Reviews for வீரயுக நாயகன் வேள்பாரி, இரண்டாம் தொகுதி

கிட்டத்தட்ட 600 பக்கங்களுக்குப் போர்க்களக் காட்சிகள் மட்டும்தான் — ஆனால் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் அத்தனை புதுமை. நாம் இதற்கு முன்பு கேள்விப்பட்டிராத பல தகவல்களைக் கொண்டு மிக நேர்த்தியாக எழுதப்பட்டுள்ளது.

அருமையான புத்தகம். முதல் பாகத்தில் இருந்த சில கருத்தியல் திணிப்புகள் இதில் இல்லை, அதனால் மிகவும் சுவாரஸ்யமாகப் படிக்க முடிந்தது. 400 பக்கங்களை ஒரே அமர்வில் படித்து முடித்தேன். பிரமாதம்!

பாரியோடு பறம்பில் பயணித்ததுபோல் ஒரு அனுபவம். பாரியைப் பிரிய மனமில்லாமல் இந்தப் புத்தகத்தைக் கீழே வைத்தேன்.

தட்டியங்காட்டில் நடக்கும் போரின்போது நாமும் மூவேந்தர்களுக்கு எதிராக போராடுவதுபோல் மனம் எண்ணியது. கருங்கைவாணனை அழிக்க மனம் துடித்தது. தேக்கனின் உடல்நலம் சரியாக வேண்டினேன், அவரது இழப்பை ஏற்க மறுத்தேன் — அவர் ஒரு கதையின் கதாபாத்திரம் என்பதை ஏற்க முடியவில்லை.

இரவாதனின் உயிர் மூவேந்தர்களின் சூழ்ச்சியால் பிரிந்தபோது மனம் பதறியது. வேட்டூர் பழையனையும் இழக்க நேரிடும் என்று எண்ணவில்லை. பாரி எப்படி இத்தனை துயரத்தைத் தாங்குவான் என்று நினைக்கும்போது மனம் கலங்கியது.

கபிலர் எல்லாம் அறிந்த புலவர் — ஆனால் பறம்பு வந்த பிறகு பாரியிடம் பயிலவே நினைத்தார். அவ்வளவு அறிவோடு பறம்பு மக்கள் இருந்தனர்.

அனைவரும் பொன்னியின் செல்வனை விட இது சிறந்தது என்று சொல்லும்போது நான் சந்தேகப்பட்டேன் — ஆனால் இப்போது பாரியையும் பறம்பையும் பிரிய மனமில்லை. ஆசிரியர் இந்தப் புத்தகத்தை தலைசிறந்த புதினமாக மாற்றியுள்ளார். என் வாழ்வின் தலைசிறந்த நாட்களில் தலைசிறந்த புத்தகத்தைப் படித்த அனுபவம்.

"மனிதனாகப் பிறந்த ஒவ்வொருவனும் கடல் பார்க்க வேண்டும்."

"ஏன்?"

"அது அவ்வளவு விரிந்து பரந்தது... அளவற்றது."

முன்னால் போய்க்கொண்டிருந்த நீலன், சட்டெனத் திரும்பி கபிலரை நேர்கொண்டு பார்த்துக் கேட்டான்...

"எங்கள் பாரியின் கருணையை விடவா?"

பாரியின் பெருமைக்கு இந்த வரிகளே சான்றாக இருக்கும்.

யாரேனும் ஆசிரியரின் கதையின் சாரத்தை மாற்றாமல் இந்தப் புத்தகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஒரு தொடரைத் தயாரிப்பார்கள் என்று நம்புகிறேன்.

இந்தப் புத்தகத்தில் எனக்குப் பிடித்தவை:

1. பாரியின் சித்தரிப்பு — குடும்பத்தின் ஒரு அங்கத்தினரைப்போல் அனைவரும் நேசிக்கும் தலைவனாகக் காட்டப்பட்டிருக்கிறார். மக்கள் அவரது கருத்தை எதிர்ப்பார்கள், அவர் பிறரின் கருத்துகளைக் கேட்பார் — வீரனின் காலடியில் விழுவதைக் காட்டாமல் இயல்பான உறவுகளாகச் சித்தரித்திருப்பது அற்புதம்.

2. கதாபாத்திரங்கள் இயற்கையை நேசிப்பதும் அதைக் காக்கப் போராடுவதும் — இயற்கையே கடவுள், கடவுளே இயற்கை என்பதை இப்படித்தான் காட்ட வேண்டும்.

3. மலைவாழ் பழங்குடியினரை அவர்கள் வாழும் விதத்திலேயே சித்தரித்ததற்கு ஆசிரியருக்கு நன்றி. ஒவ்வொரு கலாசாரத்திற்கும் அதன் சொந்த வழக்கங்கள் உண்டு — வேறுபாடு என்பது தாழ்வல்ல.

4. இந்தப் புத்தகத்திற்காக ஆசிரியர் செய்த ஆராய்ச்சி மகத்தானது. விலங்குகள், தாவரங்கள், மக்களின் வாழ்க்கைமுறை என அனைத்திலும் துல்லியம் நிறைந்துள்ளது.

5. மன்னர்களை நல்லவர்கள் அல்லது தீயவர்கள் என்று காட்டாமல், தங்கள் பெருமையையும் சுயநலத்தையும் மட்டுமே கவனிக்கும் சர்வாதிகாரிகளாகக் காட்டியிருப்பது யதார்த்தமானது.

⚠️ எச்சரிக்கை: இந்தப் புத்தகத்தை மணிரத்னத்திடம் இருந்து மறைத்து வையுங்கள்!

மிகச் சிறந்த படைப்பு!

புத்தகம் படித்த பின்பும் பாரியின் பறம்புக் காடுகளில் இன்னும் திரிந்துகொண்டிருக்கிறேன். ஒரு புனைவு இவ்வளவு அழகாக எழுதப்பட முடியுமா? இத்தனை சொல்வளம் கொண்ட எழுத்தாளர்களைப் படிப்பதுதான் எத்தனை சுகம்!

பறம்பின் காடுகள் மீதும், பாரியின் கொடை மீதும், கபிலரின் சொல்வளம் மீதும், இரவாதனின் வீரம் மீதும், தேக்கனின் அறிவின் மீதும், வாரிக்கியனின் பொறுமை மீதும், முடியனின் உணர்ச்சி மீதும் காதல் கொள்ளாமல் இருக்கவே முடியாது.

ஏனெனில் இவையெல்லாம் நாம் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று நம் அடிமனதில் கனவாய் நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் சிறு துகள்கள்.

மனிதன் என்னவாக இருக்கிறான் என்பதைத் தாண்டி என்னவாக இருக்க வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துகிறது வேள்பாரி.

நான் படித்த புத்தகங்களில் மறக்க முடியாத புத்தகமாகவும், மறுபடி மறுபடி படித்துத் தீர்க்க விரும்புகிற புத்தகமாகவும் வேள்பாரி இருக்கும்.

இந்தப் படைப்பின் பின்னால் உள்ள ஆராய்ச்சியும் சிந்தனையும் பிரமிக்க வைக்கின்றன!

சமூகவியல், தத்துவம், அரசியல் ஆகிய அனைத்துக் கோணங்களிலும் சரியான நிலைப்பாட்டை எடுத்திருக்கிறார் ஆசிரியர். இது ஒரு காவியம்!

பொன்னியின் செல்வனுக்கு நிகரான படைப்பை மீண்டும் வாசிக்க முடியும் என்று நான் நினைக்கவே இல்லை. இந்தப் புத்தகம் சில வழிகளில் அதையும் தாண்டிவிடுகிறது...

பாண்டியனின் துறைமுகத்தை அழித்த பாரி மீது மூவேந்தர்கள் ஒன்றுகூடிப் போர் தொடுத்தால் என்ன செய்வான் என்பதே இரண்டாம் பாகம். முதல் பாகம் ஒரு முன்னோட்டமே என்னும் அளவிற்கு பறம்பின் ஆற்றலை வெகு விமரிசையாகக் கொண்டாடுகிறது இப்பாகம்.

பாரி மட்டுமல்லாது பறம்பின் தூண்களான தேக்கன், முடியன், இரவாதன், வேட்டூர்ப் பழையன் ஆகியோரின் பேராற்றலைச் சிறப்பாக எடுத்துரைத்து பிரமிப்புக்குள்ளாக்குகிறார் ஆசிரியர்.

எல்லைகள் விரிய, வளங்கள் மீட்க அழித்தொழிப்பையே யுக்தியாகக் கொண்ட வேந்தர்கள் மீதான மதிப்பு கானல்நீராய் மறைகிறது. அறம், மக்கள், இயற்கை ஆகியவற்றை முழுமூச்சாய்க் கொண்டு வாழும் பாரியின் மதிப்பு வானுயரத்தைத் தொட்டு நிற்கிறது.

இயற்கையோடு சேர்ந்த யுக்தியின் முன்பு எண்ணிக்கைகள் தூசே என்பதைப் பறைசாற்றுகிறது இப்படைப்பு! கபிலரைப்போல் பறம்பு சென்ற மனம், இதுவன்றோ வாழ்க்கை என எண்ணுகிறது!

முல்லைக்குத் தேர் கொடுத்தவன் மட்டும் அல்லன் பாரி — ஒரே நேரத்தில் மூவேந்தர்களையும் சிதறச் செய்த மாவீரன் ஆவான்! இதுவன்றோ தமிழ் காவியம்! இவனன்றோ தலைவன்!

மறுவாசிப்பிலும் கதையின் முடிவு தெரிந்திருந்தும் வேகம் குறையவில்லை. போர்க்காட்சிகளில் பதற்றத்தோடு படிக்க வைக்கிறது. ஆசிரியர் சொல்வதுபோல், "பாரி அழியக்கூடாத மனிதப் பண்பின் பேரடையாளம்"! கடக்கவே முடியாத கனவாய் நிற்கின்றன பாரியும் பறம்பும்!

இப்புத்தகத்தை வர்ணிக்கப் புதிய வார்த்தைகளே செய்ய வேண்டும். எழுத்தால் புல்லரிக்கச் செய்யும் கலை ஆசிரியரின் குருதியில் கலந்துள்ளதுபோல் உள்ளது. வரலாற்றுப் புதினங்களின் விசிறிகள் கொண்டாடப்பட வேண்டிய ஒருவர் சு. வெங்கடேசன்.

இப்புத்தகத்தின் சிறப்பே இதன் ஆராய்ச்சியும் நடையும்தான். படிக்கத் தொடங்கிய கணம் முதல் என்னைப் பறம்பின் குடியாக்கும் கள் கொண்டது இந்தப் புதினம். மணியம் செல்வத்தின் ஓவியங்கள் பேரழகும், தந்தையை விஞ்சிய கலை வெளிப்பாடுமாய் உள்ளது.

இருபத்தோராம் நூற்றாண்டின் மிகச்சிறந்த வரலாற்றுப் புதினம் இதுதான். இதையும் தாண்டி வேறொன்று வர வேண்டுமாயின் அது சு.வெங்கடேசனால் மட்டும்தான் முடியும் என்று தோன்றுகிறது. மொத்தத்தில் என் வாழ்வில் ஓர் மைல் கல்லாய் இந்தப் புத்தகம் அமைந்துவிட்டது.

Goodreads-ல் 5 நட்சத்திரங்கள் மட்டுமே கொடுக்க முடிகிறது — இந்தப் புத்தகத்திற்கு 100 நட்சத்திரங்கள் கொடுக்கலாம்.

"பனையன் மகனே பனையன் மகனே" என்று பாடும்பொழுது உள்ளுக்குள் பறம்பு மக்களோடு சேர்ந்து நாமும் ஆடுவோம்.

ம.செ செய்திருப்பது ஓவியங்கள் இல்லை, உயிரோட்டங்கள். தேக்கனையும் பாரியையும் இரவாதனையும் பறம்பின் எல்லா மக்களையும் மறக்க முடியாமல், அந்த மக்களையும் அவர் போற்றும் காடுகளையும் இடையறாது என் வாழ்நாள் முழுவதும் காதலிக்க ஆசிரியரும் ஓவியரும் வழிவகுத்துவிட்டனர்.

கண்ணீர் ஒரு துளியும் இல்லாமல் நெஞ்சில் யானை மிதித்ததுபோல் தாக்கத்தை மட்டும் விட்டுச் செல்கிறார் ஐயா சு.வெங்கடேசன் அவர்கள். அவரது ஆளுமைக்கு என் வணக்கங்கள்.

வேள் பாரி — அண்டுவார் தன்னை அணைக்கும் தாய்மடி! அளவிலா அன்பைப் பொழியும் தொல்குடி!