Reviews for மணல்

சரோஜினியைப் போன்ற பெண்கள் இன்றும் நம் கண்முன்னே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் — வாசித்து முடித்த பிறகும் மனதில் தங்கும் வலி அதுதான்.

அம்மா இல்லாமல் போனால் ஒரு நடுத்தர குடும்பத்தின் நிலை என்னவாகும் என்பதை மிகத் தெளிவாகக் காட்டியிருக்கிறார் ஆசிரியர். எந்தக் கருத்தையும் வாசகர் மேல் திணிக்காமல், மேலோட்டமாகச் சொல்லிச் செல்லும் விதம் அழகு.

இதில் வரும் கதாபாத்திரங்கள் நாம் அன்றாட வாழ்வில் பார்க்கும் மனிதர்கள்தான். அதனால்தான் இந்தக் கதை இத்தனை நெருக்கமாக இருக்கிறது.

சில இழப்புகள் குழந்தைகளை ஒரே இரவில் வளர்த்து விடுகின்றன — அதற்கு அவர்கள் தயாராக இருக்கிறார்களா என்று யாரும் கேட்பதில்லை.

ஒரு துக்கம் ஒரு குடும்பத்தை எப்படி மறுவடிவம் செய்கிறது என்பதை இந்தக் கதை காட்டுகிறது. ஒரு சிறுமி தன் அப்பாவித்தனத்தை இழக்கிறாள்; வீட்டையே ஒன்றாகப் பிடித்து வைக்கும் பொறுப்பு அவள் தோளில் ஏறுகிறது.

அவளும் துக்கத்தில்தான் இருக்கிறாள் என்பதை மட்டும் அந்த வீட்டில் யாரும் நினைவில் வைத்திருப்பதில்லை. அதுதான் இந்நூலின் மிகக் கூர்மையான இடம்.

1970களில் எழுதப்பட்ட ஒரு படைப்பில் பெண் கல்விக்கு ஆதரவாகக் குரல் கொடுத்திருப்பது சாதாரண விஷயமல்ல; அது ஒரு முற்போக்கு எழுத்தாளரின் வேலை.

ஆசிரியரின் நடை தத்துவார்த்தமாகவும் மிகச் சிக்கனமாகவும் இருக்கிறது — தேவையான வார்த்தைகள் மட்டும், மிச்சம் மௌனம். அந்த நடையின் ரசிகனாகவே ஆகிவிட்டேன்.

ஆனால் கதையின் இறுதியில், மேற்படிப்பு என்று வரும்போது வறுமையும் ஆணாதிக்கமும் சேர்ந்து அவளை நிறுத்தி விடுவது வாசிப்பின் மகிழ்ச்சிக்கு ஒரு தடைக்கல் போல் இருந்தது. இடஒதுக்கீடு குறித்து மறைமுகமாக வைக்கப்படும் கிண்டல் ஒன்றும் உறுத்துகிறது — அதனால்தான் முழு மதிப்பெண் இல்லை.

ஒரு நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பம், அதன் நாள்தோறும் திரும்பி வரும் சின்னச் சின்ன சிக்கல்கள் — அவ்வளவுதான் இந்தக் குறுநாவலின் நிலம். ஆனால் அந்தச் சிறிய நிலத்திற்குள் வாழ்க்கை முழுவதும் அடங்கியிருக்கிறது.

கழுதையாக இருந்தாலும் ஒரு அளவுக்குத்தான் சுமையைத் தூக்க முடியும் என்பதை இந்நூல் நினைவூட்டுகிறது. இதில் வரும் எவரும் நமக்கு அன்னியர் அல்ல.

கோபம், ஏக்கம், அன்பு, விரக்தி என வாழ்க்கையில் இயல்பாக வந்து போகும் உணர்வுகள் அனைத்தையும், நடுத்தர குடும்பங்களில் இருக்கும் சிக்கல்களையும், எந்த மிகைப்படுத்தலும் இல்லாமல் ஆசிரியர் காட்டியிருக்கிறார்.

எவ்வளவு அன்பு இருந்தாலும், எவ்வளவு ஆசை இருந்தாலும், அதைச் சொல்லிவிட ஏதோ ஒரு தயக்கம் நமக்குள் எப்போதும் இருந்து கொண்டேயிருக்கிறது — அதைத்தான் இந்தக் கதை மௌனமாகப் பேசுகிறது.

வாசித்து முடித்ததும் ஒரு வெறுமை மிஞ்சுகிறது — விரல்களுக்கு நடுவே மணல் கசிந்து போவது போல ஒரு குடும்பம் கண்முன்னே உதிர்ந்து போவதைப் பார்த்த வெறுமை.

கதையின் தொடக்கத்தில் வீட்டினுள் நுழையும் சரோஜினி, முடிவில் வீட்டை விட்டு வெளியேறுகிறாள்; அதே நேரத்தில் குடும்பம் அவள் மேல் வைத்திருந்த கட்டுப்பாடுகளிலிருந்தும் வெளியேறுகிறாள்.

ஆண்கள் அதிகாரத்தை விரும்புகிறவர்களாகவும், அதே சமயம் அதிகாரமற்ற பொம்மைகளாகவும் இருப்பதைக் காட்டிய விதம் உண்மையாக இருந்தது. பெண்கள் தங்கள் ஆசைகளும் தேவைகளும் குடும்பத்திலிருந்து உடனடியாகக் கிடைத்து விட வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பதையும் அதே நேர்மையுடன் பதிவு செய்திருக்கிறார் ஆசிரியர்.

மரணம் ஒரு குடும்பத்தை உதிரி உதிரி மணலாக மாற்றி விடுகிறது. அம்மா, அப்பா, அண்ணன் என எல்லோரையும் நம்பி தன் வாழ்வில் ஏதாவது நடந்து விடும் என்று காத்திருக்கிறாள் சரோஜினி. எல்லோரும் கைவிட்ட பிறகு வெளியேறுவதைத் தவிர அவளுக்கு வேறு என்ன வழி இருந்தது?

நேரத்தையும் பணத்தையும் செலவழிக்கத் தகுந்த நூல் இது — சத்தமில்லாமல், மெதுவாக, ஆனால் ஆழமாக வேலை செய்யும் வகை.

1960களைச் சுற்றி வாழும் ஒரு குடும்பத்தின் கதை. பள்ளியிலிருந்து வீடு திரும்பும் சரோஜினியுடன் தொடங்கி, வீட்டை விட்டு வெளியேறும் அவளுடன் முடிகிறது. இடையில் ஒரு பிறப்பு, ஒரு இறப்பு, ஒரு காதல், குழந்தைகள், விரக்தி என ஒவ்வொரு வீட்டிலும் நடக்கும் அன்றாட விஷயங்கள்.

கதாபாத்திரங்கள் எப்படி நடமாடுகிறார்கள், தங்கள் பொருட்களை எங்கே வைக்கிறார்கள் என்பதை மட்டும் வைத்து அவர்களை நமக்குப் புரிய வைக்கும் ஆசிரியரின் உத்தி அபாரம். சமீபத்தில் "தி கிரேட் இந்தியன் கிட்சன்" திரைப்படத்தில் இதே மாதிரியான சொல்முறையை உணர்ந்தேன்.

எளிமையான, நிதானமான வாசிப்பைத் தேடுபவர்கள் தயங்காமல் எடுக்கலாம்.

சரோஜினி தன் ஆசைகளையும் கனவுகளையும் ஓரமாக வைத்துவிட்டு வீட்டில் இருக்கும் எல்லோரையும் பார்த்துக் கொள்ளத் தொடங்குகிறாள். அந்த ஒரு மாற்றத்தில்தான் இந்தக் குறுநாவலின் மொத்தப் பாரமும் இருக்கிறது.

எந்த உணர்வையும் வெளிப்படையாக எழுதிக் காட்டாத நூல் இது. "தண்ணீர்" எப்படியோ அப்படியே "மணல்"-உம் பெண்களை மையமாகக் கொண்ட குறுநாவல்.

ஒரு மரணத்தால் குடும்பச் சூழல் ஒரு நிமிடத்தில் மாறிவிடுகிறது. அம்மாவின் பொறுப்புகளும், அவர் மற்றவர்கள் மேல் காட்டிய அன்பும் அக்கறையும் அந்த ஒரு நிமிடத்தில் இல்லாமல் போகின்றன. வீட்டில் உள்ள அத்தனை பேரும் பிரித்துக்கொண்டு கூடச் செய்ய முடியாத வேலைகளை அந்த அம்மா தனி ஆளாகச் செய்திருப்பாள். அவர் இறந்த பிறகு தோன்றும் வெற்றிடத்தை நிரப்ப எல்லோரும் முயல, பொறுப்புகள் ஒரு சிலர் மேல் கூடுதலாக ஏறுகின்றன.

அம்மா இல்லை என்றால் அக்கா, அண்ணன், அப்பா எல்லோரும் தன்னைப் பார்த்துக் கொள்வார்கள் என்று அவள் இருந்து விட வேண்டுமா? அல்லது அம்மாவே இல்லாத பிறகு தன்னைத் தானே பார்த்துக் கொண்டால்தான் உண்டு என்று முடிவெடுக்க வேண்டுமா? காலம் காலமாகக் கேள்வி கேட்காமல் செய்து வந்தவற்றைக் கேள்வி கேட்டுத்தான் மாற்ற முடியும்.

"அம்மா இல்லாத பாவப்பட்ட பொண்ணு" என்றோ, "அம்மா இல்லை என்றதும் எவ்வளவு சுயநலமாக மாறி விட்டாள்" என்றோ அவளை ஏதோ ஒரு கட்டமைப்புக்குள் அடைக்காமல் விடுவதுதான் சரோஜினிக்கு நாம் செய்யும் உதவியும் ஆறுதலும் நியாயமும்.

கருத்துகளைத் திணிக்காமல், ஒரு சாமானியக் குடும்பத்தின் கதையை மட்டும் சொன்னால் போதுமா? போதும் என்கிறது "மணல்".

"அம்மாவும் அப்பாவும் சரோஜினி பிறப்பதற்கும் முன்னால் சேர்ந்து எடுத்துக்கொண்ட புகைப்படத்தில்... அம்மா விறைப்பாக இருப்பது தெரிந்தது. அப்பா அப்போதே பொம்மை மாதிரித்தான் இருந்திருக்கிறார்..."

ஒரு பழைய புகைப்படத்தை விவரிக்கும் இதுபோன்ற சில வரிகளிலேயே அந்தக் குடும்பத்தின் உறவுச் சித்திரம் முழுவதையும் ஆசிரியர் சொல்லி விடுகிறார். இயல்பாகத் தூவிச் செல்லும் இந்த நுணுக்கங்கள்தான் வாசித்து முடித்த பிறகும் ஆழமாகப் பதிந்து விடுகின்றன.

சொற்செட்டு என்றால் என்ன என்பதற்கு இந்தக் குறுநாவலே ஒரு பாடம் — மிகக் குறைவான பக்கங்களில் ஒரு சாமானியக் குடும்பத்தின் ஆழமான வாழ்க்கைப் பதிவு.

பள்ளியிலிருந்து வீடு திரும்பும் சரோஜினியில் தொடங்கி, வீட்டை விட்டு வெளியேறும் அவளோடு முடிகிறது இந்தக் கதை. அந்தச் சிறிய இடைவெளிக்குள் ஒரு பிறப்பு, ஒரு இறப்பு, ஒரு காதல், அன்றாட வாழ்வின் சுமைகள் என அனைத்தையும் மிக இயல்பாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார் ஆசிரியர்.

எந்தக் கருத்தையும் திணிக்காமல், சாதாரணத்தின் நுணுக்கங்களை மெதுவாகத் தூவிச் செல்லும் இந்த எழுத்து, வாசகன் மனதில் நீண்ட நேரம் தங்கும் ஒரு மௌனமான தாக்கத்தை உருவாக்குகிறது.