சரோஜினியைப் போன்ற பெண்கள் இன்றும் நம் கண்முன்னே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் — வாசித்து முடித்த பிறகும் மனதில் தங்கும் வலி அதுதான்.

அம்மா இல்லாமல் போனால் ஒரு நடுத்தர குடும்பத்தின் நிலை என்னவாகும் என்பதை மிகத் தெளிவாகக் காட்டியிருக்கிறார் ஆசிரியர். எந்தக் கருத்தையும் வாசகர் மேல் திணிக்காமல், மேலோட்டமாகச் சொல்லிச் செல்லும் விதம் அழகு.

இதில் வரும் கதாபாத்திரங்கள் நாம் அன்றாட வாழ்வில் பார்க்கும் மனிதர்கள்தான். அதனால்தான் இந்தக் கதை இத்தனை நெருக்கமாக இருக்கிறது.

சில இழப்புகள் குழந்தைகளை ஒரே இரவில் வளர்த்து விடுகின்றன — அதற்கு அவர்கள் தயாராக இருக்கிறார்களா என்று யாரும் கேட்பதில்லை.

ஒரு துக்கம் ஒரு குடும்பத்தை எப்படி மறுவடிவம் செய்கிறது என்பதை இந்தக் கதை காட்டுகிறது. ஒரு சிறுமி தன் அப்பாவித்தனத்தை இழக்கிறாள்; வீட்டையே ஒன்றாகப் பிடித்து வைக்கும் பொறுப்பு அவள் தோளில் ஏறுகிறது.

அவளும் துக்கத்தில்தான் இருக்கிறாள் என்பதை மட்டும் அந்த வீட்டில் யாரும் நினைவில் வைத்திருப்பதில்லை. அதுதான் இந்நூலின் மிகக் கூர்மையான இடம்.

1970களில் எழுதப்பட்ட ஒரு படைப்பில் பெண் கல்விக்கு ஆதரவாகக் குரல் கொடுத்திருப்பது சாதாரண விஷயமல்ல; அது ஒரு முற்போக்கு எழுத்தாளரின் வேலை.

ஆசிரியரின் நடை தத்துவார்த்தமாகவும் மிகச் சிக்கனமாகவும் இருக்கிறது — தேவையான வார்த்தைகள் மட்டும், மிச்சம் மௌனம். அந்த நடையின் ரசிகனாகவே ஆகிவிட்டேன்.

ஆனால் கதையின் இறுதியில், மேற்படிப்பு என்று வரும்போது வறுமையும் ஆணாதிக்கமும் சேர்ந்து அவளை நிறுத்தி விடுவது வாசிப்பின் மகிழ்ச்சிக்கு ஒரு தடைக்கல் போல் இருந்தது. இடஒதுக்கீடு குறித்து மறைமுகமாக வைக்கப்படும் கிண்டல் ஒன்றும் உறுத்துகிறது — அதனால்தான் முழு மதிப்பெண் இல்லை.

ஒரு நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பம், அதன் நாள்தோறும் திரும்பி வரும் சின்னச் சின்ன சிக்கல்கள் — அவ்வளவுதான் இந்தக் குறுநாவலின் நிலம். ஆனால் அந்தச் சிறிய நிலத்திற்குள் வாழ்க்கை முழுவதும் அடங்கியிருக்கிறது.

கழுதையாக இருந்தாலும் ஒரு அளவுக்குத்தான் சுமையைத் தூக்க முடியும் என்பதை இந்நூல் நினைவூட்டுகிறது. இதில் வரும் எவரும் நமக்கு அன்னியர் அல்ல.

கோபம், ஏக்கம், அன்பு, விரக்தி என வாழ்க்கையில் இயல்பாக வந்து போகும் உணர்வுகள் அனைத்தையும், நடுத்தர குடும்பங்களில் இருக்கும் சிக்கல்களையும், எந்த மிகைப்படுத்தலும் இல்லாமல் ஆசிரியர் காட்டியிருக்கிறார்.

எவ்வளவு அன்பு இருந்தாலும், எவ்வளவு ஆசை இருந்தாலும், அதைச் சொல்லிவிட ஏதோ ஒரு தயக்கம் நமக்குள் எப்போதும் இருந்து கொண்டேயிருக்கிறது — அதைத்தான் இந்தக் கதை மௌனமாகப் பேசுகிறது.

வாசித்து முடித்ததும் ஒரு வெறுமை மிஞ்சுகிறது — விரல்களுக்கு நடுவே மணல் கசிந்து போவது போல ஒரு குடும்பம் கண்முன்னே உதிர்ந்து போவதைப் பார்த்த வெறுமை.

கதையின் தொடக்கத்தில் வீட்டினுள் நுழையும் சரோஜினி, முடிவில் வீட்டை விட்டு வெளியேறுகிறாள்; அதே நேரத்தில் குடும்பம் அவள் மேல் வைத்திருந்த கட்டுப்பாடுகளிலிருந்தும் வெளியேறுகிறாள்.

ஆண்கள் அதிகாரத்தை விரும்புகிறவர்களாகவும், அதே சமயம் அதிகாரமற்ற பொம்மைகளாகவும் இருப்பதைக் காட்டிய விதம் உண்மையாக இருந்தது. பெண்கள் தங்கள் ஆசைகளும் தேவைகளும் குடும்பத்திலிருந்து உடனடியாகக் கிடைத்து விட வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பதையும் அதே நேர்மையுடன் பதிவு செய்திருக்கிறார் ஆசிரியர்.

மரணம் ஒரு குடும்பத்தை உதிரி உதிரி மணலாக மாற்றி விடுகிறது. அம்மா, அப்பா, அண்ணன் என எல்லோரையும் நம்பி தன் வாழ்வில் ஏதாவது நடந்து விடும் என்று காத்திருக்கிறாள் சரோஜினி. எல்லோரும் கைவிட்ட பிறகு வெளியேறுவதைத் தவிர அவளுக்கு வேறு என்ன வழி இருந்தது?