அழகான கனவே அழியாத நினைவே: Azhagaana Kanave Azhiyaatha Ninaive (Tamil Edition)

தாயின் வாழ்க்கையை மாற்ற டைம் ட்ராவல் செய்து கடந்தகாலத்திற்கு தோழியுடன் செல்லும் கதாநாயகி அங்கே படும் பாட்டையும் என் பாணியில் காமெடி கலந்த காதலுடன் உருவானதே இந்த "அழகான கனவே அழியாத நினைவே" ஆகும்.

கதையிலிருந்து ஒரு குட்டி டீசர்

“ஹலோ எச்சூசுமீ, உள்ளே வரலாமா?” என்று கலைந்த முடியையும், சட்டையையும் சரிசெய்து, முன் நெற்றி முடியை ஊதி, நண்பனின் தோளில் ஒரு கையைப் போட்டபடி, ஸ்டைலாக நின்று கேட்ட ஷியாமின் தோரணையில்,

“வந்துட்டியா எருமை? ஒரு நாள் கூடச் சரியான நேரத்துக்கு கிளாஸுக்கு வரவே மாட்டீயா?” “இப்பவாவது வந்தேனேன்னு சந்தோஷப்படுங்க சார்” என்றவனின் பதிலில், பேராசிரியருக்குத் தலையில் அடித்துக்கொள்ளாத நிலை.

பின்னே, நண்பனின் மகனாகப் போய்விட்டானே!

வேறுவழியின்றி, “வந்து தொலை..” என்றவர், “டாங்க்ஸ் சார்” என்று அவன் அவரைப் பார்த்து ஒரு சல்யூட் அடித்துக் கடந்து செல்ல, “ஏய் நில்லு!” என்று அவனை நிறுத்தி இருந்தார்.

“வாட் சார்?’ என்று அவன் கேட்க,

“முகத்துல என்னடா காயம்?”

“அது எல்லாம் வீரத்தழும்புங்க சார்” என்று காலரை பின்னால் தூக்கிவிட்டு எங்கேயோ பார்த்துச் சொன்னவனின் கெத்தில்,

“பார்த்தா அப்படித் தெரியலையே?” என்றார் பேராசிரியர்.

“சார், அப்போ நீங்க சொல்றதைப் பார்த்தா, யாரோ எங்க தலையை கக்கூசில் வச்சு காக்கா வலிப்பு வர அளவுக்கு அடிச்சு துவைச்சதை மறைச்சு, உங்ககிட்ட இப்போ அவர் பொய் சொல்றார்ன்னு சொல்றீங்களா?” என்று தினேஷ் எகிறிக்கொண்டு கேட்டதில்,

திடுக்கிட்டுப் போய் அவனைப் பார்த்த ஷியாம், “ஏன்டா ஏன்? அந்த ஆளு எப்படா அப்படிச் சொன்னாரு?” என்று பாவமாக அவனிடம் கேட்டான்.

அதில், “சும்மா இருங்க தல, உங்களுக்கு ஒன்னும் தெரியாது. நாம பேசாம இருந்தா அவங்க உண்மையைக் கண்டுபிடிச்சுட மாட்டாங்களா?” என்று அவன் சொல்லும்பொழுதே,

“யார்கிட்டயோ செம அடி வாங்கிட்டு வந்து தான், இங்கே இந்த சீனை போட்டுக்கிட்டு இருக்கியா நீ?” என்றார் அவர்.

அதில், ‘போதுமாடா உனக்கு?’ என்று கண்களால் நண்பனைப் பொசுக்கி ஷியாம் கேட்க, அவனோ முருகேசன் பின்னால் சென்று மெதுவாக மறைய முயன்றான்.

“சும்மா இல்லாம ஊரெல்லாம் வம்பிழுத்துட்டு இருந்தா, முட்டியை உடைக்காம வேற என்ன பண்ணுவானுங்க? போ போ.. நீயெல்லாம் கிளாஸுக்கு வர்றதும் ஒன்னு, வராததும் ஒன்னு தான்..” என்றவரின் வார்த்தைகளில், “டாங்யூ சார்..” என்று மீண்டும் அவருக்கு சல்யூட் வைத்தவன், தன் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து கடைசி பெஞ்சில் போய் அமர்ந்தான்.

“ஷியாமையே ஒருத்தன் அடிச்சு இருக்கான்னா, கண்டிப்பா அவன் பெரிய ஆளா தான் இருப்பான், இல்ல மச்சி?” என்று யமுனாவிடம் விழிகள் விரிய சொன்னாள் மலர்.

“பின்ன, இவனே பெரிய ரவுடி. இவன் மேல ஒருத்தன் கை வைக்குறான்னா, நிச்சயம் அவன் பெரிய ஆளாத்தான் இருக்கணும்” என்றாள் யமுனா.

“அவ்ளோ பெரிய ஆளு யாரா இருக்கும் மச்சி?” என்று மலர் மீண்டும் யமுனாவிடம் கேட்க, ஆனால், பதில் வந்ததோ, பக்கவாட்டில் இருந்து!

“நான் தான் அவனை அடிச்சேன்” என்ற நித்திலாவின் வார்த்தைகளில், “என்னாது?” என்று அதிர்வு தாங்காது எழுந்து நின்றனர்.

அதைக் கண்டு, “அடுத்த கிரகங்களா?” என்று அவர்களைப் பார்த்து நக்கலாகக் கூறிய பேராசிரியர், “இப்போ உங்களுக்கு என்ன?” என்று கேட்டார்.

அதில், “அ..அது..” என்று யமுனா முழிக்க, “எதுன்னு சொல்லித் தொலை” என்றார் அவர்.

“என்னத்தடி சொல்றது?” என்று தோழியிடம் அவள் முணுமுணுக்க, “இப்போ எப்படிச் சமாளிக்குறேன்னு மட்டும் பாரு” என்றவளோ, “பாடத்தில் எங்களுக்கு ஒரு டௌட்டு” என்றாள்.

அதைக் கேட்டு மானசீகமாகத் தலையில் அடித்துக்கொண்ட பேராசிரியர், அதை முகத்தில் காட்டியபடி, “இன்னும் பாடத்தையே நான் ஆரம்பிக்கலை. அதுக்குள்ள உனக்கு டௌட்டா?” என்றார் கடுப்புடன்.

‘ஆஹா! அப்படி ஒன்னு இருக்கோ?’ என்றெண்ணியவளோ, உடனே, “நேத்து நடத்துன பாடத்தில்..” என்று சொல்லி முடிக்கும் முன், “ம்ம்கூம்! உனக்கெல்லாம் இன்னைக்கு நடத்துன பாடம் என்னன்னு கேட்டாலே ஒன்னும் தெரியாது. இதுல நேத்து நடத்தினதில் டௌட்டா? உட்கார்ந்து தொலை கிரகமே!” என்றவரின் பேச்சில் சட்டென்று அமர்ந்துவிட்டனர் தோழிகள்.

கண்கள் பேராசிரியரைப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாலும், பக்கத்தில் இருந்த நித்திலாவிடம், “எதுக்குடி அவனை அடிச்ச?” என்று கேட்டாள் யமுனா.

“எனக்கு அவனைப் புடிக்கல” என்றவளின் பட்டென்ற பதிலில், தோழிகள் இருவரும் சட்டென்று அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தனர்.

அன்புடன், வான்மதி ஹரி