Reviews for பூனாச்சி அல்லது ஒரு வெள்ளாட்டின் கதை

முதிய தம்பதியின் வாழ்க்கையில் வந்து சேரும் சிறப்பு வாய்ந்த ஆடு, அவர்களின் வாழ்வைப் பல விதங்களில் மாற்றுகிறது. பூனாச்சியிடம் காட்டப்படும் அன்பு கற்றுத்தருவது நிறைய. மிகவும் பிடித்த கதை.

பூனாச்சியின் அரசியல் பகடி நுட்பமாக உணர்த்தப்படாமல் வெளிப்படையாகச் சொல்லப்படுகிறது. மாதொருபாகனில் கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கை வழியாக உருவான தாக்கம் இங்கு இல்லை. சில உரையாடல்கள் பாத்திரங்களின் குரலாக அல்லாமல் ஆசிரியரின் கருத்துகளைத் திணிப்பதாகத் தோன்றுகின்றன. அசுர தேசம் பற்றிய குறிப்புகளுக்கும் போதிய பின்னணி இல்லை. எதைச் சொல்கிறோம் என்பதில் இருக்கும் அக்கறை, எப்படிச் சொல்கிறோம் என்பதில் இல்லாததால், நாவலைவிடச் சமூக அரசியல் கட்டுரையைப் படிப்பது போன்ற உணர்வே மிஞ்சுகிறது.

எளிதாக வாசிக்க முடியும்; அதே நேரத்தில் கதையிலிருந்து விலகவும் முடியாது. பூனாச்சியின் வாழ்க்கையோடு, தங்களையும் ஆடுகளையும் காப்பாற்றப் போராடும் மேய்ப்பவர்களின் துயரங்களும் அழுத்தமாகப் பதிவாகின்றன. ஆட்டின் பார்வையில் சொல்லப்படும் உணர்வுகள் பல இடங்களில் நெகிழ வைக்கின்றன. கால்நடைகளின் வெவ்வேறு வாழ்க்கைப் பாதைகளை அறிமுகப்படுத்துவதுடன், அவற்றை மேய்ப்பவர்களின் வாழ்வையும் புதிய புரிதலோடு பார்க்க வைக்கும் நாவல்.

கதை தடையின்றி நகர்ந்தாலும், ஆழமான உணர்வுப் பிணைப்பை ஏற்படுத்தவில்லை. மூன்றாம் நபர் கதைசொல்லலும் சுவையற்றதாகத் தோன்றும் நடையும் கதையோடு ஒன்றவிடாமல் செய்கின்றன; எதிர்பார்த்த சிக்கலான இலக்கிய அனுபவம் கிடைக்கவில்லை. இடையிடையே மனிதர்களின் துயரங்கள் புலப்படுகின்றன. அதே நேரத்தில், கல்விப்புல விவாதங்களுக்கு வெளியே இருக்கும் எளிய மக்களிடம் ஒடுக்குமுறையைப் பற்றிப் பேசுவதற்கு இந்த எளிமை பயன்படக்கூடும் என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை.

பூனாச்சியின் துயரத்தில் பெண்ணின் அனுபவங்களையும் உணரவைக்கும் பெருமாள் முருகனின் எழுத்து ஆழமாகப் பாதிக்கிறது. எளிய கதைக்குள் பல அடுக்குகள்; தமிழ்ப் பெயர்களும் கிராமிய வாழ்வும் நெருக்கத்தைத் தருகின்றன. கிழவிக்கும் பூனாச்சிக்கும் இடையிலான தாய்–மகள் போன்ற உறவு நுட்பமானது. விலங்குகளை நேசித்தபடியே அவற்றை உடைமையாக்கும் முரணையும், பிழைப்பின் நெருக்கடிகளையும் யாரையும் முழுதாகக் குற்றவாளியாக்காமல் காட்டுகிறது. வாசிப்பு முடிந்தும் அதன் துயரம் அகலுவதில்லை.

பெண் ஆட்டை மையமாகக் கொண்ட சிறந்த உருவகக் கதை. குழந்தைகளுக்கான நூல் அல்ல என்றாலும், ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பின் நடை குழந்தைக் கதையைப் போல இருக்கிறது. விலங்குகளே முக்கியப் பாத்திரங்கள் என்பதால் இந்த நடையை எழுத்தாளரோ மொழிபெயர்ப்பாளரோ தேர்ந்தெடுத்தார்களா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

விலங்குகள் வழியாக மனித அனுபவங்களையும் உணர்வுகளையும் பிரதிபலிக்கும் நாவல். பெருமாள் முருகனிடம் எதிர்பார்க்கும் எழுத்துத் திறன் இதில் நிறைவாக இருக்கிறது. ஆழமான உணர்வுப் பிணைப்பு ஏற்படாவிட்டாலும் நீண்ட காலம் நினைவில் நிற்கக்கூடியது. சிறிய நூலுக்குள் பலவற்றைச் சொல்லியிருக்கிறார்; வாழ்க்கையின் வெவ்வேறு கட்டங்களில் மீண்டும் படித்துப் பார்க்கலாம் என்று தோன்றுகிறது.

பூனாச்சியின் வாழ்க்கை வெறும் ஆட்டின் கதையாக நின்றுவிடவில்லை. காதல், இழப்பு, தாய்மை, வறுமை ஆகியவற்றுடன் விலங்குகள் மீதான கொடுமைகளையும் அதிகாரத்தின் பாகுபாட்டையும் பேசுகிறது. ஆடுகளின் காதலையும் மனிதக் காதல்போல உணரவைக்கும் எழுத்து. யாரையும் நேரடியாகக் குறிவைக்காமல் அநீதிகளைச் சுட்டும் நுட்பமும், எதார்த்தத்துக்கு நெருக்கமான சித்தரிப்பும் ஈர்க்கின்றன. படைப்பின் கலைத்தன்மையைக் காக்கும் என். கல்யாணராமனின் மொழிபெயர்ப்பும் சிறப்பானது.

சிரிப்பையும் கண்ணீரையும் வரவழைத்து, மனதை நொறுக்கவும் செய்யும் இனிய கதை. மற்ற ஆடுகளோடு சேர்ந்து வாழ ஏங்கும் பூனாச்சியின் பாசமும், பிறரிடம் காட்டும் பரிவும், அது புரிந்துகொள்ளப்படாத வேதனையும் நெகிழ வைக்கின்றன. அந்தச் சிறிய ஆட்டின் உணர்வுகளே கதையோடு ஆழமாக ஒன்றச் செய்கின்றன.

ஆனிமல் ஃபார்ம் போலவே பூனாச்சியும் அரசியல் பேசும் நாவல். பாலினம், சாதி, வர்க்கம், விலங்குகளின் உரிமை, ஒடுக்கப்பட்டோரின் நிலை எனப் பலவற்றை எளிமையாகச் சொல்கிறது. பெருமாள் முருகனின் எழுத்தில் தனித்துத் தெரிவது இந்த எளிமைதான். வாசித்து முடித்த பின்னும் பூனாச்சியைப் பிரிந்த உணர்வு எஞ்சுகிறது.