சிவப்புக் கழுத்துடன் ஒரு பச்சைப் பறவை [Sivappu Kazhuthudan Oru Pachai Paravai]

வீழ்தல் , சிவப்பு கழுத்துடன் ஒரு பறவை , வில் முறியாத சுயம்வரங்கள் ஆகியன முற்றிலும் மாறுபட்ட புதுமையான கதைகள்.சில சொற்கள் வேற்று மொழி என்பதால் வாசிக்க கஸ்டமாக இருந்தன.அம்பை தனித்துவமான எழுத்தாளர் என்பது இக்கதைகளில் காணலாம்.

Typical Ambai style. Intertwined with women , men, psychological, social and culture beliefs, values and stigma. Each short story has its own flavor. Ambai readers will understand and love it as usual..

மைதிலி, வசந்தனின்,மௌனத்தின் ஊடே. செம்மாா்பு குக்குறுவானின் குரல் ஒலி. அம்பையின் எழுத்துக்களின் உலகத்தில். அயராத அனுராகமாகிய ஆலாபனை. 💞 ஒலியற்ற ஒருவனின் மௌனம், மற்றவா் மனக்கிடங்கை எட்டமுடியும் என்பதற்கான. (சதீஷ் குஜ்ரால்) வண்ணத் தீற்றல்களோடு. அன்புடன், இராம. திருவுடையான் 🍁🌾🌹

what a wonderful collection of short stories, totally loved reading these many characters and their emotions and their day-to-day activities like enjoying their tea, etc., and my favorite pick from the collection is the Sci-fi story It is in a top class and I literally love all the stories to, a lot of stories has a nice sarcasm of the society I totally enjoyed that part and some made me smile like in the story about the Horse and eagerly waiting to read other works from this author to.

வயோதிகம், தனிமை, இழப்புகள், பயணங்கள், காதல் எல்லாவற்றையும் அடங்கிய புத்தகம். சிவப்புக் கழுத்துடன் ஒரு பச்சைப் பறவை, 1984, பொய்கை, சாம்பல் மேல் எழும் நகரம் கதைகள் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது. அருமையாக எழுதப்பட்டிருந்தது. சிவப்புக் கழுத்துடன் ஒரு பச்சைப் பறவை - 👏👏👏 1984 - சீக்கியர்கள் பட்ட கஷ்டங்கள், பயமுறுத்தியது. முதல் முறையாக வாசித்த அனுபவம். குதிரைக்காரி சிரிக்க வைத்தது. 3 பயணக் கதைகளும் பெரியதாக ஈர்க்கவில்லை.

#16thBook #12Oct2024 #madhu_readingchallenge2024 2021 ஆம் சாகித்ய அகாடமி விருது பெற்ற புத்தகம். அம்பை அவர்களின் 13 கதைகளின் தொகுப்பு. அவ்வப்பொழுது இணையத்தில் ஒன்றிரண்டு கதைகளை படித்து விக்கித்து போனது உண்டு. ஒரு பெண்ணின் மன உணர்வை, யாரிடம் சொல்லியும் தீராத சலிப்பு, அழுதும் நீங்கா துயரங்களை, போராட்டத்தை இவ்வளவு வெட்ட வெளியாக எழுத்தின் மூலம் உணர்ந்தது இவர் கதையின் வழியாக தான். 13 கதையும் ஒரு தடயத்தை நம் மனதில் ஏற்படுத்தி விட்டே செல்லும். எல்லாரும் குறிப்பாக பெண்கள் இந்த புத்தகம் மட்டும் அல்ல அம்பையின் ஒவ்வொரு படைப்பையும் கண்டிப்பாக வாசிக்க வேண்டும்

#5 of 2022 சிவப்புக் கழுத்துடன் ஒரு பச்சைப் பறவை - அம்பை. பெண்களை குறித்து எழுதப்பட்ட 13 சிறுகதைகள். ஒவ்வொரு கதையும் பெண்களின் தனிமையின் ஆதங்கத்தை வெளிபடுத்தும் வகையில் உள்ளது. கதைகளும் சூழ்நிலைகளும் வெவ்வேறாக இருப்பினும் அது தரும் வலி ஒன்றேயாகும். இந்த புத்தகத்தை படித்து முடிப்பது மிக கடினமாக திகழும், ஏனெனில் கதாபாத்திரங்களின் வலி நம் வலியாகவே தோன்றும். ஆகவே அதில் இருந்து வெளிவந்து மீண்டும் படிக்க எனக்கு மிக கடினமாக இருந்தது. 🌟🌟🌟 Detailed Review will be out by this Sunday in youtube @வாசகி Vaasagi

அம்பையின் படைப்பில் நான் படிக்கும் முதல் புத்தகம் இது. அப்படி என்ன எழுதியதற்கு இப்புத்தகத்திற்கு சாஹித்திய அகாடெமி விருது கொடுத்தார்கள் என வாசிக்க ஆரம்பித்தேன். முதல் இரண்டு கதைகளில் அவ்வளவாக பிடிப்பு வரவில்லை மூன்றாம் சிறுகதைக்கு பிறகு நிறைய பிடித்து போனது. தலைப்பு கதையைக் காட்டிலும் 'வில் முறியாத ஸ்வயம்வரங்கள்' கதையும் '1984' கதையும் அதிகமாக பிடித்திருந்தது. எல்லாக்கதைகளிலும் ஒரு அமைப்பு இருப்பதைக் கண்டேன் - வெளிநாட்டிற்கு இடம்பெயர்ந்த பிள்ளைகள், நடுத்தர வயது பெண்மணிகள், அவர்களுக்கும் முதிர்ந்தோருடனான உறவு, பல பண்பாடு நட்புகள். அம்பையின் மற்ற படைப்புகள் எவ்வாறு இருக்கும் என ஆர்வம் கொண்டுள்ளேன்.

A compilation of short stories... laying my hands on Ambai's works for the first time though I have heard many laud and buzz her work. The stories revolve around women whom we come across everyday, relate to & look upon as a reflection of oneself. Depth of narration and drawing parallels to the main plot adds necessary twists-turns and captivates the reader. There is an emotion of pain/want/vaccum/love which is overcome/fulfilled by the strength of the character. Each story has a subtle layering of music which adds an aesthetic impact. It is neither an extraordinary event nor character but a window into a women's world which we might just pass on for something ordinary. IMPACTFUL PERSPECTIVES !!

சிவப்புக் கழுத்துடன் ஒரு பச்சைப் பறவை - அம்பை is a great collection of short stories, and at the conclusion of each narrative, it offers a distinctive perspective on people and society. Ambai’s storytelling not only entertains but also prompts readers to reflect on their own beliefs and perceptions. This collection is a literary gem, skillfully weaving together diverse narratives that challenge societal norms and provide fresh insights into the complexities of human experiences. With its thought-provoking exploration of characters and societal dynamics, this book transcends conventional storytelling, making it a must-read for those seeking depth and introspection in their literary journey.

அம்மா ஒரு கொலை செய்தாள் மூலம் அம்பை அறிமுகம் ஆனார் எனக்கு. நூலகத்தில் ஏதேர்ச்சையாக கையில் கிடைத்தது இந்த சிறுகதை தொகுப்பு எந்த முன்னனுமானமும் இல்லாது வாசிக்க தொடங்கினேன் அற்புதமான எழுத்து நடையில் எப்பொழுதும் போல அம்பை கதை வடித்திருந்தார். எனக்கு நிறைய புது அனுபவங்கள் கிடைத்து அம்பையின் வடிவில் சொல்ல வேண்டுமென்றால் அம்பையின் ஜன்னல் வழியே பார்த்த உலகத்தை நானும் பார்க்க நேர்ந்தத்து ஒரு புது அனுபவ பயணமாக இருந்தது. ஒரு சிறு புத்தகத்தில் எத்தனை கதைகள் அப்பப்பா... பெண்மையின் தீராத துயர்கள்,சலிப்பு மேலிடும் வாழ்வு இவை மட்டும் பதிவு செய்யப்படுவதில்லை. பெண்மைக்கேயுரிய வற்றாத ஈரமும், உன்னதத் தருணங்களும், அன்பினை செலுத்தி அடக்குமுறைகளுக்குள் திணித்துவிடும் போலிகளை எளிதாக அடையாளம் கண்டு ஒதுங்கிச் செல்லும் சாதுரியமும் அவர் கதைகளுக்குள் அடங்கும். அதுபோக வரலாற்று புனைவுகளை அம்பை மிக தத்ரூபமாக கையாண்டுள்ளார்.

2021-இல் சாகித்திய அகாதெமி விருது பெற்ற பெருமையை உடையது , சிவப்பு கழுத்துடன் ஒரு பச்சைப் பறவை அம்பை அவர்களின் சிறுகதை தொகுப்பே இப்புத்தகம்.கதைகளின் முக்கிய கதாபாத்திரங்களாக பெண்களே இருக்கிறார்கள்.மும்பை நகரின் பின்னணியில் எழுதப்பட்ட கதைகள் இவை. இந்நூலின் பெரும்பாலான கதைகள் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் இருக்கும் சன்னல்களின் வழியாக பார்த்த முதல் காட்சியாகவே தொடங்கி இருக்கிறார். அறுபது வயதுக்கு மேலான பெண்களின் நிலைமையை குறித்தும்,குடும்ப உறவை பற்றியும் தெளிவாக புரிந்து கொள்ளலாம். ஒலியில்லாமல் மெளனமாய் வாழ்பவர்களைப் பற்றியும்,ஒலி இல்லாமலும் மொழி இயங்க முடியும் என்பதைப் பற்றியும் அமைந்த தேன்மொழியின் கட்டுரை அற்புதமே! ஆண்டுகள் கடந்தும் சாந்தியின் மீது நந்து கொண்டிருந்த காதல் வியப்பூட்டியது. பெண்ணுக்கு பாலியல்ரீதியாக ஏற்படும் கொடுமையை ஆணுக்கு ஒரே நாளில் உணர்த்திய "பொய்கை". பதினோராவது பரிணாமக் காதல் கற்பனைப்போலவே இருந்தது. உண்மையில் இப்படி நடந்தால் எப்படி? அய்யோ! பயந்திருப்பேன் நானாக இருந்திருந்தால்...... 🔥must read🔥

சிவப்புக் கழுத்துடன் ஒரு பச்சைப் பறவை 🐦 அம்பை ✍️ #காலச்சுவடு பதிப்பகம் ₹195 பக்கங்கள் 167 சாகித்திய அகாதெமி விருது வாங்கிய நூல் 2021 #சிறுகதைகள் 📚 1944ல் பிறந்த அம்பை (இயற்பெயர் சி.எஸ்.லக்ஷ்மி) தற்போது 80வயதை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறார். அவருடைய 70முதல்75 வயதுகளில் எழுதப்பட்ட சிறுகதைகளின் தொகுப்பு இந்நூல். அந்த வயது பெண்களின், ஏக்கங்கள் கண்ணீர்கள் கவலைகளை பிரதிபலிக்கிறார். பெரும்பாலான கதைகளில் கணவர் இறந்தபிறகு தவிக்கும் பெண்களின் நிலையினை கூறுகிறார். "சாம்பல் மேல் எழும் நகரம்" .கதையில், கணவர் இல்லாமல் பல ஆண்டுகள் மாமியாரை பார��த்துக் கொண்டிருந்த மருமகள், ஒரு சூழ்நிலையில் மண்ணெண்ணெய் ஊற்றிக் கொண்டு இறந்து போகிறாள். அமெரிக்க மகனின் அலட்சிய போக்கால் சிம்லா மலையிலிருந்து இறந்து போகிறாள் ஒரு தாய். "பொய்கை"யும் "1984" என்ற சிறுகதையும் வித்யாசமானவை. 1984ல் நடைபெற்ற, சீக்கிய படுகொலையில் ஒரு பெண் அனுபவித்த வாழ்க்கை போராட்டங்களை பற்றியது. "வில் முறியாத சுயம்வரங்கள்" சிறுகதையில் கணவரை இழந்து தவிக்கும் 60வயதை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கும் பெண், தன்னைவிட 5 வயது சிறியவரிடம் மீண்டும் வாழ்க்கையை துவங்கும் ஒரு அழகான கதை.. கணவன் ஒரு துயர நிகழ்வில் பிரிந்து சென்றுவிட, அவனைத் தேடி கண்டுபிடித்து, அவனுடைய வாழ்க்கையை வாழவிட்டுவிட்டு, அவனை விட்டு விலகும் பெண்ணின் கதையாக "சிவப்பு கழுத்துடன் ஒரு பச்சைப்பறவை" சிறுகதை அம்பையின் உலகம் துயரமானது கவலையும் அற்றது.. மகிழ்ச்சியானது.. கண்ணீரையும் கொண்டது.. 12.02.2023

அம்பையின் இந்த புத்தகம் 13 சிறு கதைகளின் தொகுப்பு ஆகும்.‌ எனக்கு இதில் 3 கதைகளே பிடித்திருந்தது. 1. தொண்டை புடைத்த காகம்: முப்பதில் இருக்கும் கல்யாணி என்ற பெண்ணின் அடுப்பங்கரையின் சாளரம் வழியாக தொண்டை புடைத்த காகம் ஒன்றை பார்க்கிறாள். அது அவளுக்கு, தனது தந்தையை நினைவூட்டுகிறது. ஏன்? எதனால் என்பதே கதையாகும். 2. சிவப்புக் கழுத்துடன் ஒரு பச்சை பறவை: வசந்தனும் மைத்திலியும் தேன்மொழி என்ற பிள்ளையை தத்தெடுத்து வளர்த்து வந்தனர். அவளுக்கு காது கேளாது என்று உணர்ந்த வசந்தன், தேனுவின் குறைகளை அறுவைச் சிகிச்சை மூலம் சரி செய்யலாம் என்று யோசனை கூற, தேன்மொழி தரும் பதிலும் அதை வசந்தன் ஏற்றுக்கொள்ளும் விதமும் கதையை அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்த்தி செல்கிறது. • இதில் எனக்குப் பிடித்தவை: காது கேட்க இயலாதவர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையில் சந்திக்கும் சிரமங்களும், அவர்கள் வாழும் அந்த தனிப்பட்ட உலகத்தையும், அதில் நிலவும் அமைதியையும் ஆசிரியர் அழகாக எழுதியுள்ளார். 3. வில் முறியாத சுயம்வரங்கள்: அறுபதுகளில் கணவனை இழந்த பெண், தனக்கு விருப்பம் இருந்தால் ஒரு துணையைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம் என்பதே கதை. சாந்தியின் கணவர் இறந்து 2 வருடங்கள் கழிந்தது. அவளின் பிள்ளைகள் அவளை தனக்கு பிடித்த துணையை "சுயம்வர்" என்ற திட்டத்தில் கலந்து கொண்டு தேர்வு செய்யும்‌ படி கூறுகிறார்கள். அதற்கு சாந்தி‌ என்ன பதில் கூறுவார்? எல்லா கதைக்களமும் வித்தியாசமாக உள்ள நிலையில் சில கதைகளின் மையங்கள் எனக்கு விளங்கவில்லை. பெண்களை சார்ந்தே கதைகள் இருக்கின்றன; சிறு கதைகளின் கருத்துக்கள் மிகவும் யோசிக்கும் படியே இயற்றப் பட்டுள்ளன. சில கதைகளின் இடை‌ இடையே வேற்று மொழிகள் புகுத்தப்பட்டு இருப்பதால் படிப்பதற்கு கடினமாக உள்ளது. அது மட்டுமின்றி கதையின் நடுவில் தொடர்ச்சி இன்றி ஆரம்பிப்பதும், தொடருவதும் செறிவு குறையை ஏற்படுத்தும் வகையில் அமைந்துள்ளது. Review in English: This book by Ambai is a collection of 13 short stories. I liked three of them. 1. A crow's swollen throat: Kalyani, a woman in her thirties, sees a crow with its throat swollen through the window of her hearth. It reminds her of her father. Why? 2. A green bird with a red neck: Vasanthan and Maithili adopt a child named Thenmozhi. Realising that she is deaf, Vasanthan suggests that Thenu's disability can be corrected through surgery. Thenmozhi's response and how Vasanthan accepts his daughter's response makes the rest of the story to the next level. • What I liked about it: The author beautifully writes about the difficulties faced by the deaf in their daily lives, the private world they live in, and the peace that prevails in it. • The significance of the title: Coppersmith Barbet is an Asian barbet with crimson forehead and throat, known for its metronomic call that sounds similar to a coppersmith striking metal with a hammer. And one day Vasanthan gets hit by this bird's enthralling sound, making him realise and accept everything he had denied before. 3. Marriage after 60's: The story is that of women can find their partner in their sixties after their husbands pass away. Two years have passed since Shanti's husband passed away. Her children ask her to participate in a program called "Swayamvar" and choose her partner. What will Shanti answer? All the storylines are different and some of the storylines are not clear to me. Stories revolve around women and the ideas of the short stories are very thoughtfully composed. Some of the stories are interspersed with foreign languages, making it difficult to read. Not only that, it starts and continues without continuity in the middle of the story which leads to lack of concentration.

The stories are laced with layered and unhurried ways of life, a style i like. However, multiple narratives in every story left me confused.

இந்த புத்தகத்தை பற்றிய என்னுடைய மதிப்பீடு கவிதை வடிவில் தொண்டை புடைத்த காகமாய் விதவிதமாய் படித்து ருசித்து உணர்வின் உச்சத்தை தொடும் ஒவ்வொரு கதையையும் உண்ட பின் அசை போடும் மலைப் பாம்பாய் மாறி ஆரஞ்சு இலையுடன் பனிப்போர்த்திய மரமாய் மாறி பொய்கையையும் பெண்மையையும் கட்டித் தழுவி தானே தொலைந்த என்னை தேடும் வேட்டைக்காரனாய் நானே மாறி கதைகள் உருவாக்கிய வெவ்வேறு பரிணாமத்திலும் வீழ்தல் மட்டுமே சாத்தியம் என்றும் முறியா முதுகெலும்புடன்

Ambai write the inter-personal relationship at the core in this short stories. I received some message in-between lines. The best one I hold it myself. " வாழ்க்கையில் உதித்து அஸ்தமிக்கும் சூரிய ஒளியை கட்டிப்போட்டவர் உண்டா? வண்ணங்களுக்குக் காவலிட முடியுமா? ஏன் இந்த வீண் முயற்சி முயற்சி சேர்ந்து நாட்களெல்லாம் ஒரு கொடை நினை வாழ்விலும் இருப்பது ஒரு கனவுதான் துறந்துவிடு இந்தக் கனவை சாவு நேர்வதுதனிமைய. "

அம்பையின் சாகித்திய அகாதமி விருது பெற்ற புத்தகம். சிறுகதை தொகுப்பு இப்புத்தகம். நான் வாசித்த அம்பையின் முதல் புத்தகம் இது. பெண்களை மையப்படுத்தி எழுதப்பட்ட 13 சிறுகதைகள்.மும்பை நகரின் பின்னணியில் எழுதப்பட்ட கதைகள். பெண்களின் தனிமையின் ஆதங்கத்தை வெளிபடுத்தும் வகையில் ஒவ்வொரு கதைகளம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. எனக்கு மிக பிடித்த கதை "பொய்கை. பாலியல் ரீதியாக ஏற்படும் கொடுமையை விளக்கியுள்ளார். "பிணத்துக்கு சந்தன என்னையைத் தடவினால் அதனால் என்ன பயன்?" இவ்வரிகள என்னை மிகவும் கவர்ந்தது. அனைவரும் வாசிக்க வேண்டிய ஒன்று.

2021ம் ஆண்டிற்கான சாகித்திய அகாதமி விருது பெற்ற புத்தகம் இது. பல வருடங்களுக்��ுப் பிறகு ஒரு பெண் எழுத்தாளர் இந்த விருதை வென்றார் என்று பத்திரிகைகளும் எழுத்தாளர் அம்பையை கொண்டாடின. ஆதலால், மிகுந்த ஆர்வத்துடன் இந்த நாவலை வாங்கிப் படித்தேன். ஆனால் உண்மையைச் சொல்ல வேண்டுமானால், இந்தப் புத்தகத்திலுள்ள எந்தவொரு சிறுகதையும் என்னை ஈர்க்கவில்லை. எழுத்தாளருக்கு நிச்சயம் சுவையான கதையை தேர்ந்தெடுக்க முடியும் தான். ஆனால், கதையோட்டமோ கதையின் முடிவோ என்னை மகிழ்விக்கவில்லை. கதைக்கரு நல்லது தான். கதையை எழுதிய விதமோ சிறப்பு என நிச்சயம் என்னால் கூறமுடியாது. சிவப்புக் கழுத்துடன் ஒரு பச்சைப் பறவை சிறுகதையில் நல்ல கதாபாத்திரங்கள் உண்டு. ஆனால் அக் கதாபாத்திரங்களை வடிவமைத்த விதத்தில் எனக்கு திருப்தியில்லை. ஒரு வேளை அதிக எதிர்பார்ப்புடன் வாசித்ததால் கதையின் தரத்தை குறைவாக மதிப்பிட்டேனோ என இதை வாசிப்பதை விடுத்து கொஞ்சம் விடுபட்டு மீண்டும் படிக்கத் தொடங்கினேன். ஆனாலும் கதைகளோ என்னை அப்போதும் ஈர்க்கவில்லை என்பது தான் உண்மை. ஆங்காங்கே சில அழகிய வரிகள் உண்டு. அவை எழுத்தாளரின் திறமைக்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டு. ஆனால், அந்தத் திறமை கதையோட்டத்தில் வெளிக்கொணரப்படவில்லை என்பது என் கருத்து. விருது வெல்லுமளவிற்கு இந்தப் புத்தகத்தில் என்ன உள்ளது என்ற எண்ணம் தான் வந்தது புத்தகத்தை வாசித்து முடிக்கும் போது.

The author says in the beginning that windows have continued to play a major role in her life – they are openings to see the outer world from within – each window presents a different view. The other constant in each story is music, which evokes diverse emotions in different situations. Windows and music are a metaphor for human relationships dictated by situations. An ageing woman is reminded of her father who died of throat cancer in the way a crow keeps coming to her kitchen window to be fed delicacies and listen to music that her father liked. Another ageing woman has lost her husband and contemplates suicide due to the indifferent attitude of her son living in USA – she is past her expiry date. A man leaves his family one day, renouncing the material world, without caring for the upheaval in the lives of his wife and born-deaf daughter. A man must turn into a woman for one night to understand the daily trauma that women go through in the 21st century. A woman loses her near and dear ones to the killings in 1984 in the name of religion. A woman is pelted with stones by people because of her conversion to another religion to earn money for her family. A woman scientist makes love to a cyborg from 11th dimension. There are 13 stories, each talking about what women have endured since time immemorial in a patriarchal society. But these are not weak women – woman, in fact, is the stronger of the two. The stories talk to you in simple language, about a complex subject – relationship. The stories have been translated from Tamil by GJV Prasad. Tamil words have been retained in passages, followed by English translation. But they do not detract from the story – they enhance the flavour.

Good collection of Short stories. Progressive, Emotional, very light read. Surprised by 2 stories which had a touch of magical realism to it.

The bird in the title is unmistakably the Coppersmith Barbet. However, the stories are morbid with an underlying theme of physical/mental disability, chronic illness or death. Another theme underpinning the stories is music and poetry – mainly Carnatic music, but also Hindi film songs and even a John Lennon composition from The Beatles! There is a lame attempt at SF. I feel the essence of the stories has been lost in translation. Having said all this, I consider the first story about the crow as one of the most poignant stories that I have read.

புத்தகத்தின் தலைப்பு : சிவப்பு கழுத்துடன் ஒரு பச்சை பறவை எழுத்தாளர்: அம்பை ஒவ்வொரு சிறுகதையும் ஒரு தனி அனுபவத்தை தந்தன. பம்பாய் வீதிகளில் நானும் நடந்த தோற்றம். இவைகளில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த சிறு கதைகள் சிங்கத்தின் வால் மற்றும் சிவப்பு கழுத்துடன் ஒரு பச்சை பறவை சிங்கத்தின் வால் ஓர் அற்புதமான அறிவியல் ஃபேன்டசி. தேர்ந்த கதை ஆக்கம். 3வது டைமேன்ஷன் பெண்ணுக்கும், 11 டைமேன்ஷன் ஆணுக்குமான காதல். தனி தன்மை கொண்ட எழுத்து. சிவப்பு கழுத்துடன் ஒரு பச்சை பறவை நாம் நேசித்த மனிதர் ஏதோ காரணங்களுக்காக விலகி செல்கிறார்கள், விலகியவர்களை விலகியவர்களாகவே விட்டு செல்ல வேண்டுமா இல்லை நம்முடன் பயணப்படச் செய்ய வேண்டுமா?ஒளி அற்ற உலகம் எவ்வாறு இயங்கும்? எல்லையற்ற அன்பு என்று நான் ஏற்கிறேன். புத்தகத்தை வாசித்த பின் எனக்கு தோன்றிய கேள்விகள்: நீ நேசிக்கும் மனிதர்களை எப்படி அனைப்பாய்? தழுவி கொள்வாய்? தழுவுதல் எப்படி உன்னை ஆற்றுப்படுத்தியது? ஒரு பெரிய நிறுவனம் இருந்த இடத்தில் இப்பொழுது அடுக்குமாடி குடியிருப்போ அல்லது பண்நாட்டு நிறுவனத்தின் கண்ணாடி மாளிகைகள் இருப்பதை கண்டு என்ன எண்ணம் தோன்றுகிறது? இழந்த மனிதர்களை வேறு உருவில் நினைவு கூறியிருக்கிறாயா? ஏதோ ஒன்றாக? 1984 என்றால் நமக்கு என்ன ஞாபகம் வரும்? சீக்கியர்களுக்கு என்ன ஞாபகம் வருகிறது? ஒரு தனி மனிதனின் தவறு எவ்வாறு ஒரு சமுகத்தின் மீது பாய்கிறது? ஒரு ஆண் பெண்ணாக மாறி. அப்பெண்னுக்கு ஏற்படும் வதைகளை உணர்ந்தால். எப்படி இருக்கும் ‌என்ற கற்பனை? இதை நீ எண்ணிபார்தது உண்டா? உனக்கே தெரியாமல் உனக்கு உதவி செய்த மனிதர்களை பற்றி என்னைக்காவது யோசிச்சி இருக்குயா? அவங்க செஞ்ச அந்த உதவி எப்படி உன்னோட வாழ்க்கையை மாற்றியது என்று. புத்தகத்தில் எனக்கு பிடித்த வரி: எதை எதிர்க்கதுங்கறதை முதல்ல தீர்மானம் பண்ணு. அப்புறமா எப்படி எதிர்க்கறதுன்னுட்டு யோசி. புத்தகத்தில் பிடித்த கவிதை: இருள் ஆள்கிறது; தூங்கு என் தேவதையே தாரகைகளுடனான விடியல் சோகத்தில் மூழ்கியிருக்கிறது சாவின் துர்நாற்றம் உலகெங்கும் கவிந்திருக்கிறது கவிதையும் இசையும் கூடிய அமர்வுகள் கலைந்து போய்விட்டன அவற்றின் இடத்தில் தனித்திருக்கும் சோக நிழல்கள் வாழ்க்கை அசையாமல் நின்றிருக்கிறது செவிடாக உலகம் துன்பத்தில் பிரக்ஞை இழந்துவிட்டது கிணறுகள் விழித்திருக்கின்றன அழகிய மனித உடல்களுடன் அக்கம் பக்கம் எல்லோரும் உறக்கத்தில் உயிரின்றி, தனிமையில், தவிப்பில் நெருப்பு குளிர்ந்துபோய்விட்டது பூமியோ பிரக்ஞையற்று இன்னும் மார்பில் குருதியும் சுரிகைத் துப்பாக்கிகளும் நாள் முழுவதும் வேலை செய்த இரும்பு உறங்கி விட்டது உறங்கு விழிகளை கண்ணீருடன் மெல்ல மூட விடாதே என்றென்றும் நட்சத்திரங்களுடனான உதயம் தொலைந்து போகாது என்றென்றும் மனிதர்களுக்கு ரத்த தாகம் இருக்காது என்றென்றும் பூமியில் குருதி வடிந்தபடியே இருக்காது என்றென்றும் இரவு தொலைந்து போகாது -- ஹர்பஜன் சிங்

A decent collection of short stories. This is my first by Ambai. Some of the stories are beautiful while I felt some others were trying way too much. In a few stories, I found stuff crammed without having a lot of relevance to the story. In a few others, I found confusing narration like someone else spoke here. I am not exactly sure if that's supposed to be language barrier. I am not sure how it reads in the original Thamizh, but there is a big chance I lost some nuance in translation. There are descriptions of food, places, music, movies, science, and the stories touch a wide variety of themes. It was an interesting read except for a few of them. I am curious enough to pick more by the author.

First published on Feminism in India. A Red-necked Green Bird (Simon & Schuster, India, 2021) is the latest collection of short stories by Ambai, pseudonym of much-fabled writer C. S. Lakshmi, translated from Tamil by GJV Prasad. Exploring themes such as old age, abandonment, parenting and children, love, sexuality, solitude, and choice, the short stories in A Red-necked Green Bird are eclectic and nonconforming in equal measure. They are a testimony of Ambai’s prowess as a writer. Or, in her words, these stories are versions of herself. And GJV Prasad, the translator, has rendered the utterance of Ambai’s ‘many forms’ in the English language quite deftly. In its truest sense, he has, as Ambai mentions, taken “a seed from one soil” and successfully planted it in another, nourishing it with meaning by the excellence of his craft. There is an incessant crow that would perch near the window when there will be a music program comparing Hindustani and Carnatic ragas, making the narrator of A Red-necked Green Bird wonder whether “it was a South Indian crow that had migrated to Maharashtra.” It could be a metaphor for the author’s dwelling in Mumbai. The city that she has successfully seeped into her narratives, making them richer, distinct, and diverse in the most Indian of ways. An example of that is the story titled “The City that Rises from Ashes,” where the many incidents of bulldozing the city’s not-so-aesthetic parts to create paradise-like apartments are described. Taking Urmila, a seventy-five-year-old woman who dies of suicide, failing to make mends with the thought that her 90 year old mother-in-law would be transferred into an old-age home as she’s unable to gather strength to take care of her at this age, the story humanises the everyday struggles of caring and the labor of love. With Kamli, in the same story, who always “gaze[s] at the trees out of the front room window,” Ambai makes the most marginalised seen by sharing their stories in A Red-necked Green Bird, which are as relevant and contribute as much as anyone else’s in the changing face of Mumbai. Further, what’s interesting about these short stories is that it not only features human conflicts at the forefront, it creates a dialogue between all elements that form the core of an ecosystem of which we are a part of, but consistently fail to register and appreciate their presence. They create and celebrate the most exacting of portraits of the human condition. And Ambai supplies these portraits in abundance in A Red-necked Green Bird. The titular story, and the lengthiest of all, “A Red-necked Green Bird” is an exercise and meditation in practicing love by letting go. Vasanthan — a righteous man who even refused to take a fairness cream advertisement — leaves his wife Mythili and Thenmozhi, their adopted daughter with a hearing disability, to become a “Goonga Baba,” pleasuring himself a life of solitude in the mountains. Upon discovering him, Mythili frees him from everything, even “[f]rom the love between you and me as well.” It seems each character in these stories is begging to feel light and ephemeral. In “Falling,” we see the semblances of the freedom that Bauji in Rajat Kapoor’s Ankhon Dekhi (2013) in the 72-year old — “expiry time” — wife of Sathya feels when she “[w]ith Behag playing in her heart,” begins to slowly descend from the balcony of a hotel. “Swayamvars with No Bows Broken” introduces us to a lonely Shanti after the demise of her husband, Arun. When her children try to convince her to “find a companion” on a website, she tells them that she’s seeing someone. The ‘concerned’ children were worried whether their mother had signed any papers. Though she’s seeing an old friend, “[s]he cannot forget Arun. Cannot erase him.” She “had known desire and longing,” but doesn’t feel that urge anymore; however, she wonders whether her partner would pester for sex. With a cyborg as a principal character, “The Lion’s Tail” explores the terrain of desire in the modern era and asks whether our idea of intimate relationships is limited to humans alone. This story in A Red-necked Green Bird may remind people of Theodore falling for Samantha — an operating system, which comes with an AI-enabled virtual assistant — in Spike Jonze’s Her (2013). It also tables tangential discussions on language, “male-female gender divide” in our dimension, fluidity of sexuality, interpretation of dreams, and the limits of scientific temperament. I loved all stories except “The Pond”. This story makes the use of the transformation of a man entering a pond into a woman to help him realise “fully what it meant to be a woman in this cruel period of the 21st century.” I fail to wrap my head around this. Do we need this trickery to convey this thought? I don’t think so. Because not only the story conforms to the stereotypical discrimination between a ‘man’ and a ‘woman’, it also erases violence experienced by people identifying beyond the gender binary or not conforming to gender at all. It solidifies the victimhood associated with women. Something that I believe we need to steer away from when we talk of equal rights and representation.

Most of her stories carry a deep sentimental component to them. And some of them hit their target. My eyes were moistened, heck, the tears even broke out at times. But these heart wrenching moments appear and before one can appreciate their full heart wrenching potential, they disappear and the next story begins. Also, the one story that’s supposed to be a sci-fi… Huh, what was that all about!!?!

I liked the style of writing much. Well written! The anthology touched different topics in each story and it was refreshing to see no repeats. The stories move unhurried, like life, and they do have too many layers of people in them. வில் முறியாத சுயம்வரங்கள் turned out to be my favourite. The last line left me with a lingering smile. And I probably can't think of that story and not feel the subtlety touch me all over again. Beautiful it was. To me though, I found some confusing. I got confused who's narrating and who's who with some stories. Save for that, a good read. And independent stories gave a chance to close the book and go back to it in intervals and live the narrative in their essence. Unhurried, I mean.

சிவப்பு கழுத்துடன் ஒரு பச்சைப் பறவை - அம்பை சிவப்பு கழுத்துடன் ஒரு பச்சைப் பறவை முற்றிலும் மாறுபட்ட, ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பு இல்லாத 13 சிறுகதைகளைக் கொண்ட தொகுப்பு. பெரும்பாலான கதைகள் மும்பை பெருநகர் பகுதியில் வசிக்கிற பெண்களை பற்றியானது, முக்கியமா வயது முதிர்ந்த பெரும்பாலும் தனித்து விடப்பட்ட இல்ல தனித்து வாழ்கிற பெண்களின் வாழ்வியலும், தினசரி அனுபவங்களும், மன ஓட்டமும் தான் எல்லா சிறுகதைகளின் மையக்கரு. பெரும்பாலான கதைகள் தொடங்குகிற இடம் எல்லாமே ஜன்னல் மற்றும் தேநீர் தான், ஜன்னல் வழியாகக் கதாபாத்திரங்கள் வெளியே பார்க்கிற பரந்துபட்ட உலகமும், ஜன்னலுக்கு உள்ளே இருக்கிற வாழ்வியலும் எதையோ எல்லா கதை நெடுகவும் உணர்த்திக்கிட்டே இருக்கு. ஏதோ ஒரு தனிமையையோ, நிராதரவையோ, ஏமாற்றத்தையோ, இயலாமையோ, முதுமையையோ இல்ல கடந்தகால மறக்கமுடியாத நினைவுகளையோ தான் ஜன்னல்கள் உணர்த்துவதா நான் பார்க்கிறேன். தொகுப்பில் என்னைப் பெரிதும் ஈர்த்தது இரண்டு சிறுகதைகள். சிவப்பு கழுத்துடன் பச்சை பறவை என்கிற சிறுகதை இதுவரை அறிந்திராத செவி கேளாதோரின் மாறுபட்ட உலகத்தையும், உணர்வுகளையும் படம் பிடித்து காட்டுச்சுனு தான் சொல்லனும், என்ன தான் இங்கே மருத்துவம் மற்றும் அறிவியல் ரீதியாகச் செவித்திறன் மேம்பாட்டுக்கான கட்டமைப்புகள் இருந்தாலும், அவர்களின் தனிப்பட்ட உணர்வு மற்றும் விருப்பங்களுக்கு ஏற்ற மாதிரியான தனிமனித மற்றும் சமூக கட்டமைப்பு இருக்கானு யோசிக்க வைக்கிறது இந்த சிறுகதை. மொழி ஒரு தொடர்பு அது ஒலி இல்லாமலும் இருக்கலாமென்று புரிய வைக்கிறது தேன்மொழியின் கட்டுரை. இரண்டாவது சிறுகதை வில் முறியாத சுயம்வரங்கள்-கணவன் இறப்பிற்குப் பிறகு தனிமையில் இருக்க அம்மாவிற்கு சுயம்வர என்கிற திட்டத்தில் ஒரு துணையைத் தேடித் தர நினைக்கிற வெளிநாட்டில் வாழ்ற மகளும், மகனும். அம்மா அப்படியான ஒரு துணை தனக்கு ஏற்கனவே இருப்பதாகச் சொன்னதும் அவர்களுக்கு இடையே நடக்கும் உரையாடல்களும்,கேள்விகளும், சந்தேகங்களும் கடைசியில் யார் அந்த துணை, அவர்களுக்கு இடையே ஆன உறவு என்ன முடிவில் அவர்கள் வாழ்க்கை என்ன ஆனது என்பதும் தான் வில் முறியாத சுயம்வரங்கள். இது இல்லாமல் தொண்டை புடைத்த காகம் ஒன்று, வீழ்தல்,பொய்கை, சிங்கத்தின் வால் கதைகளும் கூட முற்றிலும் மாறுபட்ட கதைகளத்தோட கவனத்தை ஈர்த்தாலும் அதோடு முடிவும், பேசுகிற விசயங்களும் ஏனோ மன நிறைவைக் குடுக்கல. மொத்த தொகுப்பை முடித்ததும் இதை தவிர வேற எந்த கதைகளும், கதைக்களமும், கதாபாத்திரங்களும் மனசில் நிற்கிற மாதிரியான பெரியதொரு தாக்கத்தையோ, வாசிப்பு அனுபவத்தையோ குடுக்காம போனது தான் மிகப்பெரிய ஏமாற்றம். முக்கியமா எழுத்து நடையும், ஒரு சிறிய பத்தியில் அதிக அளவு தொடர்ச்சியே இல்லமா முடிகிற சிறு சிறு வாக்கியங்களும், வேற்று மொழி குறித்தானா குறிப்புகளும், பாடல்களும், உரையாடல்களும் என்னைத் தொடர்ச்சியா கதையோட பயணிக்க முடியாதபடி இடைநிறுத்திய உணர்வு தான் பெரும்பாலும். சாகித்திய அகாதமி விருது வாங்கிய தொகுப்பு, அம்பை எழுதிய தொகுப்புனு இந்த புத்தகம் மீது எனக்கு இருந்த ஆர்வமும், எதிர்ப்பார்ப்பும் அதிகம், ஆனா அதை எல்லா இந்த தொகுப்பு பூர்த்தி பன்னுச்சானா மிகப்பெரிய கேள்விக்குறி தான்.

I read the original Tamil version of this book. It had 13 short stories. Some of the stories like payanam 22, payanam 23, are small vignettes of the author’s meeting of minor characters in her travel experience. Payanam 21 has more heft to it in that it describes the journey of the life of a person rather than mere vignette. It was poignant at the end. Poigai and singathin vaal seem more like thought experiments. Poigai is more controversial in the way it depicts gender and violence. I believe the author could have done a bit more to the story. Singathin vaal is a science fiction story gone awry. 1984 and saambal mel ezhum nagaram have their own themes in the 1984 riots and the story of gentrification in Mumbai. They have multiple characters’ life enmeshed in these events and how they have come out on the other side of these life altering events. They have a good theme but the narrative itself and the way it is written has to be a bit more clear. Irandu vetru naarkaaligal is a middling story about honouring our dead in the ways they would appreciate. Now coming to the meat of the collection. Thondai pudaitha thaagam ondru resonated with me for the way it deals with the grief of a parent who had multiple ailments and whom you have taken care of in old age. The metaphorical crow does have its place in the Hindu mythology as the ancestor. Still I believe the story was written well. Veezhdal is a story that should have come with a trigger warning. But it talks about the love and attachment that one feels for a long time partner and what it means to lose them in your old age. This is also extremely poignant and brings about the pain and grief of the protagonist very nicely. Vil muriyatha swayamvarangal has the theme of an older woman choosing her own life partner and how her adult children try to prevent her from doing that citing money as the reason. But the protagonist is very clear on what she wants and makes it clear to her children too. Kudiraikaari is a funny story about using the urine of a horse to make one’s hair grow. It hits all the right punches and it is well written. Finally sivappu kazhuthudan oru pachai paravai is a deeply resonant story about a girl (Thenmozhi)who is deaf. She has been adopted. Her father doesn’t like her to use sign language to express her thoughts. He wants her to speak. Also he wants her to get the cochlear implant to improve her hearing. Thenmozhi refuses to get the surgery and in a moving letter to her father tells him why she doesn’t need the external noise of the world to impact her inner peace. He makes the choice of leaving them saying he can’t handle her decision. Every part of this story is written so well. Especially Thenmozhi’s letter to her dad and Mythili’s musings in the end about the ethicality in chasing after a man who has willingly chosen to leave them. All of these stories have the overarching theme of an older female protagonist and the problems she faces in today’s world. They also have a strong feminism to their stories. Overall a very well written short story collection that I highly recommend.

வித்தியாசமான எழுத்து நடை. சிறப்பான சிறுகதைகள்.