிப்பதே கதையின் மையம்.

சுஜாதாவின் மற்றொரு வரலாற்று நாவலான ரத்தம் ஒரே நிறம் 1857 கலகத்தை மையமாகக் கொண்டது என்பதால் மொழி நடை பெரிதும் வேறுபடவில்லை. ஆனால் இந்த நாவல் சோழர் காலத்தை மையமாகக் கொண்டதால், கல்கி மற்றும் சாண்டில்யன் போன்று எழுதுவதாகக் கூறிக்கொண்டு பல கடினமான செந்தமிழ் வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தியுள்ளார்.

பழைய மது புதிய குடுவையில் என்பது போல, தனது விருப்பமான கணேஷ்-வசந்த் இரட்டையரை வேறு வேடத்தில் கொண்டு வந்துள்ளார். முன்னவர் புத்திசாலியாகவும் பொறுப்பானவராகவும், பின்னவர் குறும்புக்காரனாகவும் இருக்கிறார்கள்.

சலிப்பூட்டாத நாவல் என்றாலும், ஆசிரியரின் மற்ற வரலாற்று நாவலுடன் ஒப்பிடும்போது அவரது தரத்திற்கு ஏற்றதாக இல்லை என்பது தனிப்பட்ட கருத்து.

சுஜாதா ஒரு வரலாற்று நாவல் எழுதியிருக்கிறார், அதுவும் ராஜராஜ சோழன் காலத்தைப் பற்றி என்று அறிந்ததில் இருந்தே படிக்க ஆசைப்பட்டேன். 2022 சென்னை புத்தகக் கண்காட்சியில் கிடைக்கவில்லை, 2023 கண்காட்சியில் வாங்கினேன்.

காந்தளூர் சாலைப் போருக்கு முந்தைய நிகழ்வுகளை மையமாக வைத்து நகரும் கதை. வசந்தகுமாரன் பொறுப்பில்லாமல் யோசிக்காமல் முடிவெடுக்கும் இளைஞன். கணேச பட்டர் அவனைப் பெரும்பாலான சிக்கல்களிலிருந்து மீட்கிறார். சோழ இளவரசியை வசந்தகுமாரன் காதலிப்பதால் பிரச்சனையில் சிக்குகிறான். சேர ஒற்றன் எனவும் முத்திரை குத்தப்படுகிறான்.

சில குறைகள் உண்டு: பழந்தமிழ் வார்த்தைகளுக்கு அடிக்குறிப்பு போதவில்லை. நிகழ்வுகளுக்கிடையான கால இடைவெளி தெளிவாக இல்லை — பூகார் முதல் தஞ்சை வரை நிமிடங்களில் சென்றுவிடுகிறார்கள். மன்னனுக்கான பாதுகாப்பு மிகவும் பலவீனமாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது. சில தொடர்ச்சிப் பிழைகளும் உண்டு.

இக்குறைகளை மீறி, வேகமான கதையோட்டத்திற்காகவும் நாயகர்களின் நகைச்சுவையான சம்பாஷணைகளுக்காகவும் ஒரு முறை படிக்கத் தகுந்தது.

சுஜாதாவின் இரண்டாம் மற்றும் கடைசி சரித்திர நாவல். வசந்தகுமாரன் என்றால் வசந்த், கணேஷ பட்டர் என்றால் கணேஷ்!

வசந்தனைப் பற்றி படிக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் அவன் மீது காதல் வந்துவிடுகிறது. சோழ சாம்ராஜ்யத்துக்குள்ள இவங்களை விட்டு விளையாடியிருக்கார் சுஜாதா. இவர்கள் இருவரைத் தாண்டி வேறு எதையுமே படிக்கிற அந்த இரண்டு மணி நேரம் யோசிக்கவே முடியவில்லை.

வசந்தின் வழக்கமான குறும்புகள், சபல புத்தி, அவசரத்தில் வம்பில் மாட்டிக்கொள்ளும் விளையாட்டுத்தனம் — இதுதான் வசந்தகுமாரன். அவனைக் காதலிக்க அழகான இளவரசி அபிமதி. ஆபத்திலிருந்து காப்பாற்றும் நிதானமான கணேஷ பட்டர்.

ராஜராஜ சோழன் பெருவுடையார் கோவில் கட்டும்போது வந்த போரை முன்னிறுத்தி, ஒரு கலகத்தை உண்டாக்கி, அதில் வசந்தகுமாரனைச் சிக்க வைத்து, அபிமதியுடன் காதல் கொள்ள வைத்து, சாளுக்கியனுக்கு நிச்சயித்து, எல்லா சிக்கலிலிருந்தும் காப்பாற்ற கணேஷ பட்டரை வைத்து, கடைசியில் முதல் நிலை ஒற்றனாக்கி — ஒரு வரலாற்றுக் கலவை படைத்துள்ளார் சுஜாதா!

வசந்தகுமாரன் அபிமதியைக் காந்தர்வ மணம் புரிந்து காந்தளூர் செல்வதில் முடியும் கதைக்குச் சரியான முடிவு எழுதப்படவில்லை. காந்தளூர் வசந்தகுமாரனின் முடிவறிய இரண்டாம் பாகம் வந்திருக்கலாம். சுஜாதாவைத் தவிர யாராலும் ஒரு வரலாற்றுப் புனைவுக்கு இயல்பான முடிவு தர முடியாது.

கதை பரவாயில்லை, ஆனால் ஒரு தொடர் கதையின் ஒரு பகுதி போல உணர்வு ஏற்படுகிறது. ஆனால் ஒரே ஒரு பாகம் மட்டுமே இருக்கிறது.

கதையெங்கணும் நம்பவே முடியாத திருப்பங்கள். உண்மையில் கதையோட்டத்தை நகர்த்திச் செல்வதே இந்த நம்பவியலாத திருப்பங்கள்தான்.

கணேச பட்டர்-வசந்தகுமாரன் ஆகிய சோழர் காலத்துக் கணேஷ்-வசந்துக்காகவும் சுஜாதாவின் எழுத்து நடைக்காகவும் ஒரு முறை வாசிக்கலாம்.

சுஜாதாவின் எழுத்தில் சங்கத் தமிழ். சாலையில் செல்பவர்களைத் திட்டப் புதிய சொற்கள் கிடைத்துவிட்டன — ஞமலியே, சுவானத் தோன்றலே, குக்க புத்திரனே!

வரலாற்றுப் புதினங்களில் தனி அடையாளம் சுஜாதாவிற்கு இந்நூலால் கிடைக்கவில்லையெனினும், கல்கி, சாண்டில்யன் போன்றவர்களின் சாயலோடு இருப்பது சிறப்பைத் தருகிறது.

சரித்திர நாவலில் புதிதாகச் சொல்ல ஒன்றுமே இல்லையா? பொன்னியின் செல்வனைப் பிரதி எடுத்தார் போல ஒரு கதை. குந்தவை = அபிமதி, வந்தியத்தேவன் = வசந்தகுமாரன், ஆழ்வார்க்கடியான் நம்பி = கணேச பட்டர்.

ஒரு இளவரசி அவளைக் காதலிக்கும் ஒரு சாதாரண ஆண். அவனைக் காப்பாற்ற கொஞ்சம் அறிவு அதிகமுள்ள ஒரு ஆசான். நாயகன் நாவலின் கடைசியில் ஒரு பயணத்திற்குப் புறப்படுகிறான்.

ஒவ்வொரு அத்தியாயத்தையும் முடிக்கும்போது இருக்க வேண்டிய திருப்பங்கள் தேவையே இல்லாமல் திணிப்பது போல் உள்ளது. தொடர் கதையை ஒரு முழு நாவலாக வாசிப்பதில் இருக்கும் மனச்சோர்வே இதிலும் மிஞ்சுகிறது.

ஒரே ஆறுதல் பெரிய கோவில் காட்டும்போது மக்கள் நிலம் இழந்ததையும் அவர்கள் கொண்ட அதிருப்தியையும் பதிவு செய்திருப்பதே.

ஓ, தே என்ற வார்த்தைகளையே பிரயோகித்து போர் அடித்துப் போன நமக்கு, குக்கன் மகனே, சுவானத் தோன்றலே, ஞமிலி எனப் பல புது வார்த்தைகள் பிரயோகிக்கக் கற்றுத் தந்த சுஜாதாவிற்கு முதலில் நன்றி.

வசந்தகுமாரன் மகாபாரத அர்ஜுனன் போன்றவன். அதற்காக காண்டீபம் ஏந்தி வில்வித்தை புரிபவன் என்று ஏமாந்துவிடாதீர்கள். சபலம், மது, மாது, வீண் வம்பு, வெட்டி வீராப்பு, முக்கியமாகப் பெண் வேடம் தரிப்பதில் கைதேர்ந்தவன். சில நேரங்களில் வந்தியதேவனை ஒத்தவன். அதிகமாகக் காதல் செய்கிறான். குறும்புக்காரப் புத்தி. விளையாட்டு இளைஞன்.

கணேச பட்டர் - வசந்தனின் ஆசான். அனிருத பிரமராயரை ஒத்த கதாபாத்திரம். கடமையும் கருத்துமாக இருக்கும் ஆசாமி. வசந்தகுமரனைப் பல இன்னல்களில் இருந்து விடுவிக்கிறார்.

அபிமதி - பார்த்த மாத்திரத்தில் வசந்தகுமரனைக் காதலிக்கத் தொடங்குகிறாள். வசந்தகுமரனின் நேர் எதிர் சாயல் கொண்டவள். நியூட்டனின் மூன்றாம் விதியை சுஜாதா இங்கு பிரயோகித்திருப்பது கதை நகர்வதற்கு ஊன்றுகோலாய் இருக்கிறது.

ராஜராஜ சோழன், குந்தவை போன்ற பொன்னியின் செல்வன் கதாபாத்திரங்கள் வந்தாலும், வந்தியத்தேவன் இல்லாதது மிகப் பெரிய ஏமாற்றமே. வந்தியதேவனும் வசந்தகுமாரனும் சம்பாஷணை செய்திருந்தால் எவ்வளவு சூப்பராக இருந்திருக்கும்.

புத்தகத்தின் துவக்கத்திலேயே ஆசிரியர் காந்தளூர் போர் சமயத்தில் நிகழ்ந்த ஒரு சிறிய பகுதி எனச் சொல்லியிருந்தால், கதையில் இருக்கும் பல திருப்பங்கள் திருப்பங்களாகவே இருக்க கதை முற்றுப் பெறுகிறது. வசந்தகுமாரன் கொல்லப்பட்டானா? கணேசபட்டர் என்ன ஆனார்? சாளுக்யன் நல்லவனா? யவனனைக் கொன்றது யார் எனப் பல கேள்விகள் விடையில்லாமலே முற்றுப் பெறுகிறது. வழக்கம் போல் வாசகர்களிடமே கதையின் முடிவை விட்டுவிடுகிறார் சுஜாதா.

கதையில் சுஜாதாவின் சோழர் காலத் தமிழைப் பார்க்கும்போது, நம்ம சென்னை தமிழில் பிளந்து கட்டும் சுஜாதாவா இது என ஆச்சர்யப்பட வைக்கிறார்.

புத்தகத்தை மூடி வைக்கும்போது, பொன்னியின் செல்வனுக்குள் ஒரு ஜாலி ரைடு போனது போல ஒரு உணர்வு ஏற்படுவது இயல்பே.