Reviews for ஒரு மனிதன் ஒரு வீடு ஒரு உலகம்

மனிதர்கள் இன்னும் உயர்ந்தவர்களாக, சிறந்தவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்ற ஒரு தெளிவான லட்சிய உணர்வு இந்த நாவல் முழுவதும் படர்ந்திருக்கிறது. ஜெயகாந்தனின் அந்த நம்பிக்கைதான் இந்த நூலின் உயிர்நாடி.

கதையில் வரும் மனிதர்களைப் படித்துச் செல்லும்போது மனதுக்குள் ஒரு எழுச்சி தானாகவே வந்துவிடுகிறது. அவர்களை நெருங்கி அறியும் ஒவ்வொரு தருணமும் நம்மை உள்ளுக்குள் அசைத்துப் பார்க்கிறது.

வாசிப்பவரை முழுமையாகக் கட்டிப்போடும் ஆற்றல் கொண்ட ஒரு படைப்பு. கண்டிப்பாகப் படிக்க வேண்டிய நாவல்.

ஒரு மனிதனின் இயல்பான நன்மை மட்டுமே ஒரு ஊரையே மாற்றிவிட முடியுமா? கிருஷ்ணராஜபுரம் என்ற ஊருக்குள் ஹென்றி என்ற மனிதன் ஒரு நாள் நுழைகிறான். ஒரு குழந்தையைப் போன்ற ஆர்வத்துடன், சந்திக்கும் ஒவ்வொருவரையும் மகிழ்ச்சியால் வெல்கிறான். தேவராஜ் அவனை நண்பனாக்கி வீட்டுக்கு அழைத்துச் செல்கிறார். அனாதையாக வந்தவன், தன் இயல்பான நல்ல மனதால் ஊரையே கவர்ந்து, முடிவில் ஊரே தன் வீடாகிவிடும் அளவுக்கு நெருங்குகிறான். வளர்ப்புத் தந்தை, தாயுடன் அவனுக்கு ஏற்படும் உறவு புத்துணர்ச்சியாக இருக்கிறது.

இதில் மிகைப்படுத்தப்பட்ட உணர்ச்சிக் காட்சிகளோ, இருள் நிறைந்த பகுதிகளோ கிடையாது; ஒரு சில இடங்களில் மட்டுமே சிறு துயரம் தலைகாட்டுகிறது. ஹென்றியின் விடுதலையான, தடையற்ற இயல்பில் ஏசுவை நினைவுபடுத்தும் ஒரு தெய்வீகத் தன்மையை உணர முடிகிறது. ஆரம்பத்தில் ஒருவர் அவனை ஹிப்பியா என்று கேட்கும்போது, அவன் சிரித்துத் தள்ளிவிடுகிறான். மனதைக் கவரும், காந்தம் போல் இழுக்கும் ஹென்றி பிள்ளை ஒரு சூரிய ஒளிக்கீற்று போன்றவன். மனதை நிறைக்கும், இதம் தரும் ஒரு நாவல் இது.

ஹென்றி வேறு மாதிரியான ஒரு மனிதன். யாருடனும் ஒட்டி உறவாடாமல், தனக்கு இருப்பது போதும் என்று திருப்தியாக, எதிலும் அளவுக்கு மீறி ஆசைப்படாமல், தன் கருத்தை அடுத்தவர் மேல் திணிக்காமல் வாழ்கிறவன். முதலில் அவனைப் பார்க்கும்போது வித்தியாசமாகத் தெரிந்தாலும், முன்முடிவு இல்லாமல் கவனித்தால் அவன் சொல்வதில் நியாயம் இருக்கிறது என்று நம்மால் ஒப்புக்கொள்ள முடியும். ரத்த உறவே இல்லாத பப்பாவுக்கும் மம்மிக்கும் மகனாக வளர்ந்த அவன், அவர்கள் இறந்த பிறகு பப்பாவின் சொந்த ஊருக்கு வருகிறான். அங்கே அவன் சந்திக்கும் மனிதர்களும் நடக்கும் சம்பவங்களும்தான் இந்தக் கதை.

இதுதான் கதை என்று வெளிப்படையாகச் சொல்லாமல், சில கேள்விகளுக்குப் பதிலே தராமல் புதிராகவே விட்டுவிடும் எழுத்து. யார் பேச்சையும் கேட்காத பேபி, ஹென்றியின் பேச்சை மட்டும் ஏன் கேட்கிறாள்? பப்பாவின் மனைவிக்கு என்ன ஆனது? ஹென்றி குறைவாகவே பேசினாலும், அவன் சொல்லும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் முத்து போல. இப்படிப் பல கேள்விகளை நம் மனதில் விட்டுச் செல்லும் இந்தப் புத்தகம் நல்லதொரு வாசிப்பு அனுபவம். கண்டிப்பாக வாசித்துப் பாருங்கள்.

நெடுநேரம் நம்மைப் பிடித்து வைத்துக்கொள்ளும் அனுபவம் இது. கேட்கக் கேட்க ரசிக்கும்படியாக விரிகிறது.

இதன் உயிர்நாடி ஹென்றி என்ற கதாபாத்திரம்தான். வழக்கமான வார்ப்புக்குள் அடங்காத, புதுமையான ஒரு பாத்திரம் அவன். கபடமில்லாத, கள்ளங்கபடமற்ற மனம் கொண்டவன். புதிதாய் ஒரு சூழலைப் பார்க்கும்போது, ஒரு சிறுபிள்ளையின் ஆர்வத்துடன், விடாத ஆச்சரியத்துடன் அதை உள்வாங்கும் விதம் நம்மை ஈர்க்கிறது.

அவனுக்கும் அவனுடைய தந்தைக்கும் இடையே நடக்கும் உரையாடல்களே இதன் மிகச் சிறந்த பகுதிகள். அந்த சம்பாஷணைகளில் ஒரு நேர்மையும், நெருக்கமும் இருக்கிறது. இந்தச் சின்னச் சின்ன தருணங்கள்தான் கதையை மனதோடு ஒட்டி நிற்கச் செய்கின்றன.