Reviews for மணல்

அம்மா இல்லாமல் போன பிறகு ஒரு நடுத்தரக் குடும்பம் என்ன நிலைக்கு ஆளாகிறது என்பதை ஆசிரியர் தெளிவாகக் காட்டியுள்ளார். எந்தக் கருத்தையும் திணிக்காமல் இயல்பாகச் சொல்லியிருப்பது அழகு. கதாபாத்திரங்கள் நம் அன்றாட வாழ்வில் காணும் மனிதர்களைப் போலவே இருக்கிறார்கள். இன்றும் சரோஜினி போன்ற பெண்கள் நம் கண்முன் வாழ்வது வருத்தமளிக்கிறது.

சில இழப்புகள் குழந்தைகளை ஒரே இரவில் பெரியவர்களாக்கிவிடுகின்றன. துயரம் ஒரு குடும்பத்தை எப்படி மாற்றுகிறது என்பதை இந்தக் கதை காட்டுகிறது. ஒரு சிறுமியின் குழந்தைத்தனம் பறிபோகிறது; குடும்பத்தைத் தாங்கும் பொறுப்பை மற்றவர்கள் அவளிடம் விட்டுவிடுகிறார்கள். அவளும் துயரத்தில் இருக்கிறாள் என்பதை அவர்கள் மறந்துவிடுகின்றனர்.

1970களிலேயே பெண் கல்வியை வலியுறுத்தியிருப்பது எழுத்தாளரின் முற்போக்கான பார்வையைக் காட்டுகிறது. ஆனால் இறுதியில் வறுமையும் ஆணாதிக்கமும் அவளுடைய உயர்கல்விக்குத் தடையாக நிற்பது என் மகிழ்ச்சியைக் குறைத்தது.

தத்துவச் சாயல் கொண்ட அவருடைய சுருக்கமான எழுத்து நடை எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது. இடஒதுக்கீட்டைப் பற்றிய மறைமுகக் கிண்டல் இருந்ததால் நான்கு நட்சத்திரங்கள் மட்டுமே.

ஒருவரால் ஓர் அளவுக்குத்தான் சுமைகளைத் தாங்க முடியும் என்பதை நினைவூட்டும் குறுநாவல். இதில் வரும் மனிதர்கள் யாரும் நமக்கு அந்நியமாகத் தெரியவில்லை. கோபம், ஏக்கம், அன்பு, விரக்தி போன்ற உணர்வுகளையும் நடுத்தரக் குடும்பங்களின் சிக்கல்களையும் ஆசிரியர் இயல்பாகக் காட்டியுள்ளார். எவ்வளவு அன்பும் ஆசையும் இருந்தாலும், அதை வெளிப்படுத்த நம்மிடையே ஒரு தயக்கம் இருந்துகொண்டே இருப்பதையும் கதை உணர்த்துகிறது.

கதையின் தொடக்கத்தில் வீட்டுக்குள் நுழையும் சரோஜினி, இறுதியில் வீட்டைவிட்டு வெளியேறும்போது குடும்பக் கட்டுப்பாடுகளிலிருந்தும் விடுபடுகிறாள். குடும்பத்தில் ஆண்கள் அதிகாரத்தை விரும்பினாலும், உண்மையில் அதிகாரமற்ற பொம்மைகளாக இருப்பதையும் கதை இயல்பாகக் காட்டுகிறது. பெண்கள் தங்கள் ஆசைகளும் தேவைகளும் குடும்பத்தால் உடனே நிறைவேற்றப்பட வேண்டும் என்று பேராசைப்படுவதையும் காட்டிய விதம் உண்மையாக இருந்தது.

ஒரு மரணம் குடும்பத்தைச் சிதறிய மணலாக மாற்றிவிடுகிறது. அம்மா, அப்பா, அண்ணன் ஆகியோரை நம்பித் தன் வாழ்க்கையில் ஏதாவது நடக்கும் என்று காத்திருக்கும் சரோஜினியை எல்லோரும் கைவிட்டபோது, வெளியேறுவதைத் தவிர அவளுக்கு வேறு என்ன வழி இருந்திருக்க முடியும் என்று எனக்கும் தோன்றியது.

1960களின் ஒரு குடும்பத்தை மையமாகக் கொண்ட, ஆரவாரமில்லாத குறுநாவல். சரோஜினி பள்ளியிலிருந்து வீட்டுக்குள் வருவதில் தொடங்கி, அவள் வீட்டைவிட்டு வெளியேறுவதில் முடிகிறது. இடையில் பிறப்பு, மரணம், காதல், குழந்தைகள், விரக்தி என எந்த வீட்டுடனும் தொடர்புபடுத்திக்கொள்ளக்கூடிய அன்றாட நிகழ்வுகள் வருகின்றன. கதாபாத்திரங்களின் நடமாட்டம், அவர்கள் பொருட்களை வைக்கும் விதம் போன்ற சிறு செயல்களிலேயே அவர்களைப் புரியவைத்தது எனக்கு மிகவும் பிடித்தது. சமீபத்தில் பார்த்த ‘தி கிரேட் இந்தியன் கிச்சன்’ திரைப்படத்தின் கதைசொல்லல் இதை நினைவுபடுத்தியது.

உணர்வுகளை வெளிப்படையாகச் சொல்லாமல், ஒரு பெண்ணை மையமாக வைத்து நகரும் குறுநாவல். ஒரு மரணம் குடும்பத்தின் நிலையை நொடியில் மாற்றிவிடுகிறது. அம்மா செய்த வேலைகளையும் அவர் காட்டிய அன்பையும் அக்கறையையும் குடும்பத்தில் மற்றவர்கள் சேர்ந்து செய்தாலும் ஈடுசெய்ய முடியவில்லை. அவர் விட்டுச் சென்ற வெற்றிடத்தை நிரப்ப முயலும்போது, சரோஜினி தன் ஆசைகளையும் கனவுகளையும் ஒதுக்கிவிட்டு எல்லோரையும் கவனிக்கும் பொறுப்பை ஏற்கிறாள்.

அக்கா, அண்ணன், அப்பா தன்னைப் பார்த்துக்கொள்வார்கள் என்று அவள் நம்ப வேண்டுமா, இல்லையெனில் தன்னைத் தானே காத்துக்கொள்ள வேண்டுமா என்ற கேள்வி எழுகிறது. அவளைப் ‘பாவம்’ என்றோ ‘சுயநலமானவள்’ என்றோ ஒரு கட்டுக்குள் அடைக்காமல், அவள் விரும்பியபடி வாழ விடுவதுதான் அவளுக்குச் செய்யும் நியாயம் என்று தோன்றியது.