Reviews for கூகை

கூகையில், புனைவாக மாறுவேடமிட்ட வரலாற்றுப் பதிவில், சோ. தர்மன் இரண்டு மிகவும் குறைத்து மதிப்பிடப்பட்ட கருவிகளை நியாயப்படுத்துகிறார் — பகுத்தறிவுவாதிகள் நிராகரிக்கும் இயற்கை சார்ந்த அமானுஷ்ய கதைகள், வரலாற்றாசிரியர்கள் கீழ்த்தரமாகக் கருதும் வாய்மொழிக் கதைகள். ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்கும் ஒடுக்குபவர்களுக்கும் இடையிலான மோதல் சித்திரம்பட்டியின் "கரிசல் மண்"ணில் நிகழ்கிறது — இது தர்மனின் களம். ஆனால் இதை ஒரே வகைப்பாட்டில் அடக்குவது மன்னிக்கமுடியாத தவறு. அவர் ஒரு கம்யூனிஸ்ட், பெண்ணியவாதி, தத்துவஞானி, சூழலியலாளர் — குரலற்றவர்களின் வரலாற்றைப் பதிவுசெய்யும் பத்திரிகையாளர்.

இயற்கை இந்நாவலின் சூப்பர் ஹீரோ — ஒரு சாதாரண எழுத்தாளர் தன் கதாபாத்திரங்களை வீரச்செயல்களுக்குத் தள்ளியிருப்பார் அல்லது முடிவில்லா துன்பத்தை விவரித்திருப்பார். ஆனால் தர்மன் மரங்களைப் பறக்கவைக்கிறார், கற்களைத் தங்கமாக்குகிறார், பறவைகளை விவசாய நிலங்களைக் காக்கும் வீரர்களாக்குகிறார். கதாபாத்திரங்கள் தங்கள் யதார்த்தத்தில் வேர்கொண்டிருக்கும்போதே வீரர்களாகிறார்கள்.

மிகவும் கவர்ச்சிகரமான அம்சம் அவரது புறநிலைத்தன்மையும் நேர்மையுமான கட்டுப்பாடு — அற்புதமான மாயா யதார்த்த படைப்பில் அசாதாரணமான ஒழுக்கம். நிராகரிக்கப்பட்ட கருவிகளைக் கொண்டு உண்மையை மையமாக வைத்து ஒரு உலகத்தை உருவாக்குகிறார், அதையும் மிகவும் சுவாரஸ்யமாக. சமூக வலைதளங்களில் எழுத்தாளர்கள் என்று சொல்லிக்கொள்பவர்கள் கட்டாயம் படிக்கவேண்டிய படைப்பு.