ஆதிசக்தீஸ்வரிக்கு வேறுவழி தெரியவில்லை. அவளது குடும்பத்தின் மானத்தை நிமிர்த்த அவள் தனது காதலை விலை கொடுக்க வேண்டியதாய் போயிற்று. அவள் தனது காதலை கொடுத்துத் திருமணத்தை வாங்கி இருக்கிறாள். வீட்டில் இருப்பவர்களின் வாழ்க்கை அவளது கைகளில் எனும் போது... பேதை பெண்ணவள் என்ன செய்வாள்? அன்னை, அண்ணி, அக்கா என்று மூன்று பெண்களின் வாழ்க்கையும் ஒற்றைப் பெண்ணான அவளது வார்த்தைகளில் அடங்கி இருந்தது. அவள் தனது காதலை மரணிக்க வைத்து, மனசாட்சியைக் குழி தோண்டி புதைத்து விட்டு தான் இந்தத் திருமணத்திற்கு ஒத்துக் கொண்டது. ஒரு குடும்பம் வாழ அவள் தனது காதலை இழப்பதில் தவறில்லையே!

எத்தனையோ பெண்கள் தங்களது காதலை மறந்து வேறு திருமணம் செய்து கொண்டு வாழவில்லையா! அப்படித்தான் அவள் தனது மனதினை தேற்றி கொண்டாள். காதலின் இழப்பு உயிர் வரை சென்று வலிக்கதான் செய்கிறது. மற்றவர்களுக்காக அவள் அனைத்து வலிகளையும் தாங்கி கொண்டாள். இது பெண்களுக்கே உண்டான சாபம் போலும்...

ஆனால் அன்பு இல்லாது அநாதையாய் நின்ற ஒரு ஜீவனைப் பற்றி மட்டும் அவள் நினைக்க மறந்து தான் போனாள். அவனுக்கு அவள் மட்டுமே உயிர்நாடி என்பதை அவள் மறந்து தான் போனாள். அவள் இல்லை என்றால் அவன் பைத்தியமாகி விடுவான் என்பதை அவள் மறந்து தான் போனாள். அவள் கிடைக்கவில்லை என்றால் அவன் வேதனையில் துடிதுடித்துச் செத்து விடுவான் என்பதை அவள் மறந்து தான் போனாள்.

ஏன் பெண்ணவளுக்கு அவன் துச்சமாகி போனான்? காதல் என்ற வார்த்தையை அவன் சொல்லாததாலா? இல்லை, பெண் சகவாசம் அவனுக்குச் சகஜம்... வேறு பெண்ணைக் காணும் போது தன்னை மறந்து போவான் என்று அவள் அவனைச் சாதாரணமாக எண்ணி கொண்டாளா? பெண்ணவள் தனது காதல் மட்டும் தான் உயர்ந்தது என்று எண்ணி கொண்டு இறுமாப்பாய் அறிவிழந்து செயல்பட்டு விட்டாளோ? காலில் விழுந்து கெஞ்சி கதறிய ஆணின் உணர்வுகளை அவள் அவதானிக்க மறந்து போனாளோ? ஆணவன் அவள் காலில் விழுந்தானே... அப்போதாவது அவள் அவனைப் பற்றி உணர்ந்திருக்க வேண்டாமா? 'நீ தான் எல்லாம்' என்று சரணடைந்தானே... அப்போதாவது அவள் அவனிடம் சரணடைந்திருக்க வேண்டாமா?

இங்கே எல்லாமே தவறாகி போனது. அவள் நிலையில் இருந்து அவன் யோசிக்க வில்லை. அவன் நிலையில் இருந்து அவள் யோசிக்க வில்லை. விதி இருவரையும் இணைத்து வைத்து இன்னும் விளையாடி பார்க்க ஆசை கொண்டது. விதியில் இருந்து யார் தப்ப கூடும்?