Reviews for வெக்கை

திரைப்படத்திலிருந்து (அசுரன்) சற்று வேறுபட்டது, இந்தப் பதிப்பையும் மிகவும் ரசித்தேன்! மொழி எனக்குப் புரிந்துகொள்ள சற்று கடினமாக இருந்தது, ஆனால் ஒட்டுமொத்தமாகக் கதை இறுதி வரை ஈர்த்துச் சென்றது.

நேர்கோட்டு அல்லாத கதைசொல்லல் சில நேரங்களில் புரிந்துகொள்ள கடினமாக இருந்தது, ஆனால் கதையின் தாக்கத்திற்கு வேறு வழி இருந்திருக்க முடியாது என்று நினைக்கிறேன். இங்கே முடிவு ஒரு க்ளிஃப்ஹேங்கராக இருக்கிறது — திரைப்படம் அப்படி இல்லாததில் மகிழ்ச்சி.

வித்தியாசமான புத்தகம். உள்ளூர் சுவை கொண்ட ஏதாவது வாசிக்க விரும்பியதால் ஓரளவு ரசித்தேன். மிகவும் தேவையான மாற்றம் இது. கதையால் பிடித்துக்கொள்ளப்பட்ட உணர்வு ஒருபோதும் வரவில்லை. பரபரப்போ, துரத்தலோ, ஏதாவது மர்மமோ காத்திருப்பதாக இல்லை.

பூமணி ஒரு நெருக்கமான குடும்பம் எப்படி இருக்கும், ஒரு நூல் அறுந்தால் என்ன பிரச்சனைகள் வரும் என்பதை அழகாகச் சித்தரிக்கிறார். நல்ல புத்தகத் தோழன்.

சாதிய அடையாளங்களைக் கடந்து எழுதியிருக்கும் வெக்கை — பூமணிக்கு வாழ்த்துகள். கதை ஒரு பழிதீர்த்தலும் அதன் பின் விளைவுகளின் நீட்சியுமாகச் செல்கிறது. பலமும் பலவீனமும் வட்டார மொழி வழக்கிலமைந்த நடை.

கதை நாயகனையும் அவரது தந்தையையுமே மையமாக வைத்து, அவர்களிருவரின் திட்டமிடல்களும் தப்பி ஒளியும் பாங்கும் த்ரில்லர் பாணியில் விரிவடைந்திருந்தாலும், கதை ஒரு சார்பிலமைந்து எதிரிகளுக்கான இடமில்லாமல் பயணிப்பது முரண்.

சாதீயத்தை நேரடியாகத் தொடவில்லை என்றாலும் அதிகார அரசியல், பணத்தால் மறுக்கப்படும் நீதி, சுரண்டல்கள், ஆதிக்க மக்களின் முகமும் பேராசையும், அதன் வழியே மண்ணின் மீதான போராட்டமும், அதை எதிர்த்துப் போராடும் தனிக்குடும்பமுமே கதையின் உயிர்நாடி. கதாமாந்தர்களின் உறவு வழி அன்பு மனம் நெகிழ வைக்கிறது.

குற்றம் எவர் செய்தாலும் குற்றமே. நீதியின் பக்கம் அநீதியே அதிகம் இருக்கிறது என்று ஆசிரியர் நினைத்திருக்கலாம். இருந்தும் மனசாட்சி குற்றவாளிகளைச் சட்டத்தின் முன் நிறுத்த வேண்டிய கட்டாயமும் இருக்கிறது.

அதிகாரத்தை எதிர்க்கும் எளியவர்களின் கதை. அவர்களோடு நாமும் மலைகளையும் வயல்களையும் கிராமங்களையும் சாலைகளையும் கடப்பது போல் பிரமை தருகிறது. செலம்பரம் அடுத்து என்ன செய்தான் என்று அறிய ஆவலைத் தூண்டினாலும், அவர்களின் வாழ்வின் ஒரு பகுதியைக் கண்முன் நிறுத்திய அருமையான வார்த்தைகள்!

எட்டு நாட்கள், எட்டு அத்தியாயம். நக்சல்பாரிகள். கிராமம் முழுவதும் ஒருவரின் பண்ணையாதல். சிறிய விஷயமாகப் பெரிய கொலைகள். இதுபோன்ற பெரிய விஷயங்களை சிறியதாகவும், கொலை செய்து பதுங்கி வாழும் எட்டு நாட்கள் எவ்வளவு பெரியது என்றும் சொல்லும் புத்தகமாதலால் ஏற்படும் வெக்கை — மனதில்.

கொலை செய்தது சிதம்பரம் எனும் சிறுவன். பதுங்கி அலைந்தது பூமணி. ஒளிந்து நின்று பார்ப்பவர்கள் வாசகர்கள்.

திரைப்படமாக்கப்படுகிறது என்பதால் வாசித்தேன். பிடித்திருந்தது. ஆசிரியர் தன் குழந்தைப்பருவ கிராம அனுபவத்தை நம்முடன் பகிர்ந்துகொள்கிறார். அண்ணனின் கொலைக்குப் பழிவாங்கிய 15 வயது சிறுவனின் வாழ்க்கையைச் சொல்கிறது.

கிராமத்தை ஆசிரியர் அழகாக விவரிக்கிறார். அதை மிகவும் ரசித்தேன். எந்த இடத்திலும் சலிப்பு வரவில்லை. இது தமிழ் இலக்கிய கிளாசிக்குகளை வாசிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தைத் தூண்டியது. திரைப்படம் எப்படி வரும் என்று காத்திருக்கிறேன் — கடினமான வேலையாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

இந்தப் புத்தகத்தை ஒரு திரைப்படம் வெளியாகி மக்கள் பாராட்டுவதைக் கண்டு எடுத்தேன். தமிழில் நல்ல புத்தகம் ஒன்றை வாசிக்க ஆவலாக இருந்தேன். நான் வளர்ந்த, இனிய நினைவுகள் கொண்ட திருநெல்வேலியைச் சுற்றி நடக்கும் கதை என்பதும் ஈர்த்தது.

வாசிக்கத் தொடங்கியதும் வார்த்தைகள் என்னைத் தொட்டன. சில வார்த்தைகள் குழப்பமாக இருந்தன — தமிழ் தெரிந்தாலும் கூட. அப்பாவிடம் கேட்க வேண்டியிருந்தது. வட்டார வழக்கு மிகவும் வித்தியாசமானது.

அதைத் தவிர, கதை எளிமையானது ஆனால் சொல்லப்பட்ட விதம் பிடித்துக்கொள்கிறது. விவரங்களின் நுணுக்கமும் பக்கங்களில் ஓடும் கதையின் போக்கும் அருமை. தந்தை-மகன் பிணைப்பு, பழிவாங்கும் தாகம், தாயும் நாயும் அன்பான துணைக் கதாபாத்திரங்கள். மேல்-கீழ் சாதி வேறுபாடு, பணம் எங்கே அதிகாரம் அங்கே என்பதும், ஏழைகள் எப்படி பாதிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதும் நெஞ்சைத் தொடுகிறது.

தமிழ் தெரிந்து நல்ல புத்தகம் வாசிக்க விரும்பினால், இதை வாங்குங்கள்.

இந்தப் புத்தகம் கட்டாயம் படிக்க வேண்டிய ஒன்று. அவ்வளவுதான். அதுவே இந்த விமர்சனம். அதிகாரம், வன்முறை, குடும்பப் பிணைப்பு — எல்லாவற்றையும் ஒரே நாவலில் அனுபவிக்க வெக்கையைப் படியுங்கள்.

வெக்கையை எடுத்தபோது, நிறைய ஓட்டமும் தீவிரமான தருணங்களும் கொண்ட தலைமறைவுக் கதையை எதிர்பார்த்தேன். துரதிர்ஷ்டவசமாக இரண்டுமே இல்லை.

ஒரு புத்தகம் வெக்கை தொடங்கிய விதத்தில் தொடங்கும்போது நிறைய எதிர்பார்க்கிறோம்! 15 வயது சிதம்பரம் அண்ணனின் மரணத்திற்குப் பழிவாங்க அரிவாளால் தாக்குகிறான் — கையை வெட்ட நினைத்தான், ஆனால் கழுத்தை வெட்டிக் கொன்றுவிடுகிறான்.

அதன் பிறகு சிதம்பரமும் தந்தையும் தப்பியோடும் மிகத் தீவிரமான சில பக்கங்கள் வருகின்றன.

மிகவும் ஆச்சரியமான விஷயம் — சிதம்பரத்தைச் சுற்றியுள்ள அனைவரும் அவன் ஒருவனைக் கொன்றதற்கு அலட்சியமாக எதிர்வினையாற்றுகிறார்கள். அவ்வப்போது நடக்கும் விஷயம் என்று ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

புத்தகம் கார்மாக் மெக்கார்த்தியின் "தி ரோட்" போல சில அத்தியாயங்கள் தொடர்ந்தாலும், மெல்ல மெல்ல கடந்த காலத்திற்கும் நிகழ்காலத்திற்கும் இடையே தாவும் கதையாக மாறுகிறது.

தெளிவான முடிவு இல்லாமல் பூமணி கலைநயமாக நிறுத்துகிறார் — சிதம்பரத்திற்கும் அவன் குடும்பத்திற்கும் வாழ்க்கை தொடர்கிறது என்று சொல்வதுபோல.

ஒட்டுமொத்தமாக சுவாரஸ்யமான அனுபவம். புத்தகம் தராத ஒன்றை எதிர்பார்த்ததற்கு என்னையே குறை சொல்லிக்கொள்ள வேண்டும்.

வெற்றிமாறன் இதை எப்படி திரைப்படமாக்குவார் என்று காத்திருக்கிறேன். நாவலின் கருவை திரையில் எப்படி கொண்டுவருவார் என்பது ஆவலாக இருக்கிறது.