Reviews for நைலான் கயிறு

தமிழ்ச் சினிமாவில் பலமுறை பார்த்த கதைக்களம்தான்; சுஜாதாவின் நடையும் கதையை நகர்த்தும் விதமும் இன்றும் புதிதாகத் தோன்றுகின்றன. சுனந்தாவின் மனநிலையையும் அவள் எண்ணங்களுக்கான காரணங்களையும் ஆராய்ந்திருப்பது சிறப்பு. முதல் பாதியில் கணேஷும், பிற்பாதியில் காவல்துறை அதிகாரி ராமநாதனும் கவனத்தை ஈர்க்கிறார்கள். ராமநாதனின் சிந்தனை முறை, சக அதிகாரிக்கு விளக்கும் விதம், மகளுடனான உரையாடல் ஆகியவை ரசிக்க வைக்கின்றன. உச்சக்கட்டம் மட்டும் சற்றுச் சினிமாத்தனமாக இருக்கிறது.

வழக்கமான துப்பறியும் கதைகளிலிருந்து விலகிய அணுகுமுறை சுஜாதாவின் முதல் நாவலிலேயே கவனிக்க வைக்கிறது. மூளைக்கு அதிக வேலை தரும் புதிரைவிட நாடகத்தன்மைக்கே இடம் அதிகம்; இருந்தாலும் அந்த மாறுபாடு புத்துணர்ச்சி தருகிறது. கணேஷின் வாதங்களும் நீதிமன்ற விவாதங்களும் குறிப்பாக ரசிக்க வைக்கின்றன. பெர்ரி மேசனை நினைவூட்டும் அம்சமும் பிடித்திருக்கிறது. வழக்கறிஞர்களையே நாயகர்களாகக் கொண்ட சுஜாதா, இதுபோன்ற நீதிமன்றக் கதைகளை இன்னும் எழுதியிருக்கலாமே என்று தோன்றுகிறது.

கொலையாளி யார் என்ற தேடல் ரசிக்க வைக்கிறது. முடிவு மட்டும் சற்றுச் சினிமாத்தனமாக அமைந்திருக்கிறது. இதைப் போன்ற தமிழ்த் துப்பறியும் கதைகள் ஆங்கிலத்திலும் இந்தியிலும் இன்னும் அதிகமாக மொழிபெயர்க்கப்பட வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தைத் தரும் நூல்.

வழக்கறிஞர் கணேஷ் அறிமுகமாகும் இந்தக் கதை பரபரப்பாகப் பக்கங்களைப் புரட்ட வைக்கிறது. அத்தியாயத் தொடக்கங்களில் வரும் டைரிக் குறிப்புகள் முதலில் கதைக்குச் சம்பந்தமில்லாதவை போலத் தெரிந்தாலும், முடிவில் அவற்றைப் பொருத்தமாக இணைத்துவிடுகிறார் சுஜாதா. மற்ற கதைகளில் பெண்களிடம் வழிவது வசந்தின் வேலையாக இருக்கும்; இங்கே அதையும் கணேஷே செய்கிறார். வசந்த் அறிமுகமாகும் கதையையும் வாசிக்கும் ஆர்வத்தைத் தூண்டுகிறது.

கிரைம் பேட்ரோல் தொடரின் ஓர் அத்தியாயத்தைப் போலவே இருக்கிறது. இந்தக் கதை எதைச் சொல்ல வருகிறது என்பதும், வாசிப்பில் என்ன கிடைக்கிறது என்பதும் புரியவில்லை. தொண்ணூறு பக்கங்களுடன் முடிந்ததே ஆறுதல்; இன்னும் இருநூறு, முந்நூறு பக்கங்கள் நீண்டிருந்தால் இந்த வாசிப்பைத் தாங்கியிருக்க முடியாது.