Reviews for தண்ணீர்

மிகச் சிறந்த எழுத்தாளர்.

அசோகமித்திரன் ஏமாற்றுவதில்லை என்ற நம்பிக்கையைத் தரும் நுட்பமான எழுத்து.

சிறு நிகழ்வுகளின் வழியே தண்ணீர்த் தட்டுப்பாட்டையும் பெண்களின் துயரங்களையும் இயல்பாகச் சொல்கிறார் அசோகமித்திரன். மையப் பாத்திரமான ஜமுனாவைக்கூட மிகைப்படுத்தாமல் சாதாரண மனிதராகக் காட்டுகிறார். சில அத்தியாயங்களே வரும் டீச்சரம்மாவின் வாழ்க்கைப் பார்வையும் அவளது உரையாடலும் முக்கியமானவை. தெளிவான முடிவை எதிர்பார்ப்பவர்களுக்கு ஏமாற்றம் இருக்கலாம். நிதானமாகப் பாத்திரங்களை உள்வாங்கினால் சோகமும் வெறுமையும் சுயநலமும் சிறு புன்னகைகளும் கலந்த வாசிப்பு கிடைக்கும்.

குடிக்கத் தகுந்த தண்ணீரே முதன்மைப் பாத்திரம் என்று சொல்லும்படி அமைந்த நாவல். கடந்தகாலத்தைச் சொன்னாலும், கோடைக்காலத் தண்ணீர்ப் பிரச்சினைகளில் இன்றைய அண்டை மனிதர்களையும் அடையாளம் காண முடிகிறது. பற்றாக்குறையோடு மக்களின் துயரங்கள், நம்பிக்கைகள், நடத்தைகளையும் பேசுகிறது. பாத்திரங்களின் உண்மைத்தன்மை பெரிய பலம்; கூர்மையான உரையாடல்கள் உளவியல் ஆழம் சேர்க்கின்றன. கீழ்நடுத்தர மக்களின் அன்றாட வாழ்வை அறிய வாசிக்கலாம்.

எழுபதுகளின் சென்னையில் ஜமுனா, சாயா என்ற சகோதரிகளின் வாழ்க்கையைத் தண்ணீர்ப் பற்றாக்குறையின் பின்னணியில் சொல்கிறது நாவல். உறுதியான, சுதந்திரமான சாயாவுக்கும் ஜமுனாவுக்கும் உள்ள வேறுபாடு கவனிக்க வைக்கிறது. டீச்சரம்மா தன் துயரங்களைப் பகிர்வதும், சகோதரிகளின் தாய் பழைய கொடுமைகளை நினைவுகூர்வதும் குறிப்பிடத்தக்க பகுதிகள். பெண்களின் பிரச்சினைகளும் தண்ணீருக்கான போராட்டமும் இன்றும் தொடர்வதை உணர வாசிக்க வேண்டிய, ஒரே நாளில் முடிக்கக்கூடிய குறுநாவல்.

ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில் வாசிக்கும்போதும் முன்முடிவுகளைத் தகர்த்து ஆழமாக நெகிழவைக்கும் நாவல். ஜமுனா, சாயா, டீச்சரம்மா ஆகியோரின் தனிமையும் துயரங்களும் தண்ணீரில்லாத நாட்களும் நெருக்கமாக உணரப்படுகின்றன. இலக்கிய உத்திகளின் ஆரவாரமின்றி, எளிமையான வாழ்க்கையினூடே நிலைத்த மனிதத்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. வாசித்து முடித்த பின்னரும் அதன் தாக்கம் நீடிக்கிறது.

பெருநகரத் தண்ணீர்த் தட்டுப்பாட்டையும் அதனால் பெண்கள் படும் சிரமங்களையும் உள்ளபடி பதிவு செய்கிறது நாவல். ஆனால் ஜமுனாவும் டீச்சரம்மாவும் ஆணாதிக்கத்தை எதிர்க்காமல் மன்னித்துப் போவதும், அப்படி அடங்கிப்போவதே தியாகமாகவும் போதனையாகவும் அமைவதும் ஏமாற்றமளிக்கின்றன. இன்றைய பெண்ணிய, சாதியப் பார்வைகளில் இக்கதையை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. இந்தக் குறைகளைத் தாண்டி, சிறு அத்தியாயங்களால் ஒரே நாளில் வாசிக்கக்கூடிய நகர வாழ்வின் பதிவு இது.

மறுவாசிப்பிலும் ஆர்வம் குறையாத நாவல். தண்ணீரை உவமையாகப் பயன்படுத்தியிருப்பது வியப்பூட்டுகிறது. ஜமுனா, சாயா ஆகியோரின் கோபங்களையும் நேசத்தையும் முடிவுகளையும் புரிந்துகொள்ள முடிவதால், அவர்களது வாழ்க்கை என்னவாகும் என்ற அக்கறை உருவாகிறது. டீச்சரம்மாவின் வார்த்தைகள் கதைக்குள் மட்டும் நின்றுவிடாமல் வாசிப்பவருக்கும் ஆறுதல் தருகின்றன. நம்பிக்கையின்மையிலிருந்து மீள்வதற்கான துணிவைத் தருவதும் வாசிப்பனுபவத்தைப் புதுப்பிப்பதும் இந்த எழுத்தின் சிறப்பு.

சுருக்கமும் செறிவும் கொண்டது. ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

எழுபதுகளின் சென்னைத் தண்ணீர்ப் பிரச்சினையுடன் பெண்களின் துயரங்களையும் இணைக்கும் நாவல். இன்றும் பொருத்தமாக இருக்கிறது; முடிவிலும் எல்லாவற்றையும் தீர்த்துவைத்து நிறைவுசெய்வதில்லை.