Reviews for நீர்வழிப் படூஉம்

ஈரோடு, திருப்பூர் வட்டாரத்தில் நிகழும் கதை, காருமாமாவின் இறுதிச் சடங்கில் தொடங்கி அவரையும் அவரது குடும்பத்தையும் பற்றிய நினைவுகளாக விரிகிறது. பெரும்பாலான அத்தியாயங்களில் துயரமே நிறைந்திருக்கிறது.

நமக்குத் தெரிந்த மனிதர்களைப் போலவே இருக்கும் கதாபாத்திரங்களிடையே கதை இயல்பாக நகர்ந்து, அவர்களது வாழ்க்கையை ஆழமாகப் பேசுகிறது. ஏற்றத்தாழ்வுகளும் அன்பும் வெறுப்பும் விருப்புவெறுப்புகளும் கலந்த மனிதர்களே இவர்கள். சண்டைகளையும் கருத்து வேறுபாடுகளையும் தாண்டி, ஒருவரை அவர் இயல்புடன் ஏற்று நேசிப்பதே முக்கியம் என்ற எண்ணத்தை நாவல் வலியுறுத்துகிறது.

காருமாமாவின் இறுதிச் சடங்கில் தொடங்கும் கதை, குடிநாசுவர் சமூகத்தின் பின்னணியில் அவரது வாழ்க்கைச் சரிவையும் சமூகத்துடனான உறவையும் சித்தரிக்கிறது. பிரிந்த உறவுகள், தவறுகளை மன்னித்தல், எதிர்பார்ப்பற்ற அன்பு ஆகியவை கதையின் மையமாகின்றன.

கொங்கு வட்டார எழுத்துநடை நெருக்கமாக அமைந்திருக்கிறது. ஒடுக்கப்பட்ட குடிநாவித சமூகத்தின் வலியையும் வாழ்வியலையும் சிறிதும் மிகைப்படுத்தாமல் எதார்த்தமாகச் சொல்கிறது நாவல். வாசகரை அந்த மனிதர்களின் வாழ்க்கைக்குள் அழைத்துச் செல்லும் உயிரோட்டம் இதன் சிறப்பு.

சிறிய நாவல் என்றாலும் சிறப்பாக எழுதப்பட்டுள்ளது. மெதுவான தொடக்கமும் வட்டார வழக்கும் முதலில் வாசிப்பைச் சிரமமாக்குகின்றன. கதாபாத்திரங்களையும் உறவுகளையும் நிறுவுவதற்குக் கணிசமான இடம் ஒதுக்கப்படுகிறது; அந்தக் கட்டத்தைத் தாண்டியதும் நிறுத்த முடியாத அளவுக்குக் கதை ஈர்க்கிறது. இறுதியை நெருங்கும்போது வேகம் கூடுகிறது. கடைசி அத்தியாயம் வியக்க வைக்கிறது; முடிவு கலவையான உணர்வுகளைத் தந்தாலும் மறக்க முடியாததாக இருக்கிறது.

வாழ்வின் அடிப்படைகளைப் பேசும் இந்த நாவலில், கதாபாத்திரங்களைப் பாரபட்சமின்றிச் சித்தரித்திருப்பது தனிச்சிறப்பு. யாரையும் தேவையின்றி உயர்த்தவோ தாழ்த்தவோ செய்யாத அணுகுமுறை கவனிக்க வைக்கிறது. எளிமையான கொங்கு நாட்டுப் பேச்சுவழக்கைக் கொண்டு கதையை வித்தியாசமாகச் சொல்லியிருக்கிறார் தேவிபாரதி.

காரு மாமாவின் வாழ்க்கையை நெருக்கமாகப் பதிவு செய்யும் நாவல், செறிவான கொங்கு வட்டார மொழியில் அந்தப் பகுதி மக்களின் வாழ்வை நுணுக்கமாகக் காட்டுகிறது. துயரங்களுக்கிடையிலும் பிறரிடம் அவர் காட்டும் அன்பும் பரிவும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. ஆனால் கொங்கு நிலவுடைமையாளர்களிடம் அந்தச் சமூகம் எதிர்கொண்ட சுரண்டல்களைப் படைப்பு வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவரவில்லை என்பது குறை. தனிமனித வாழ்வை மையப்படுத்தி வேறுபட்ட பாதையைத் தேர்ந்திருக்கும் இந்த விளிம்புநிலை மக்களின் கதையை வாசிக்கலாம்.

உறவுகளின் சண்டைகளையும் பிரிவுகளையும் தாண்டி நீடிக்கும் அன்பை, வீட்டுப் பெரியவர்கள் அருகில் அமர்ந்து சொல்வதுபோல நெருக்கமாகச் சொல்கிறார் தேவிபாரதி. காலம் முன்னும் பின்னுமாக நகர்வதும் நீண்ட நினைவோட்டங்களும் கதைக்கு வலு சேர்க்கின்றன. தொடக்கத்தில் உறவுமுறைகள் குழப்பினாலும், சில அத்தியாயங்களுக்குப் பிறகு வட்டார மொழி இயல்பாகப் பிடிபடுகிறது. குடிநாவிதர்களின் வாழ்வியலையும் காரு மாமாவின் அன்பையும் காட்டும் நாவல், மன்னிப்பைப் பற்றியும் உறவுகளைப் பற்றியும் மறுபரிசீலனை செய்ய வைக்கிறது.

காரு மாமாவின் வாழ்க்கையின் வழியே சாதியிலும் பொருளாதாரத்திலும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் துயரங்களையும் சிறு மகிழ்ச்சிகளையும் காட்டுகிறது நாவல். கதாபாத்திரங்களை ஒருதலைப்பட்சமாக உயர்த்தவோ தாழ்த்தவோ செய்யாமல் அணுகுவது இதன் சிறப்பு. கொங்கு பகுதி நாவிதக்குடி வட்டார வழக்கால் தொடக்கத்தில் கதைக்குள் நுழைவது சற்றுச் சிரமமாக இருக்கிறது. பழகிய பிறகு அந்த மனிதர்களின் வாழ்வோடு ஒன்ற முடிகிறது.

காரு மாமாவின் இறப்பிலிருந்து விரியும் நினைவுகள், உறவுகளையே பற்றிக்கொண்டு வாழ்ந்த ஒரு குடிநாவிதரின் வாழ்க்கையை மிகையின்றிக் காட்டுகின்றன. அவருடைய அன்பும் கொண்டாட்டங்களும் மட்டுமல்லாமல், கைவிடப்பட்ட தனிமையும் உருக்குலைவும் ஆழமாகப் பதிகின்றன. மனிதர்களின் மேன்மைகளோடு குறைகளையும் மறைக்காமல், உறவுப் பூசல்கள், குற்றவுணர்வு, மன்னிப்பு ஆகியவற்றை உணர்வுபூர்வமாகச் சொல்கிறது நாவல். இத்தகைய மனிதர்களையும் மறந்துபோன உறவுகளையும் மீண்டும் நினைத்துப் பார்க்க வைக்கும் படைப்பு.