A Family romantic comedy story.

நாயகன் : கெளதம் ( தொழிலதிபர்)

கோபக்காரன். யாரிடமும் வாயால் பேசும் முன் கையால் பேச கூடியவன். அப்படிப்பட்டவனின் கோபத்தை அடக்கி ஆள கூடிய ஒரே ஆள் அவன் மனைவி மட்டுமே!

நாயகி : மகதி (வக்கீல்)

பொறுமையானவள். எங்கேயும் எப்பொழுதும் பொறுமையாக சிந்தித்து செயல்படுபவள். ஆனால் அவளின் பொறுமையையே சோதிக்க கூடியவன் அவள் புருஷன் மட்டுமே!

கதையிலிருந்து ஒரு குட்டி டீசர்

மருத்துவமனையின் வரவேற்பறையில் மஹதி இருக்கும் வார்டு அறிந்து, அங்கே சென்றவர்களை, கொலைகாரர்கள் என்கிற அளவுக்கு முறைத்து வரவேற்ற ஆளவந்தான், கௌதமின் சட்டையைப் பிடித்து, “என்னடா செஞ்ச என் பொண்ணை? உண்மையைச் சொல்லு! சொல்லு, அவ ஏன் எழுந்திருக்க மாட்டேங்குறா?” என்று கேட்க, அவர் அருகில் வந்தாள் மஞ்சரி.

“அப்பா, என்ன பண்றீங்க? எல்லாரும் பார்க்குறாங்க பாருங்க…” என்று கூறி, அவரை கௌதமை விட்டுத் தள்ளி மஞ்சரி அழைத்துச் செல்ல, இடையில் நின்றிருந்த அரிச்சந்திரனைக் கண்ட ஆளவந்தான்,

“டேய்! என் பொண்ணுக்கு மட்டும் ஏதாவது ஆகட்டும்… அப்புறம் இருக்குடா உனக்கு… உன்னை ஜெயிலில் தூக்கிப் போடாம விட மாட்டேன்டா!” என்று கூற,

அதைக் கேட்டு, “எதே! என்னைத் தூக்கி ஜெயில்ல போடுவீங்களா?” என்று அதிர்ந்து போனான் அரிச்சந்திரன்.

‘யோவ், அவன் பண்ணத்துக்கு அவனைப் போடுய்யா… வொய் மீ?’ என்று உள்ளுக்குள் எண்ணியவன்,

‘அப்பனா இருந்தாலு…ம் ஒரு நியாயம் வேணாமாடா…?’ என்று வெளியே கேட்க முடியாது, தனக்குள்ளே கேட்டுக்கொண்டான்.

அதே நேரம், அங்கு இரண்டு காவலர்கள் வர, அரண்டே போய்விட்டான் அரிச்சந்திரன்.

சுவரில் ஒட்டிய பல்லியாக, பின்னே சென்று கௌதமுடன் ஒட்டிக்கொண்டவன், “யோவ் சகலை… பெருசு சொன்ன மாதிரியே போலீசை கூப்பிட்டுருச்சு போலையேயா? இப்போ என்னைய்யா பண்ணுறது?” என்று அரண்டு போய் அவன் கேட்க,

“நாமளே போய் வாக்குமூலம் கொடுத்துடலாமா சகலை? ரெண்டு பேரும் போய் வாக்குமூலம் கொடுத்துடலாமா சகலை?” என்றான் கௌதம்.

“எதே! ரெண்டு பேருமா? அட கொலைகார பாவி! நான் ஏன்டா வாக்குமூலம் கொடுக்கணும்? என் பொண்டாட்டி தான் குத்துக்கலாட்டம் நிக்குறாளே?!” என்றான் அரிச்சந்திரன்.

அதைக் கொஞ்சமும் ஏற்றுக் கொள்ளாதவனோ, “இல்ல சகலை, நாம தப்பு பண்ணியிருக்கோம். நாமளே போயிடலாம்” என்று சொன்னதையே சொன்னவனின் பேச்சில், மிரண்டு போனான் அரிச்சந்திரன்.

‘அவரே விட்டாலும் இவன் என்னை விட மாட்டான் போலயே!’ என்றெண்ணி உள்ளக்குள் பயந்தவன், வேறு வழியில்லை, உண்மையைச் சொல்லிவிட வேண்டியது தான் என முடிவெடுத்து,

“சகலை... சகலை…” என்று அருகில் இருந்தவனைச் சுரண்ட,

“என்ன?” என்று எரிச்சலுடன் பார்த்தவனிடம், “நான் ஒன்னு சொல்வேன். நீ அடிக்க கூடாது” என்றான், அரிச்சந்திரன் மென்று விழுங்கி.

மீண்டும் காவலர்களைப் பார்த்தவன், அவனைப் பராமலேயே, “என்ன?” என்று கேட்க, ஊரில் உள்ள ஆண்டவனை எல்லாம் வேண்டிக்கொண்டு வாயைத் திறந்தவன் சொன்ன வார்த்தைகளில், “என்னய்யா சொல்ற?” என்று அவனை அதிர்ந்து பார்த்தான் கௌதம்.

“இதுவரைக்கும் என் சுண்டு விரல் கூட என் பொண்டாட்டி மேல பட்டது கிடையாது சகலை. அப்புறம் நான் எங்கிருந்து அவளைக் கொல்லுவேன்? நீயே சொல்லு!” என்றவனின் பேச்சில் சற்றுக் குழம்பிப் போனான் கௌதம்.

“என்னய்யா சொல்ற? அப்புறம் தினமும் அவங்களைக் கொல்ல போறேன் போறேன்னு சொல்லிட்டுப் போனது எல்லாம்?!”

“அது சும்மா உதாருக்கு சகலை…” என்றவன் அசடு வழிய சிரிக்க, கடுப்பாகிப் போனவன், “அப்போ அந்த நாய் செத்தது?” என்று பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு கேட்க,

“ஐயோ! சகலை அது சீக்கு வந்து தானா செத்துப் போச்சு. நான் எதுவுமே பண்ணலை” என்று பெருமையாகச் சிரித்தபடி சொன்னவனின் பல்லைக் கழட்டும் வெறியே வந்தது கௌதமுக்கு.

அதில், கையை முறுக்கியபடி தன்னைப் பார்த்தவனின் செயலில், ‘ஆஹா! ஜெயிலுக்குப் போவாமலேயே மேலே போயிடுவேன் போலையே?’ என்று அரண்டவன்,

“நோ… நோ சகலை… முதல்ல கொழுந்தியாக்கு என்னாச்சுன்னு பாருங்க. அப்புறம் என்னைப் பார்க்கலாம்” என்று உள்ளே போன குரலில் சொன்னவன், “போலீஸ் எல்லாம் வேற வந்து இருக்காங்க” என்று கௌதமின் முகத்தை மாமனாரின் புறம் திருப்ப, அங்கே அந்த இரு காவலர்களும் இப்பொழுது இல்லை.

அதைக் கண்டு, “ஐயையோ! இவனுங்க எங்கே போனானுங்க?’ என்று அரிச்சந்திரன் எண்ணி முடிக்கும் முன், அவனின் புறம் திரும்பிய கௌதம், “எங்கய்யா அவங்க?” என்று கேட்டான்.

‘எனக்கு மட்டும் என்ன ஜோசியமா தெரியும்?’ என்று எண்ணியவன், ‘இதைச் சொன்னா இவன் கேட்கவா போறான்?’ என்று எண்ணிக்கொண்டு இருக்கும்பொழுதே, “போய் விசாரியா…” என்று அவனை உந்தி தள்ளினான் கௌதம்.