Reviews for எஸ்டியரி

தன் வழக்கமான படைப்புகளிலிருந்து மாறுபட்டதாக முன்னுரை சொன்னாலும், பெருமாள்முருகனின் தீவிரமும் நுட்பமும் இதிலும் தெரிகின்றன. கட்டுப்பாடின்றி எழுதும் சுதந்திரம் நடையில் வெளிப்படுகிறது. பக்கங்களில் நமக்குப் பரிச்சயமான வாழ்க்கையைக் காணும் நெருக்கமும், பாத்திரங்கள் மீது பரிவோ கோபமோ கொள்ள வைக்கும் உயிர்ப்பும் எழுத்தின் அழகு. கடைசி வரி சிரிப்பை வரவழைக்கிறது.

மகனை நேசித்தாலும் அவனது உலகைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் தவிக்கும் தந்தையின் கதை சலிப்பின்றி நகர்கிறது. அசுரலோகம் என்ற புனைவுக்குள் நமக்குப் பரிச்சயமான வாழ்க்கை தெரிகிறது; குறிப்பாகக் கல்வி நிறுவனங்கள் குறித்த நையாண்டி கவனிக்க வைக்கிறது. குமராசுரரின் தடுமாற்றங்களையும் மன உளைச்சலையும் நெருக்கமாக உணர முடிகிறது. அவரோடு பயணிக்க வைக்கும் இந்த நாவலின் முடிவும் எதிர்பார்த்திருந்தாலும் வியப்பளிக்கிறது.

மகன் விலையுயர்ந்த செல்பேசி கேட்பதிலிருந்து குமராசுரரின் அச்சங்கள் பெருகுகின்றன. செல்பேசி குறித்துக் கேள்விப்படும் செய்திகள் ஒவ்வொன்றையும் மகனோடு பொருத்திப் பார்த்துத் தவிக்கிறார். கதை அசுரலோகத்தில் நடந்தாலும் அதிலுள்ள பிரச்சினைகள் நம் உலகத்தைச் சேர்ந்தவை. குமராசுரர், மங்காசுரி, மேகாஸ் ஆகியோருக்கிடையேயான உரையாடல்களே நாவலின் முக்கிய பலம்; அவற்றில் பெருமாள்முருகனின் எழுத்துத் திறன் தனித்துத் தெரிகிறது.

மகனுக்காகக் கவலைப்படும் ஒரு சாதாரண தந்தையின் மன ஓட்டங்களை எளிமையாக எடுத்துச் சொல்கிறது இந்தக் கதை. பெற்றோரின் அச்சங்களைப் பழைய நம்பிக்கைகளின் விளைவு என்று மட்டும் ஒதுக்கிவிட முடியாது என்பதை உணர்த்துகிறது. மாறிவரும் உலகில் பிள்ளையை வளர்க்கும் தந்தையின் பதற்றங்களை அருகிலிருந்து பார்க்கச் செய்து, பெற்றோரின் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் பதிவு.

மாற்றங்களை ஏற்கத் தயங்கும் குமராசுரரும் அவரைச் சுற்றியவர்களும் நமக்குத் தெரிந்த மனிதர்களாகத் தோன்றுகிறார்கள். மகன் மீதான அவரது சந்தேகங்கள் வழியாகப் பெற்றோரின் அதிகார மனப்பான்மையை நாவல் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. மதிப்பெண் போட்டி, மாணவர்களின் சுதந்திரத்தை ஒடுக்கும் கல்விமுறை, பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வு ஆகியவற்றையும் சிந்திக்க வைக்கிறது. பெருமாள்முருகனின் கதைசொல்லல் அன்றாட வாழ்வை உயிர்ப்புடன் பதிவு செய்கிறது; நந்தினியின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பும் சிறப்பாக அமைந்துள்ளது.

தொழில்நுட்பம் மாறிவரும் உலகில், பழைய எண்ணங்களிலிருந்து விடுபடப் போராடும் தந்தையின் கதை. இறுதி அத்தியாயத்தை அடையும்போது கழிமுகம் என்ற தலைப்பின் பொருத்தமும் இந்தப் புனைவின் நோக்கமும் தெளிவாகின்றன.

மகனின் ஒரு வேண்டுகோளால் கலங்கும் குமராசுரர் வழியாகப் பெற்றோரின் அச்சங்களை நுட்பமாகக் காட்டுகிறார் பெருமாள்முருகன். பெற்றோரை இலட்சிய உருவங்களாக்காமல், அவர்களது எதிர்பார்ப்புகள் பிள்ளைகளைப் பாதிக்கக்கூடிய விதத்தையும் கவனிக்கிறார். நகர வாழ்வின் தனிமையும் வணிகமயமான கல்வியும் கதையோடு இயல்பாக இணைகின்றன. தந்தை மீது பரிவு ஏற்படுத்தும் அதே எழுத்து, அவரது தவறுகளை நகைச்சுவையுடன் சுட்டிக்காட்டுகிறது. போதனையாக மாறாத இலகுவான நடை வாசிப்பை மகிழ்விக்கிறது.

தந்தை மகன் உரையாடல்களிலும் அன்றாட நிகழ்வுகளிலும் இயல்பு மிளிர்கிறது. இடைவெளிவிட்டு வாசித்தாலும் கதையும் சம்பவங்களும் நினைவில் நிற்கும் எழுத்து. மகன் கேட்கும் ஓர் அலைபேசியைச் சுற்றித் தந்தையின் மனதில் எழும் எண்ணங்கள் உண்மையாகப் பதிவாகியுள்ளன. பிள்ளைகள் மீது அளவுகடந்த நம்பிக்கை வைப்பது மட்டுமல்ல, நம்பிக்கையின்றி எப்போதும் அஞ்சுவதும் ஆபத்துதான் என்பதை உணர்த்துகிறது. தந்தையின் மனமாற்றம் இனிமை தருகிறது; நல்ல வாசிப்பு.

மகனுடன் நெருக்கமாகப் பேச விரும்பியும் அதைச் செய்யத் தவிக்கும் தந்தையின் நிலையை நாவல் உணர்வுபூர்வமாகச் சொல்கிறது. பெற்றோரின் எதிர்பார்ப்புக்கும் பிள்ளையின் விருப்பத்துக்கும் உள்ள இடைவெளி, தனிமை, நண்பர்களின் துணை ஆகியவை இயல்பாக வருகின்றன. சிறிது மிகுபுனைவு கலந்திருந்தாலும் பாத்திரங்கள் நிஜமானவர்களாகத் தோன்றுகிறார்கள். சுவாரசியமான கதையமைப்பும் விறுவிறுப்பான நடையும் தொடர்ந்து வாசிக்கத் தூண்டுகின்றன; பெற்றோரின் உணர்வுகளை நெருங்கிப் பார்க்க வைக்கின்றன.

முதற்பாதி தேவைக்கு மேல் நீண்டு வாசிப்பைச் சிரமப்படுத்துகிறது. ஆனால் தொழில்நுட்பத்தைப் புரிந்துகொள்ளத் தடுமாறும் குமராசுரரின் அச்சமும் மகனைப் பற்றிய கவலையும் நன்றாகப் பதிவாகின்றன. போகப்போகக் கதை பிடிப்புப் பெற்று, இறுதிப்பகுதி அமைதியான நிறைவைத் தருகிறது; தலைப்பும் அட்டையும் ஏன் பொருத்தமானவை என்பதும் விளங்குகிறது. நந்தினி கிருஷ்ணனின் மொழிபெயர்ப்பு அழகு. வாசிக்கப் பரிந்துரைக்கலாம்; ‘பூனாச்சி’யைப் படிக்காதவர்களுக்கு அதையே முதலில் பரிந்துரைக்கத் தோன்றுகிறது.