Reviews for குருதிப்புனல்

சம்பவங்கள் தமிழ்த் திரைப்படங்களை நினைவூட்டினாலும், முந்தைய காலத்தில் வெளியான இந்த நாவலைப் போன்ற படைப்புகளே சினிமாவுக்கு ஊக்கமாக இருந்திருக்கலாம். வட்டார வழக்கைப் புரிந்துகொள்வது தொடக்கத்தில் சிரமம். பின்னர் கதை வேகமெடுக்கிறது; பாத்திரங்களின் சிந்தனை ஓட்டத்தை விவரிக்கும் விதம் குறிப்பாகக் கவர்கிறது. கீழ்வெண்மணி படுகொலையை அடிப்படையாகக் கொண்ட கதையை, கோபால், சிவாவுக்குப் பதிலாக அமாவாசி அல்லது பாப்பாத்தியின் பார்வையில் சொல்லியிருந்தால் இன்னும் பிடித்திருக்கும்.

பாத்திரங்களின் மனவோட்டத்தையும் அவர்கள் பேசும் உரையாடல்களையும் இணைக்கும் நடை தனித்துவமானது. சூழலை ஆராய்வதும் முடிவுகளை எடைபோடுவதும் இயல்பாகச் சித்தரிக்கப்படுகின்றன. ஆனால் பாத்திர வளர்ச்சி போதவில்லை; அவர்கள் ஏன் அப்படி நடந்துகொள்கிறார்கள், எந்த அனுபவங்கள் அவர்களின் முடிவுகளைத் தீர்மானிக்கின்றன என்பவை தெளிவாவதில்லை. தமிழகக் கிராம வாழ்க்கையைப் பற்றிய அடிப்படை அறிமுகம் இருப்பவர்களுக்கு, அதை மேலும் அறிய உதவும் சுவாரசியமான வாசிப்பு.

கீழ்வெண்மணியில் விவசாயிகளுக்கு நேர்ந்த கொடுமையைப் பின்னணியாகக் கொண்டு, நிலவுடைமையாளர்களுக்கும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கும் இடையிலான ஏற்றத்தாழ்வைக் கவனத்துடனும் கலைநயத்துடனும் சித்தரிக்கிறார் இந்திரா பார்த்தசாரதி. நண்பனைத் தேடி வரும் சிவாவின் வழியே கிராமத்தின் அதிகார உறவுகள் அறிமுகமாகின்றன. கண்ணையா நாயுடுவின் கட்டுப்பாட்டை எதிர்த்து, கோபால், ராமய்யாவுடன் மக்கள் இணைந்து போராடுவதை உணர்ச்சியுடன் எடுத்துரைக்கிறது நாவல்.

கீழ்வெண்மணி படுகொலையின் பின்னணியில், கூலி உயர்வைக் காட்டிலும் தொழிலாளர்கள் எதிர்த்துக் குரல் கொடுப்பதையே நிலவுடைமையாளர்கள் சகிக்காததை நாவல் காட்டுகிறது. அன்றைய திமுக அரசின் மீதான கடுமையான விமர்சனம் பெருமளவில் ஏற்கத்தக்கதாக இருக்கிறது. பண்ணையார் கொடுமைகளைச் சொன்ன பழைய திரைப்படங்களையும் இது வேறுவிதமாகப் பார்க்க வைக்கிறது. அதேவேளையில், போராட்டத்தில் இணையும் கோபால், சிவா இருவரின் சாதிப் பின்னணி பற்றிய சித்தரிப்பு உறுத்துகிறது; திராவிடக் கொள்கைகள் மீதான விமர்சனத்தின் நோக்கம் குறித்தும் சந்தேகம் எழுகிறது.

கீழ்வெண்மணி படுகொலையை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தாலும், புனைவுப் பாத்திரங்களைத் தாண்டி உயிரிழந்த மக்களின் வலியை நாவல் உணர்த்தவில்லை. மையப் பிரச்சினையிலிருந்து விலகி, ஒன்ற முடியாத வேறொரு கோணத்தில் செல்கிறது. எதிர்பார்ப்பு அதிகமாக இருந்திருக்கலாம்; என்றாலும் வாசிப்பில் ஏமாற்றமே மிஞ்சுகிறது. இந்த நாவலுக்குச் சாகித்திய அகாதமி விருது வழங்கப்பட்டதற்கான காரணமும் புரியவில்லை.

தன்மீது செலுத்தப்படும் மேலாதிக்கத்தை எதிர்ப்பவர், தனக்குக் கீழுள்ளவர்களுக்குச் சமத்துவம் தர மறுக்கும் முரணே நாவலின் மையம். பண்ணையார்–தொழிலாளர் மோதலாக மட்டும் பார்க்க முடியாதபடி சாதி, அரசியல், மக்களின் உளவியல், தலைவரைக் கடவுளாக்கும் போக்கு ஆகியவற்றை ஆராய்கிறது. வில்லனின் வக்கிரத்திற்குப் பின்னுள்ள மனநிலையையும் அலசுகிறது. திராவிட அரசியலின் நீண்ட ஆட்சிக்குப் பிறகும் சாதி ஏன் நீடிக்கிறது என்று கேட்பவர்கள் படிக்க வேண்டிய செவ்வியல் படைப்பு.

கிராமத்துச் சாதிப் பிரச்சினையை மையமாகக் கொண்ட கதையமைப்பு மிகவும் கவர்கிறது. நகரத்தில் வாழ்ந்த படித்த இளைஞர்களின் உரையாடல்கள் வழியே பல சிந்தனைகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. உண்மைச் சம்பவத்தின் கொடுமையை வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவருவதோடு, ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் அழுகை, கோபம், வெட்கம் ஆகிய உணர்வுகளையும் பதிவு செய்கிறது. அக்காலத் தமிழக அரசியலைத் துணிவுடன் விமர்சிக்கும் சிறந்த படைப்பு.

சுதந்திரம் எல்லோருக்கும் கிடைத்துவிட்டதா என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது இந்த நாவல். கிராமத்துச் சாதிய ஆதிக்கத்தை எதிர்க்கும் போராட்டத்தோடு கல்வி, அரசியல், கம்யூனிசம், நகர வாழ்வின் அவலங்கள் ஆகியவற்றை இணைத்திருப்பது சிறப்பு. கல்வி பெற்றவர்களிடமும் நீடிக்கும் சாதிய எண்ணங்களையும், தலைவர்களின் புரட்சிப் பேச்சுக்கும் சாமானியர்களின் அன்றாடத் தேவைகளுக்கும் உள்ள இடைவெளியையும் சிந்திக்க வைக்கிறது. விருது பெற்றதற்குத் தகுதியான படைப்பு.

வழக்கமான பண்ணையார், அடியாட்கள் நிறைந்த கிராமத்துக் கதையாகத் தோன்றினாலும், அதற்குள் புரட்சிகரமான அரசியல் கருத்துகள் நிறைந்திருக்கின்றன. சிவாவும் கோபாலும் கதையை நகர்த்துகிறார்கள்; நாக்கோ என்ற பெயருக்கான விளக்கம் சுவாரஸ்யம். சாதிப் பெயர்களைக் கொண்ட வசைகள் அதிகமிருந்தும் கதையோட்டத்திற்குத் தேவையானவையாகவே அமைகின்றன. நீண்ட வர்ணனைகளின்றி, சுருக்கமான கூர்மையான வரிகளால் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறார் இ.பா. சாகித்திய அகாதமி விருதுக்குப் பொருத்தமான நாவல்.

கீழ்வெண்மணியின் சாதிய ஒடுக்குமுறையையும் கூலித்தொழிலாளர் போராட்டத்தையும் வெளிப்படையான நடையிலும் இயல்பான உரையாடல்களிலும் காட்டுகிறது நாவல். நிலவுடைமையாளர்கள், கம்யூனிஸ்டுகள், ஏழைக் குடியானவர்கள் ஆகியோரின் உளவியலும் வெளிப்படுகிறது. சிவாவுக்குள் ஆசிரியரே புகுந்து இலட்சியத் தலைவராகச் செயல்படுவது போன்ற தோற்றம் உண்டு. ராமைய்யாவின் புரட்சி முனைப்பில் சுயநலம் தெரிகிறது; கோபாலின் தடுமாற்றம் தலைமைக்குப் பொருந்தவில்லை. பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுக்குப் பின்னுள்ள சாதியக் கொடூரத்தை உணர்த்தி, நமக்குள்ளிருக்கும் சாதிய எண்ணங்களையும் சோதித்துப் பார்க்க வைக்கிறது.