"பிரின்ஸ்..." அவள் பதட்டத்துடன் அவனது முகத்தைப் பார்த்தாள். பின்னே முகத்தில் எள்ளும் கொள்ளும் வெடிப்பது போல் அவன் இருந்தால் பயம் வராது போகுமா!

"இங்கே என்ன பண்ணுற?"

"வீட்டில் மீதமான சாப்பாட்டை வீணாக்காம தெருநாய், பூனைகளுக்குக் கொடுப்பேன். அதான் இன்னைக்கும் வந்தேன்." அவள் விளக்கம் கொடுக்க...

"மீதமாகாம சமைக்கப் பழகு." அவன் அவளுக்கு வார்த்தையால் ஒரு கொட்டு வைக்க... அவள் சரியென்று தலையாட்டினாள்.

"அது சரி... அவன் எதுக்குத் துணைக்கா?" அவனது பார்வை பரணியை வெறித்தது.

"நான் கூப்பிடலை. அவரா தான் வந்தார். ஆகாஷ் சார் வீட்டில் இருப்பதால்... பரணி சார் எங்க கூட வந்தார்."

"வா, வந்து காரிலேறு." அவன் உறும...

"இல்லை பிரின்ஸ். நான் பரணி சாரோட நடந்து வர்றேன். இந்தா நாலு எட்டு எடுத்து வச்சா நம்ம வீடு வந்திருமே." என்று அவள் சொல்ல...

சர்வேஸ்வரன் கோபமாய் அவளை உறுத்து விழித்தவன் விருட்டென்று காரை கிளப்பிக் கொண்டு சென்று விட்டான்.

"சார், ரொம்பக் கோபக்க்காரரா?" பரணி சர்வேஸ்வரனை கண்டு கேட்டான்.

"ச்சேச்சே, அப்படி எல்லாம் இல்லை. ரொம்பத் தங்கமான மனுசன்." அவள் சர்வேஸ்வரனை தாங்கி பேசினாள். இருவரும் இணைந்து வீட்டை நோக்கி நடந்தனர்.

"பார்த்தால் அப்படித் தெரியலையே. எப்போ பார்த்தாலும் உன் கிட்ட கோபமா தான் பேசுகிறார்." அவனும் இந்த ஒரு மாதமாகப் பார்த்துக் கொண்டு தானே இருக்கின்றான்.

"அந்த வீட்டிலேயே அவர் தான் ரொம்ப நல்லவர்."

"எங்க ஆகாஷ் சாரை விடவா?"

"நிச்சயமாய்... ஆகாஷ் சார் என்ன தான் நம்ம கிட்ட நல்ல மாதிரியா பழகினாலும்... அவரோட காரில் எல்லாம் நம்மைச் சரி சமமா அழைச்சிக்கிட்டு போக மாட்டார்." என்றவளை இடைமறித்து,

"நான் போகலையா?" என்று பரணி கேட்டான்.

"நீங்க டிரைவர். அதைக் கணக்கில் சேர்க்க முடியாது. ஆனால் பிரின்ஸ் அப்படி இல்லை. இப்போ கூடப் பாருங்க... அவரோட கார் வெளிநாட்டுக் கார், அதுவும் கோடி ரூபாய் பெருமானம் உடையது. அதில் என்னை ஏற சொன்னார் பார்த்தீங்களா? அந்த மனசு யாருக்கும் வராது." அவள் சர்வேஸ்வரனை விட்டு கொடுக்காது பேசினாள்.

"ஆனாலும் நீ அவரைக் கண்டு ரொம்பத்தான் பயப்படுற."

"அதுக்குப் பெயர் பயம் இல்லை. பக்தி." என்று கூறி சிரித்தவளை பரணி இமைக்காது பார்த்தான். இந்த வெகுளி பெண்ணைப் பிடிக்காது இருந்தால் தான் ஆச்சிரியமே!

இருவரும் பேசி கொண்டே வீட்டு வாயிலினுள் நுழைந்தனர். காரை விட்டு இறங்கி இவர்களுக்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்த சர்வேஸ்வரன் விழிகளில் தவறாது இந்தக் காட்சி தென்பட்டது. அவனுள் கோபம் சுர்ரென்று ஏறியது. உதயரேகாவோ பரணியுடன் பேசியபடி சென்றவள் சர்வேஸ்வரனை கவனிக்கவில்லை. அதைக் கண்டு அவனது கோபம் உச்சத்தினைத் தொட்டது. அவன் கோபத்தோடு அருகில் இருந்த பூந்தொட்டினை காலால் எட்டி உதைத்தான். கராத்தே கற்று இருந்தவனின் கால் பலத்தின் முன் தொட்டி பலமிழந்து இரண்டாகப் பிளந்தது. அவன் தன்னை எட்டி உதைத்த ஆத்திரத்தில் தொட்டி அவனது வலக்கால் கட்டை விரலை நன்கு பதம் பார்த்து பழிவாங்கி விட்டது. அவனது வலக்கால் கட்டை விரலில் இருந்து இரத்தம் கசிய ஆரம்பித்தது.

தொட்டி உடைந்த சத்தத்தில் திடுக்கிட்டு திரும்பி பார்த்த உதயரேகா அங்குச் சர்வேஸ்வரன் காலில் இருந்து இரத்தம் வருவதைக் கண்டு பதறி போய் ஓடி வந்தாள். அவள் வருவதை அறிந்து கொண்ட அவன் வேண்டுமென்றே வலியில் ஆவெனக் கத்தினான்.

"ஐயோ, எவ்வளவு ரத்தம்! பார்த்து வர கூடாதா பிரின்ஸ்?" அவள் பதட்டத்துடன் கேட்டபடி அவன் காலருகே மண்டியிட்டு அமர்ந்தவள் தனது புடவை முந்தானையைக் கிழித்து அவனது கால் கட்டை விரலில் சுற்றி இறுக கட்டினாள்.

அவளது குனிந்த தலையைப் பார்த்து கொண்டவனின் விழிகள் இரண்டும் சாதித்து விட்ட சந்தோசத்தில் பளபளத்தது. அவனது முகத்தில் பெரும் திருப்தி நிலவியது.