Reviews for கள்ளிக்காட்டு இதிகாசம்

அனுபவத்தைவிடச் சிறந்த தத்துவம் எதுவும் நமக்குக் கற்றுத் தராது. சிறந்த அனுபவங்களைப் பெற புத்தகங்களைப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும். இந்தப் புத்தகம் ஒரு உண்மைக் கதையின் அடிப்படையில் எழுதப்பட்டது.

கடின உழைப்பு, அன்பு, மக்கள், வலி, தன்னம்பிக்கை, பாசம், அக்கறை, பணம், மற்றும் முக்கியமாக "வாழ்க்கை" என்ற அகராதி இது. விலங்குகள் மற்றும் உயிரற்ற பொருட்கள் மீதான ஆழமான பற்றுதலை உணரும்போது உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது. மிகச் சிறந்த புத்தகம்!

ஒரு புத்தகத்தைப் படிப்பதில் சிறந்த பகுதி ஆரம்பமோ நடுவோ முடிவோ அல்ல — அந்தப் பயணம் முழுவதுமே ஒரு புத்தகத்தைப் பெரியதாக்குகிறது. கள்ளிக்காட்டு இதிகாசம் அப்படிப்பட்ட ஒரு புத்தகம்.

இதில் குறிப்பிட்ட கதைக்களம் என்று ஒன்றும் இல்லை. எழுபது வயது பேயத்தேவர், அவர் எதிர்கொள்ளும் போராட்டங்கள், அவற்றை எப்படி எதிர்கொள்கிறார் என்பதுதான் இந்தப் புத்தகத்தின் சாரம்.

"உடம்பு செத்துப் போகலாம், ஆனா மனசு செத்துப் போகக் கூடாதுறா மவனே!" — இந்த வரியைப் படிக்கும்போது மெய் சிலிர்த்தது.

இந்தப் புத்தகம் முடிக்கவே விரும்பாத ஒரு கதை. படிக்கும் பயணமே இதை உணர்வுகளின் வெளிப்பாடாக மாற்றுகிறது. வைரமுத்துவின் எழுத்து நடை அதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. படித்து முடிக்கும்போது ஒரு பரவசம்!

ஒரு பாவப்பட்ட கிழவனின் கதை... ஒரு விவசாயியின் கதை. வாழ்க்கை முழுக்கத் துன்பங்களை எதிர்கொண்டு போராடும் ஒரு சாமானிய மனிதனின் இதிகாசம் இது. உணர்ச்சிகரமான படைப்பு.

வைரமுத்துவின் கள்ளிக்காட்டு இதிகாசம் படிக்க ஆவலாக இருக்கிறேன்.

கள்ளிப்பட்டியில் பேயத்தேவனும் பேரன் மொக்கராசுவும் மண்ணோடு மல்லுக்கட்டி விவசாயம் செய்கிறார்கள். இவர்கள் வாழ்க்கையில் துன்பம் பேயாட்டம் போடுகிறது — மனைவி அழகம்மாவின் இழப்பு, மகள் செல்லத்தாயியின் மறுமணத்திற்காகக் கடன் வாங்குவது, மகன் சின்னுவின் ஊதாரித்தனத்தால் மேலும் கடன்படுவது, மின்னலின் கணவன் கொலை வழக்குக்குச் செலவழிக்க தோட்டத்தை அடமானம் வைப்பது.

கடனுக்குத் தோட்டத்தை எழுதிக் கொடுத்துவிட்டு, காட்டில் கிணறு வெட்டி விவசாயம் பார்க்க முடிவு செய்து, பேரன் மொக்கராசுவின் மார்க்க சடங்கில் வந்த பணத்தைக் கொண்டு தாத்தாவும் பேரனும் இருவருமாகக் கிணறு வெட்டி முடிக்கிறார்கள்.

இதுவரை பேயாட்டம் போட்ட சோதனை புயலாட்டம் போடத் தொடங்கியது — சர்க்கார் வடிவில். இந்தப் புயலில் பேயத்தேவன் மட்டுமல்ல, கள்ளிப்பட்டியும் சுற்றுவட்டார கிராமங்களும் இரையானதுதான் கள்ளிக்காட்டு இதிகாசம்.

இந்த மனிதனின் ஒவ்வொரு புத்தகமும் உறைக்குதய்யா சுருக்கென்று!

இன்றைய நாகரிகத் தமிழர் அனைவரும் படிக்க வேண்டிய புத்தகம். வலியின் ஆழம் அறிய வழிகாட்டும் புத்தகம். பட்டுமெத்தைக்காரர்களுக்குப் பகல் வெயில் சூடு காட்டும் புத்தகம். ஓர் சாமானியனின் இதிகாசம்.

இந்த நாவல் இடப்பெயர்வு பற்றியது. வாழ்க்கை நிலைமைகள் அவ்வளவு சிறப்பாக இல்லாவிட்டாலும், இடம்பெயர்வு மக்களை எப்படிப் பாதிக்கிறது என்பதைச் சொல்கிறது.

கடின உழைப்பால் வாழ்க்கையை நடத்த முயற்சிக்கும் ஒரு விவசாயியின் கதை. பின்னர் அரசாங்கம் அணை கட்ட வேண்டும் என்று அவர்களை இடம்பெயரச் சொல்கிறது. இந்த அணை மதுரை நகருக்கும் அருகிலுள்ள ஊர்களுக்கும் குடிநீர் அளிக்கப் போகிறது — அவர்களின் வாழ்க்கையை மேம்படுத்தும், ஆனால் தலைமுறை தலைமுறையாக உழைத்த கிராம மக்களின் வாழ்க்கையைக் கொல்லும்.

ஒரு விவசாயிக்கு மாற்று நிலமோ பணமோ கொடுப்பது, அவனது சொந்த நிலத்திற்கு ஈடாகாது.

வைரமுத்துவின் சிறந்த படைப்புகளில் ஒன்று. ஒரு கிராமத்து மனிதனின் கஷ்டங்களை ஆசிரியர் அற்புதமாக விவரித்திருக்கிறார். கதையைச் சொல்லும் விதம் மிகச் சிறப்பு. கடைசிப் பக்கங்களில் கண்ணீரை அடக்க முடியவில்லை. எல்லோரும் படிக்க வேண்டிய சிறந்த புத்தகம்.

கவிஞர் வைரமுத்து எழுதிய இந்த நாவல் 2003 ஆம் ஆண்டுக்கான சாகித்ய அகாடமி விருது பெற்றது.

பொது நன்மைக்காக வளர்ச்சித் திட்டங்கள் நிறைவேற்றும்போது ஒரு சில மக்கள் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் மண்ணை விட்டு வெளியேறும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள். அம்மக்களின் வலியை வைரமுத்து மிக நேர்த்தியாகக் காட்டியிருக்கிறார்.

இந்தப் புத்தகத்தை வாசித்து முடிக்கையில் கள்ளிக்காட்டில் பயணம் செய்த உணர்வு ஏற்படுகிறது. கதாபாத்திரங்கள் வலுவாகக் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளதால் அவர்களின் வலியை நம்மால் உணர முடியும். வைரமுத்துவின் உரைநடையிலும் கவிதை நடை எட்டிப்பார்ப்பது அழகு சேர்க்கிறது. வட்டார வழக்குகள் பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தாலும் வாசிப்பதற்கு எளிதாகவே இருக்கின்றன.

நாட்டுக்கு சுதந்திரம் வாங்கப் போராடியவர்கள் தியாகிகள் என்றால், பல ஊரின் பாசனத்துக்கும் குடிநீருக்கும் வழிவகுக்க தலைமுறை தலைமுறையாக வாழ்ந்த ஊரை விட்டு, சொந்த வாழ்க்கையையே போராட்டமாக எடுத்துக்கொண்டவர்களும் தியாகிகள்தானே!

இந்த ஒத்தை ஆளுக்கே இத்தனை கஷ்டம் என்றால், மொத்த ஊரும் பட்ட கஷ்டத்தைச் சொல்ல எத்தனை இதிகாசம் எழுதணும்!

பழைய காதல் மனதில் இருந்தாலும் புதிதாகக் கட்டிக்கொண்ட அழகம்மா, கதையில் அதிகமாகத் தெரியாவிட்டாலும் பேயத்தேவரின் நினைவில் ரொம்ப அழகாகத் தெரிகிறாள். பொட்டைப் பிள்ளையாய் பிறந்து அட்டைப் பூச்சியாய் கடிக்கிற செல்லத்தாயி, வெட்டி எறிந்த வாழை மரமாய் வந்து நிற்கிற மின்னல், வேதாளமாய் முதுகிலேயே தொங்கும் சின்னு — இத்தனை பேர் இருந்தும் எப்போதுமே பேயத்தேவரின் கஷ்டத்தில் வயதுக்கேற்ற வலியைத் தாங்கி நிற்கிறான் பேரன் மொக்கராசு.

எப்படி அடித்தாலும் எழுந்திரிப்பேன் என்று எழுபது வயதாளி போராடும்போதும், புத்தகத்தின் பத்துப் பக்கத்துக்கு ஒருமுறை அந்தப் பெரியவரின் மனது உடைந்து போகும்போதும், நம் கண்ணில் நீர் கொட்டும். இந்தப் புத்தகத்துக்கு சாகித்ய அகாடமி விருது இல்லை என்றால் வேறு எந்தப் புத்தகத்துக்குத் தர முடியும் என்று கர்வமாகச் சொல்லத்தான் தோன்றுகிறது.