Reviews for சோளகர் தொட்டி

மிகுந்த வலியைத் தரும் நூல்; அவசியம் வாசிக்க வேண்டும்.

மக்களின் உரிமைகளைப் பறிக்கும் ஆட்சியதிகாரத்திற்கு எதிரான இலக்கியச் சாட்சியாக நிற்கும் நாவல்.

சோளகர்களின் வாழ்வியலைச் சொல்லும் நூல், இரண்டாம் பாகத்தில் காவல்துறையினரின் அத்துமீறல்களையும் சித்திரவதைகளையும் விவரிக்கிறது. அந்த எளிய பழங்குடி மக்களுக்கு இத்தகைய கொடுமைகள் நடந்ததை ஏற்றுக்கொள்ளவே மனம் தவிக்கிறது.

மனதை அமைதிப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக மேலும் கனக்கச் செய்யும் நூல். ஈரம்மாள், மல்லி, சித்தி உள்ளிட்டோர் அனுபவிக்கும் கொடுமைகள் காவல்துறை அதிகாரிகள்மீது வெறுப்பை ஏற்படுத்துகின்றன. அதே நேரத்தில், வன்முறையில் ஈடுபடும் அதிகாரிகளுக்கு நடுவே சுபாஷின் நன்னடத்தை தனித்துத் தெரிகிறது.

எளிய மொழியில் அடர்த்தியான பொருளைச் சொல்லும் நாவல். முதல்பாகம் சோளகர்களின் வாழ்வியலையும், இரண்டாம் பாகம் வீரப்பனாலும் அவரைப் பிடிக்க வரும் அதிரடிப்படையினராலும் அவர்களுக்கு நேரும் துயரங்களையும் சித்தரிக்கிறது. துன்பங்களின் வடுக்கள் நீங்காவிட்டாலும், கனத்த மனதோடு வாழ்க்கை தொடர்வதையும் விடிவு வரும் என்ற நம்பிக்கையையும் உணர்த்துகிறது.

சோளகர்களின் உணவு, விவசாயம், திருமணம், வழிபாடு உள்ளிட்ட வாழ்வியல் அம்சங்களை முதல்பாகம் விரிவாக அறிமுகப்படுத்துகிறது. இரண்டாம் பாகத்தில் தமிழக, கர்நாடகக் காவலர்களின் வன்முறையும், பெண்கள் மீதான பாலியல் வன்முறையும், உடலையும் மனதையும் சிதைக்கும் சித்திரவதைகளும் இடம்பெறுகின்றன. அந்தப் பகுதியின் ஒவ்வொரு பக்கத்தையும் பதற்றத்துடனேயே கடக்க வேண்டியிருக்கிறது.

சோளகர்களின் வாழ்வைச் சொல்லும் முதல்பாகமே மனதை வருத்துகிறது; குறிப்பாக அவர்களின் நிலங்கள் பறிக்கப்படும் பகுதிகள். இரண்டாம் பாகம் வீரப்பன் தேடுதலின்போது அவர்கள் அனுபவித்த சித்திரவதைகளை விவரிக்கிறது. இவற்றை மனிதர்கள் உண்மையில் எதிர்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்ற எண்ணம் துயரமளிக்கிறது. ‘விடுதலை’ படத்தின் கதையோடு பல ஒற்றுமைகள் தெரிவதால், அந்தப் படத்தைப் பார்ப்பதற்கு முன்பே இந்நாவலை வாசித்திருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது.

வீரப்பன் தேடுதல் என்ற பெயரில் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைப் பழங்குடிகள் துன்புறுத்தப்பட்டதை வலியுடன் சித்தரிக்கும் நாவல். கவனமாக உருவாக்கப்பட்ட பாத்திரங்கள் சோளகர்களின் பண்பாட்டு நுட்பங்களை வெளிப்படுத்துவதோடு, தொடர்பின்றிச் சிக்கிய அப்பாவிகளின் துயரத்தையும் உணரச் செய்கின்றன. வாசித்த பின்னும் அமைதியைக் குலைக்கும் தாக்கம் கொண்டது. ‘விசாரணை’, ‘ஜெய் பீம்’ படங்களுக்குக் கிடைத்த கவனமும் பாராட்டும் இந்தச் சிறந்த படைப்புக்கு ஏன் கிடைக்கவில்லை என்ற கேள்வி எழுகிறது.

காவல்துறையினரின் சித்திரவதைகளை விவரிக்கும் பக்கங்கள் விரைவில் முடிந்துவிடாதா என்று ஏங்க வைக்கும் அளவுக்கு இந்நூல் மனதைப் பாதிக்கிறது. அந்தக் கொடுமைகளைச் செய்தவர்களுக்குப் பணிக்கொடையும் பதவி உயர்வும் கிடைப்பது மேலும் கோபமூட்டுகிறது. துன்புற்ற மக்களுக்கு என்ன கிடைத்தது என்ற கேள்வி பதிலின்றி நிற்கிறது; அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களின் மனசாட்சியையும் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.

சோளகர்களின் இயற்கை சார்ந்த வாழ்வையும் மரபுகளையும் முதல்பாகம் உயிரோட்டத்துடன் சித்தரிக்கிறது. இரண்டாம் பாகத்தில் காவல்துறையின் சித்திரவதைகளும் பாலியல் வன்முறையும் மறைப்பின்றிப் பதிவாகி, தாங்க முடியாத துயரத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. பாதிக்கப்பட்டவர்களின் சாட்சிகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட இந்த நாவல், அவர்களது துயர வரலாற்றின் ஆவணமாகத் தோன்றுகிறது. பாலமுருகனின் எழுத்து அந்த வேதனையை நெருக்கமாக உணர்த்துகிறது; வாசிக்கக் கடினமாக இருந்தாலும் அறிந்துகொள்ள வேண்டியவற்றைச் சொல்கிறது.